ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਗਣ੍ਯਤੇ । ਦਮਨਾਰੋਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੌ ਚ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਦਮਨ ਘਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ,
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਭਾਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵੇਪੂਰ੍ਵੇ ਤੁ ਵਾਤਸ੍ਥੇ ਦਮਨਾਦਿषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਵੈਸਾਖ, ਸਾਵਣ ਜਾਂ ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦਮਨ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ 'ਚ, ਜਦ ਹਵਾ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ,
ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਚ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਵੈਸਾਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ,
ਅਥਵਾ ਮਂਡਲੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਂਡਪੇ ਵਾ ਬृਹਦ੍ਵਨੇ । ਸੁਗਂਧਚਂਦਨੇਨਾਂਗਂ ਸੁਪੁष੍ਟਂ ਚ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜਾਂ ਗੋਲ ਚੌਕ 'ਚ, ਜਾਂ ਮੰਡਪ 'ਚ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਸ਼ਾਂਗਸ੍ਯੇਵ ਪੁष੍ਟਿਦਮ੍ । ਚਂਦਨਾਗੁਰੁ ਹ੍ਰੀਬੇਰ ਕृष੍ਣਕੁਂਕੁਮ ਰੋਚਨਾ
ਜਿੰਨੀ ਮੇਹਨਤ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਉਨੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲੇ; ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਹਰੀਬੇਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੁੰਕੁਮਾ ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ,
ਜਟਾਮਾਂਸੀ ਮੁਰਾ ਚੈਵ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਂਧਾष੍ਟਕਂ ਵਿਦੁਃ । ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਗਂਧਯੁਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋਰਂਗਾਨਿ ਲੇਪਯੇਤ੍
ਜਟਾਮਾਂਸੀ ਅਤੇ ਮੁਰਾ—ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੱਠ ਸੁਗੰਧਾਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਧृष੍ਟਂ ਚ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਯੋਗਤਃ । ਅਥਵਾ ਕੇਸਰੈਰ੍ਯੋਜ੍ਯਂ ਹਰਿਚਂਦਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਜਦੋਂ ਕਪੂਰ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਮਿਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਚੰਦਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲੇ ਚ ਯੇ ਕृष੍ਣਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਨ ਤੇषਾਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਃ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸੁਗਂਧਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਸ੍ਤੋਯੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਗਲਂਤਿ ਯੇ । ਅਥਵਾ ਪੁष੍ਪਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸ੍ਥਾਪਯੇਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਗੰਧ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵृਂਦਾਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਉਪਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਫਲਾਨਿ ਚ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਨ ਯੋਗ੍ਯੇਨ ਭੋਜਯੇਤ੍ਤਦਸ਼ੇषਤਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਾ ਕੇ ਫਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਨਾਰਿਕੇਲਫਲਂ ਬੀਜਕੋਸ਼ਂ ਚੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਘੋਂਟਾਫਲਂ ਚ ਪਨਸਂ ਕੋਸ਼ਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਨਾਰੀਅਲ ਦਾ ਬੀਜ ਕੱਢ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਐਸੇ ਹੀ, ਜੈਕਫਰੂਟ ਤੇ ਪਨਾਸਾ ਫਲ ਦਾ ਬੀਜ ਕੱਢ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਧ੍ਨਾ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਘृਤੇਨਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਪਾਚਿਤਂ ਪਿष੍ਟਕਂ ਪੂਪਮष੍ਟਾਦਸ਼ਘृਤੇਨ ਚ
ਦਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਘੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਿਠਾ ਤੇ ਪੂਪ ਵੀ ਅਠਾਰਾਂ ਤਰਾਂ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੈਲੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲਸਂਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਯਦ੍ਯਦੇਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰੀਤਂ ਤਤ੍ਤਦੀਸ਼ਾਯ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਕਾ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਵਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਨਾਦਦੀਤ ਕਥਂਚਨ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਨੈਵੇਦ, ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਮਾਸੇਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਗੋਪਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਵਯੋਨਿਰਿਵ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਤੇਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ; ਇਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਰੱਖੋ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਜਨਮ-ਮੂਲ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਰੂਪਗੁਣਵਰ੍ਣਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਗਬੋਧਾਧਿਕਾਰ ਇਹ ਚੇਦਲਮਨ੍ਯਪਾਠੈਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਮਭਾਵਰਸਭਕ੍ਤਿਵਿਲਾਸ ਨਾਮਹਾਰੇषੁ ਚੇਤ੍ਖਲੁ ਮਨਃ ਕਿਮੁ ਕਾਮਿਨੀਭਿਃ
ਜੇ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਪਾਠਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ, ਭਾਵ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਤਚ੍ਚੇਤਸਾ ਪ੍ਰਭਜਤਾਂ ਵ੍ਰਜਬਾਲਕੇਂਦ੍ਰਂ ਵृਂਦਾਵਨਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲਂ ਯਮੁਨਾਜਲਂ ਚ । ਤਲ੍ਲੋਕਨਾਥਪਦਪਂਕਜਧੂਲਿਮਿਸ਼੍ਰਲਿਪ੍ਤਂ ਵਪੁਃ ਕਿਲ ਵृਥਾਗਰੁਚਂਦਨਾਦ੍ਯੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਉਸ ਲੋਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਵृਂਦਾਵਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਅਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ऋषਯ ਊਚੁ- ਸੂਤ ਜੀਵ ਚਿਰਂ ਸਾਧੋ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਾਮृਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਵਤਾਰਣਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਓ, ਹੇ ਸਾਧੂ! ਤੁਸੀਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਭ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਲੀਲਾਂ ਨਿਖਿਲਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੈਨਂਦਿਨੀਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਯਯਾਕਰ੍ਣਿਤਯਾ ਸਾਧੋ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੋਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪृਥਕ੍ । ਵਦਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮਃ ਸੁਹृਤ੍
ਹੇ ਵਡਭਾਗੀ, ਗੁਰੂ, ਚੇਲੇ ਤੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਧੀ ਤੇ ਲਕੜਨ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਹੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਕਦਾ ਯਮੁਨਾਤੀਰੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬੈਠੇ ਸਨ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ । ਭਗਵਦ੍ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਕृष੍ਣਮਂਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੰਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ,
ਕृष੍ਣਮਂਤ੍ਰਾ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਯੇ ਚ ਪਿਤੁਃ ਪਰੇ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਵਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਰਾਜਾਦਯੋ ਮਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੰਤਰ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੋਂ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ-ਰਾਜ ਆਦਿ ਮੈਂ ਤੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿੱਧ ਕਰ ਲਏ ਹਨ।
ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਸ਼ਿਨਾ । ਸ਼ੁष੍ਕਪਰ੍ਣਾਂਬੁਵਾਯ੍ਵਾਦਿ ਭੋਜਿਨਾ ਚ ਨਿਰਾਸ਼ਿਨਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਆਸ ਰੱਖੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਲਾਪਵਰ੍ਜਿਨਾ ਭੂਮਿਸ਼ਾਯਿਨਾ । ਕਾਮਾਦਿषਡ੍ਗੁਣਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਬਾਹ੍ਯੇਂਦ੍ਰਿਯਨਿਯਮ੍ਯਤਾ
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਛੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬਾਹਰਲੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਇਆ।
ਏਵਂਕृਤੇऽਪਿ ਨੈਵਾਤ੍ਮਾ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਮਮ ਸ਼ਂਕਰ । ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਿਧ੍ਯੇਤ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਕਾਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਫਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦੁਚ੍ਚਾਰਣਾਦੇਵ ਦਦਾਤਿ ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਦਿ ਯੋਗ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਦਾ ਮੇ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਯੋਗਯ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਹਿਤੈषਿਣਾ । ਸੁਗੋਪ੍ਯਮਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਂਤ੍ਰਚਿਂਤਾਮਣਿਂ ਤਵ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਰਹਸ੍ਯਾਨਾਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਯਦ੍ਗੁਹ੍ਯਾਨਾਂ ਗੁਹ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨ ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਾਗ੍ਰਜੇਭ੍ਯਃ ਪੁਰਾ ਤਵ
ਇਹ ਗੁਪਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ; ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।