ਨਾਲਿਕੇਰਂ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਚ ਪਨਸਂ ਚ ਹਰੀਤਕੀਮ੍ । ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਖਂਡੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਨਾਰੀਅਲ, ਆਂਵਲਾ, ਜਕਫਲ, ਹਰੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲਪੁष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਵਿਤਾਨੈਃ ਕੁਸੁਮੋਦ੍ਦਾਮੈਰ੍ਵਾਰਿਪੂਰ੍ਣਘਟੈਸ੍ਤਥਾ
ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ,
ਚੂਤਸ਼ਾਖੋਪਸ਼ਾਖਾਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਛਤ੍ਰਚਾਮਰੈਃ । ਜਯਕृष੍ਣੇਤਿ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਮੰਗੋ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜੈ!' ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਘੁੰਮ ਕੇ,
ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕਲਿਯੁਗੇ ਦੋਲੋਤ੍ਸਵੋ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮष੍ਟਮੇ ਯਾਮਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਝੂਲੇ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਅਥਵਾ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸਂਧਿਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਫਲ੍ਗੁਚੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧੈਃ
ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਤਿਪਤ ਦੇ ਸੰਧੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,
ਸਿਤਰਕ੍ਤੈਰ੍ਗੌਰਪੀਤੈਃ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ । ਹਰਿਦ੍ਰਾਰਾਗਯੋਗਾਚ੍ਚ ਰਂਗਰੂਪੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਸਫੈਦ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਪੀਲੇ ਚੂਰਨ, ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ,
ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਰਂਗਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੀਣਯੇਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਪਂਚਮ੍ਯਾਂ ਤਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ 'ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,
ਪਂਚਾਹਾਨਿ ਤ੍ਰ੍ਯਹਾਨਿ ਵਾ ਦੋਲੋਤ੍ਸਵੋ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖਂ ਕृष੍ਣਂ ਦੋਲਮਾਨਂ ਸਕृਨ੍ਨਰਾਃ
ਝੂਲੇ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਰਾਧਨਿਚਯੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਜਲਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਸੌਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੇ ਰੌਪ੍ਯੇ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰੇ ਵਾਪ੍ਯਥ ਮृਣ੍ਮਯੇ । ਤੋਯਸ੍ਥਂ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਬੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਗਣ੍ਯਤੇ । ਦਮਨਾਰੋਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੌ ਚ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਦਮਨ ਘਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ,
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਭਾਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵੇਪੂਰ੍ਵੇ ਤੁ ਵਾਤਸ੍ਥੇ ਦਮਨਾਦਿषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਵੈਸਾਖ, ਸਾਵਣ ਜਾਂ ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦਮਨ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ 'ਚ, ਜਦ ਹਵਾ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ,
ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਚ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਵੈਸਾਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ,
ਅਥਵਾ ਮਂਡਲੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਂਡਪੇ ਵਾ ਬृਹਦ੍ਵਨੇ । ਸੁਗਂਧਚਂਦਨੇਨਾਂਗਂ ਸੁਪੁष੍ਟਂ ਚ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜਾਂ ਗੋਲ ਚੌਕ 'ਚ, ਜਾਂ ਮੰਡਪ 'ਚ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਸ਼ਾਂਗਸ੍ਯੇਵ ਪੁष੍ਟਿਦਮ੍ । ਚਂਦਨਾਗੁਰੁ ਹ੍ਰੀਬੇਰ ਕृष੍ਣਕੁਂਕੁਮ ਰੋਚਨਾ
ਜਿੰਨੀ ਮੇਹਨਤ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਉਨੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲੇ; ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਹਰੀਬੇਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੁੰਕੁਮਾ ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ,
ਜਟਾਮਾਂਸੀ ਮੁਰਾ ਚੈਵ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਂਧਾष੍ਟਕਂ ਵਿਦੁਃ । ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਗਂਧਯੁਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋਰਂਗਾਨਿ ਲੇਪਯੇਤ੍
ਜਟਾਮਾਂਸੀ ਅਤੇ ਮੁਰਾ—ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੱਠ ਸੁਗੰਧਾਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਧृष੍ਟਂ ਚ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਯੋਗਤਃ । ਅਥਵਾ ਕੇਸਰੈਰ੍ਯੋਜ੍ਯਂ ਹਰਿਚਂਦਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਜਦੋਂ ਕਪੂਰ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਮਿਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਚੰਦਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲੇ ਚ ਯੇ ਕृष੍ਣਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਨ ਤੇषਾਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਃ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸੁਗਂਧਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਸ੍ਤੋਯੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਗਲਂਤਿ ਯੇ । ਅਥਵਾ ਪੁष੍ਪਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸ੍ਥਾਪਯੇਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਗੰਧ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵृਂਦਾਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਉਪਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਫਲਾਨਿ ਚ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਨ ਯੋਗ੍ਯੇਨ ਭੋਜਯੇਤ੍ਤਦਸ਼ੇषਤਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਾ ਕੇ ਫਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਨਾਰਿਕੇਲਫਲਂ ਬੀਜਕੋਸ਼ਂ ਚੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਘੋਂਟਾਫਲਂ ਚ ਪਨਸਂ ਕੋਸ਼ਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਨਾਰੀਅਲ ਦਾ ਬੀਜ ਕੱਢ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਐਸੇ ਹੀ, ਜੈਕਫਰੂਟ ਤੇ ਪਨਾਸਾ ਫਲ ਦਾ ਬੀਜ ਕੱਢ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਧ੍ਨਾ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਘृਤੇਨਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਪਾਚਿਤਂ ਪਿष੍ਟਕਂ ਪੂਪਮष੍ਟਾਦਸ਼ਘृਤੇਨ ਚ
ਦਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਘੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਿਠਾ ਤੇ ਪੂਪ ਵੀ ਅਠਾਰਾਂ ਤਰਾਂ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੈਲੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲਸਂਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਯਦ੍ਯਦੇਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰੀਤਂ ਤਤ੍ਤਦੀਸ਼ਾਯ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਕਾ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਵਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਨਾਦਦੀਤ ਕਥਂਚਨ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਨੈਵੇਦ, ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਮਾਸੇਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਗੋਪਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਵਯੋਨਿਰਿਵ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਤੇਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ; ਇਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਰੱਖੋ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਜਨਮ-ਮੂਲ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਰੂਪਗੁਣਵਰ੍ਣਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਗਬੋਧਾਧਿਕਾਰ ਇਹ ਚੇਦਲਮਨ੍ਯਪਾਠੈਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਮਭਾਵਰਸਭਕ੍ਤਿਵਿਲਾਸ ਨਾਮਹਾਰੇषੁ ਚੇਤ੍ਖਲੁ ਮਨਃ ਕਿਮੁ ਕਾਮਿਨੀਭਿਃ
ਜੇ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਪਾਠਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ, ਭਾਵ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਤਚ੍ਚੇਤਸਾ ਪ੍ਰਭਜਤਾਂ ਵ੍ਰਜਬਾਲਕੇਂਦ੍ਰਂ ਵृਂਦਾਵਨਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲਂ ਯਮੁਨਾਜਲਂ ਚ । ਤਲ੍ਲੋਕਨਾਥਪਦਪਂਕਜਧੂਲਿਮਿਸ਼੍ਰਲਿਪ੍ਤਂ ਵਪੁਃ ਕਿਲ ਵृਥਾਗਰੁਚਂਦਨਾਦ੍ਯੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਉਸ ਲੋਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਵृਂਦਾਵਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਅਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ऋषਯ ਊਚੁ- ਸੂਤ ਜੀਵ ਚਿਰਂ ਸਾਧੋ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਾਮृਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਵਤਾਰਣਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਓ, ਹੇ ਸਾਧੂ! ਤੁਸੀਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਭ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਲੀਲਾਂ ਨਿਖਿਲਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੈਨਂਦਿਨੀਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਯਯਾਕਰ੍ਣਿਤਯਾ ਸਾਧੋ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ।