ਸੌਵਰ੍ਣੀਂ ਰਾਜਤੀਂ ਵਾਪਿ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਂ ਬਲਿਂ ਵਿਨਾ । ਹਿਂਸਾਦ੍ਵੇषੌ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੌ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਕਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਭੇਟ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਭੇਟ ਦੇ ਇਲਾਵਾ, ਹਿੰਸਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਪੁष੍ਯਮਾਸੇ ਚ ਕਾਮਤਃ ਪੁਣ੍ਯਮਾਚਰੇਤ੍ । ਦਾਮੋਦਰਾਯ ਦੀਪਂ ਚ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸ੍ਥਾਨੇ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਚਾਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਦਾਮੋਦਰ ਲਈ, ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਵਰ੍ਤਿਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਦੀਪਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁਰਂਗੁਲਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਾਂਤੇ ਚ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦੀਪਮਾਲਾਵਲਿ ਸ਼ੁਭਾ
ਦੀਵਾ ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਲੰਬਾ ਤੇ ਸੱਤ ਵੱਟਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਚ ਸਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਕੈਃ । ਪੂਜਯੇਜ੍ਜਗਦੀਸ਼ਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੌषੇ ਪੁष੍ਪਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਚਂਦਨਂ ਸ਼੍ਲਥਮ੍ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾਂ ਮਾਘਮਾਸੇ ਚ ਸਾਧਿਵਾਸਿਤ ਤਂਡੁਲਾਤ੍
ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਤੇ ਢਿੱਲਾ ਚੰਦਨ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ—
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦਿਮਂ ਮਂਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵ-ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਭਗਵਦ੍ਧਿਯਾ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਭੋਜਿਤੇ ਭਕ੍ਤੇ ਕੋਟਿਰ੍ਭਵਤਿ ਭੋਜਿਤਾ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਭੋਜਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵ੍ਯਂਗਂ ਸਾਂਗਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪਂਚਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਾ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ—
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਚੂਤਪਲ੍ਲਵਸਂਯੁਤੈਃ । ਫਲਚੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਸਿਤੈਃ ਪਟਸਾਧਿਤੈਃ
ਮੰਗੋ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਕਾਨਨਂ ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਦੀਪਦੀਪਿਤਮ੍ । ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ੁ ਰਂਭਾ ਜਂਬੀਰ ਨਾਗਰਂਗਂ ਚ ਪੂਗਕਮ੍
ਚਾਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਸੋਹਣਾ ਬਾਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਰ, ਗੰਨੇ, ਕੇਲੇ, ਜੰਬੀਰਾ, ਅਦਰਕ ਅਤੇ ਪਾਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਨਾਲਿਕੇਰਂ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਚ ਪਨਸਂ ਚ ਹਰੀਤਕੀਮ੍ । ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਖਂਡੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਨਾਰੀਅਲ, ਆਂਵਲਾ, ਜਕਫਲ, ਹਰੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲਪੁष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਵਿਤਾਨੈਃ ਕੁਸੁਮੋਦ੍ਦਾਮੈਰ੍ਵਾਰਿਪੂਰ੍ਣਘਟੈਸ੍ਤਥਾ
ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ,
ਚੂਤਸ਼ਾਖੋਪਸ਼ਾਖਾਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਛਤ੍ਰਚਾਮਰੈਃ । ਜਯਕृष੍ਣੇਤਿ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਮੰਗੋ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜੈ!' ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਘੁੰਮ ਕੇ,
ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕਲਿਯੁਗੇ ਦੋਲੋਤ੍ਸਵੋ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮष੍ਟਮੇ ਯਾਮਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਝੂਲੇ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਅਥਵਾ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸਂਧਿਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਫਲ੍ਗੁਚੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧੈਃ
ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਤਿਪਤ ਦੇ ਸੰਧੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,
ਸਿਤਰਕ੍ਤੈਰ੍ਗੌਰਪੀਤੈਃ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ । ਹਰਿਦ੍ਰਾਰਾਗਯੋਗਾਚ੍ਚ ਰਂਗਰੂਪੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਸਫੈਦ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਪੀਲੇ ਚੂਰਨ, ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ,
ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਰਂਗਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੀਣਯੇਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਪਂਚਮ੍ਯਾਂ ਤਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ 'ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,
ਪਂਚਾਹਾਨਿ ਤ੍ਰ੍ਯਹਾਨਿ ਵਾ ਦੋਲੋਤ੍ਸਵੋ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖਂ ਕृष੍ਣਂ ਦੋਲਮਾਨਂ ਸਕृਨ੍ਨਰਾਃ
ਝੂਲੇ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਰਾਧਨਿਚਯੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਜਲਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਸੌਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੇ ਰੌਪ੍ਯੇ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰੇ ਵਾਪ੍ਯਥ ਮृਣ੍ਮਯੇ । ਤੋਯਸ੍ਥਂ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਬੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਗਣ੍ਯਤੇ । ਦਮਨਾਰੋਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੌ ਚ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਦਮਨ ਘਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ,
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਭਾਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵੇਪੂਰ੍ਵੇ ਤੁ ਵਾਤਸ੍ਥੇ ਦਮਨਾਦਿषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਵੈਸਾਖ, ਸਾਵਣ ਜਾਂ ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦਮਨ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ 'ਚ, ਜਦ ਹਵਾ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ,
ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਚ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਵੈਸਾਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ,
ਅਥਵਾ ਮਂਡਲੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਂਡਪੇ ਵਾ ਬृਹਦ੍ਵਨੇ । ਸੁਗਂਧਚਂਦਨੇਨਾਂਗਂ ਸੁਪੁष੍ਟਂ ਚ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜਾਂ ਗੋਲ ਚੌਕ 'ਚ, ਜਾਂ ਮੰਡਪ 'ਚ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਸ਼ਾਂਗਸ੍ਯੇਵ ਪੁष੍ਟਿਦਮ੍ । ਚਂਦਨਾਗੁਰੁ ਹ੍ਰੀਬੇਰ ਕृष੍ਣਕੁਂਕੁਮ ਰੋਚਨਾ
ਜਿੰਨੀ ਮੇਹਨਤ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਉਨੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲੇ; ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਹਰੀਬੇਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੁੰਕੁਮਾ ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ,
ਜਟਾਮਾਂਸੀ ਮੁਰਾ ਚੈਵ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਂਧਾष੍ਟਕਂ ਵਿਦੁਃ । ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਗਂਧਯੁਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋਰਂਗਾਨਿ ਲੇਪਯੇਤ੍
ਜਟਾਮਾਂਸੀ ਅਤੇ ਮੁਰਾ—ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੱਠ ਸੁਗੰਧਾਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਧृष੍ਟਂ ਚ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਯੋਗਤਃ । ਅਥਵਾ ਕੇਸਰੈਰ੍ਯੋਜ੍ਯਂ ਹਰਿਚਂਦਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਜਦੋਂ ਕਪੂਰ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਮਿਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਚੰਦਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲੇ ਚ ਯੇ ਕृष੍ਣਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਨ ਤੇषਾਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਃ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸੁਗਂਧਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਸ੍ਤੋਯੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਗਲਂਤਿ ਯੇ । ਅਥਵਾ ਪੁष੍ਪਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸ੍ਥਾਪਯੇਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਗੰਧ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵृਂਦਾਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਉਪਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਫਲਾਨਿ ਚ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਨ ਯੋਗ੍ਯੇਨ ਭੋਜਯੇਤ੍ਤਦਸ਼ੇषਤਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਾ ਕੇ ਫਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ।