ਸ ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿਸृष੍ਟੋ ਮਮ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾ ਧਨਂ ਵਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਨ ਦਤ੍ਤਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੋਈ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਬਹੁਧਨਧਾਨ੍ਯਯੁਤਂ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਿਦਂ ਲਬ੍ਧਮਿਤਿ ਵਦਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾਦਿਨਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸਂਤੁष੍ਟ੍ਯੈ ਬਹੁਯਜ੍ਞਾਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪਰਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਮਵਾਪ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।" ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਮਰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ।
ਅਥ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਤਨਯੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪਾਂਡੁਤਨਯਾਨ੍ਕਪਟਦ੍ਯੂਤਵ੍ਯਾਜੇਨ ਰਾਜ੍ਯਮਪਹृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਵਿਵਾਸਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗੀ ਵਾਲੇ ਜੂਏ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਨਕੁਲਸਹਦੇਵਾਃ ਸੁਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌ ਪਦ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਪਰ੍ਯਂਤਮਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਦੇਸ਼ਾਧਿਪਤੇਰ੍ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਜਗ੍ਮੁਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਮਤਸਯ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗੁਪਤ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲੇ।
ਤੇषਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਂਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਾਧਿਪਨृਪੈਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਭਯਂਕਰੋ ਮਹਾਸਂਗ੍ਰਾਮੋऽਭਵਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੈੜਾ ਲੱਗਾ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋऽਪ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸਾਰਥ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨੇ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋ- ਣਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨੇਕਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਲਸਹਿਤਾਨ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਂਡਵਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਭੂਭਾਰਮਪਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਿਆਰਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹੀਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥਕਾਲਸ੍ਯ ਕਤਿਪਯਾਹਨਿ ਵੈਦਿਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮृਤਂ ਪਂਚਵਾਰ੍षਿਕਂ ਬਾਲਮਾਦਾਯ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰਿ ਨਿਧਾਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਿਲਪਨ੍ਬਹੂਨ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਕृष੍ਣਂ ਜਗਾਦ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਦਿਨ, ਇਕ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣਾ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮਰਿਆ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਏ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤਮਾਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮੁਵਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਲਾਹਣਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਆ।
ਸ ਤੁ ਮਮ ਪਂਚਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤਾ ਅਯਂ ਤੁ षष੍ਠਃ ਏਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਨ ਜੀਵਯਿष੍ਯਤਿ ਤਰ੍ਹਿ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰਿ ਮਰਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਹ ਛੇਵਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।"
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਸ੍ਤਥਾਵਿਧਂ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਵਿਲਪਂਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਪਿ ਕਾਲਧਰ੍ਮਮੁਪਾਗਤਂ ਪਂਚਵਾਰ੍षਿਕਂ ਬਾਲਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਮਹਂਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਾਭਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਕਰਾਂਗਾ," ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਤੇਨਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਹृष੍ਟਵਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੈਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਬਹੁਭਿਃ ਸਂਜੀਵਿਨਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਅਲਬ੍ਧਜੀਵਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਥਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਵਾਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੱਚੇ 'ਤੇ ਕਈ ਜੀਵਨ-ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਜੀਵਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਂਤਃਪੁਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਂ ਵੈਦਿਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਵਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵੈਨਤੇਯਮਾਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸਹਿਤੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮਾਜਗਾਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦਾ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਮਣਿਮਂਡਪੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮਾਸੀਨਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨੌ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰਤੁਃ ੫੦ 6.252.
ਉਥੇ, ਸੋਨੇ-ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੌ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾਵਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?"
ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨ੍ਵੈਦਿਕਸ੍ਯ ਤਨਯਾਨ੍ਮਮ ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਓ।"
ਸ ਤੁ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਾਦृਗ੍ਵਯਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਯ ਸਂਦਦੌ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਉਮਰ ਦੇ ਹੀ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਕਂਧੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸਹਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮਾਵਿਵੇਸ਼
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪਂਚਵਰ੍षਵਯਃਸ੍ਥਾਨ੍षਟ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦਦੌ ਸੋऽਪ੍ਯਤ੍ਯਂਤਰ੍ਹषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯਾਸ਼ਿषਂ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਛੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, "ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਰਹੇ।"
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਸਫਲਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਵਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪਾਲਿਤਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ षੋਡਸ਼ਸਹਸ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਵਯੁਤਸਾਹਸ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸਣੀ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼੍ਲੋਕਃ । ਅष੍ਟੌਸ਼ਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਯੁਤਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੁਤਃ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: "ਅਠ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।"
ਅਸਂਖ੍ਯੈਸ੍ਤੈਰ੍ਯਾਦਵੈਰਿਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਂਵृਤਾऽਭਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਗਿਣਤੀ-ਰਹਿਤ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ।
ਪੁਨਰਪ੍ਯਵਨੀਭਾਰਸ਼ਂਕਯਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਾਨृषਿਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਸਂਹਰ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍
ਪਰ ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਮਾਰਾ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮਾਜਗ੍ਮੁਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਜਵਾਨ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਖੇਡਣ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤਪਂਤਂ ਕਣ੍ਵਂ ਮਹਰ੍षਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਂਬਵਤ੍ਯਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਯੋषਿਦ੍ਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯੋਦਰੇ ਕਾਤ੍ਵਾਯਸਂ ਮੁਸਲਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ऋषੇਃ । ਸਮੀਪਮਾਗਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਨੀਰੂਪਂ ਸਾਂਬਂ ਕੁਮਾਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਨਿਧਾਯ । ਅਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਪੁਰੁषੋ ਵਾ ਭਵਿष੍ਤੀਤਿ ਬ੍ਰੂਹੀਤ੍ਯੂਚੁਃ
ਉਥੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕਣਵ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਦੀ ਗਦਾ ਬੰਨ੍ਹੀ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਰਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਾਂ ਮੁੰਡਾ?"
ਸ ਤੁ ਮਨਸਾ ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਾਨਮਰ੍षਮਾਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨਨੇਨ ਮੁਸਲੇਨ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤਾ ਭਵਤੇਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।"
ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਸਃ ਕृष੍ਣਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮਹਰ੍षਿਣੋਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਃ
ਸਭ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਤੇ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਦਾਯਸਂ ਮੁਸਲਂ ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤਂ ਹ੍ਰਦੇ ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਲੋਹਾ ਦੀ ਗਦਾ ਪੀਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।