ਦਗ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਤੁ ਜਂਬੀਰਂ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਬੀਜਪੂਰਂ ਚ ਸ਼ਾਕਂ ਚਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣਂ ਤਥਾ
ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਨਿੰਬੂ, ਜੋ ਵਿṣṇੁ ਨੂੰ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਬੀਜਪੂਰ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੂਣ—
ਯਦਿ ਦੈਵਾਚ੍ਚ ਭੁਂਜੀਤ ਤਦਾ ਤਨ੍ਨਾਮ ਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਹੈਮਂਤਿਕਂ ਸਿਤਾ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਮੁਦ੍ਗਾਸ੍ਤਿਲਾ ਯਵਾਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਖਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਯਾਦ ਕਰ ਲਵੇ; ਹੇਮੰਤ ਦੀ ਗੰਨਾ, ਚਿੱਟਾ ਚੌਲ, ਅਨਾਜ, ਮੂੰਗ, ਤਿਲ ਤੇ ਜੌ—
ਕਲਾਪ ਕਂਗੁ ਨੀਵਾਰਾਃ ਸ਼ਾਕਂ ਚ ਹਿਲਮੋਚਿਕਾ । ਕਾਲਸ਼ਾਕਂ ਚ ਵਾਸ੍ਤੂਕਂ ਮੂਲਕਂ ਰਕ੍ਤਕੇਤਰਤ੍
ਕਲਾਪਾ, ਕੰਗਣੀ, ਨੀਵਾਰਾ ਚੌਲ, ਹਿਲਮੋਚਿਕਾ ਸਾਗ, ਕਾਲਾ ਸਾਗ, ਵਾਸਤੂਕਾ, ਮੂਲੀ ਤੇ ਲਾਲ ਚੌਲਾਈ—
ਲਵਣੇ ਸਿਂਧੁਸਾਮੁਦ੍ਰੇ ਗਵ੍ਯੇ ਚ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿषੀ । ਪਯੋਨੁਦ੍ਧृਤਸਾਰਂ ਚ ਪਨਸਾਮ੍ਰਹਰੀਤਕੀ
ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਲੂਣ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ, ਦੁੱਧ ਦਾ ਮੱਖਣ, ਕਠਲ, ਆੰਬ ਤੇ ਹਰੀਤਕੀ—
ਪਿਪ੍ਪਲੀ ਜੀਰਕਂ ਚੈਵ ਨਾਗਰਂਗਕ ਤਿਂਤਿਡੀ । ਕਦਲੀਲਵਲੀ ਧਾਤ੍ਰੀ ਫਲਾਨ੍ਯਗੁਡਮੈਕ੍ਸ਼ਵਮ੍
ਪਿੱਪਲੀ, ਜੀਰਾ, ਅਦਰਕ, ਇਮਲੀ, ਕੇਲਾ, ਨਾਰੀਅਲ, ਆਂਵਲਾ, ਫਲ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਕਣਕ ਦੀ ਮਿਠਾਸ।
ਅਤੈਲਪਕ੍ਵਂ ਮੁਨਯੋ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਵਹਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹਵਿਸ਼ਯ ਅੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਮਪਿ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸਮਝੋ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਹਸ੍ਤਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਘਟਿਤੈ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਕਾਰਕਾਰਿਤੈਃ
ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲਾ ਜਾਣੋ; ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਜੋ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ—
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਮਾਲਿਕਾਂ ਕਂਠੇ ਨਿਧਾਯਾਰ੍ਚਨਮਾਰਭੇਤ੍ । ਤਥਾਮਲਕਮਾਲਾਂ ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪੁष੍ਕਰਮਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਂਵਲੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ।
ਕਂਠੇ ਮਾਲਾਂ ਚ ਯਤ੍ਨੇਨ ਧਾਰਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਕਃ । ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਪਿ ਚ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਵਰਤੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਵੀ ਸਿਰ ਤੇ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਚਂਦਨੇਨਾਂਗਮਂਕਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਮਭਿਃ । ਲਲਾਟੇ ਚ ਗਦਾ ਧਾਰ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਾਪਂ ਸ਼ਰਸ੍ਤਥਾ
ਵਰਤੀ ਹੋਈ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਗਦਾ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਵੀ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਂਦਕਂ ਚੈਵ ਹृਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਂਖਂ ਚਕ੍ਰਂ ਭੁਜਦ੍ਵਯੇ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ
ਨੰਦਕਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ—
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਾ ਗਤਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ । ਯੋ ਧृਤ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਦੱਸੀ ਗਈ ਗਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—
ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਭਿਰ੍ਭੂषਿਤਃ ਕਰ੍ਮ ਆਚਰਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਕृਤਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੇ ਮਾਲਾਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ—
ਵਹਤੇ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪਾਤਕਮ੍ । ਪਾਦ੍ਯਾਦਿਭਿਰਥਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਇਮਂ ਮਂਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ:
ਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਨਿਖਿਲਾਘਸਂਘਸ਼ਮਨੀ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਵਪੁਃ ਪਾਵਨੀ । ਰੋਗਾਣਾਮਭਿਵਂਦਿਤਾ ਨਿਰਸਨੀ ਸਿਕ੍ਤਾਂਤਕਤ੍ਰਾਸਿਨੀ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਤ੍ਤਿ ਵਿਧਾਯਿਨੀ ਭਗਵਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਰੋਪਿਤਾ । ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਤਚ੍ਚਰਣੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਦਾ ਤਸ੍ਯੈ ਤੁਲਸ੍ਯੈ ਨਮਃ
ਜੋ ਤੁਲਸੀ, ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵृਂਦਾਵਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦੇਵੀਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਤਿਲਕਾਦਿਨਿਰ੍ਣਯੋਨਾਮ ਨਵਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, 'ਤਿਲਕ ਆਦਿ ਦੀ ਨਿਰਣੈ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਉਨੰਜਾ ਚੈਪਟਰ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਘੋਰੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਿषਯਗ੍ਰਾਹਸਂਕੁਲੇ । ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਧਨਾਦ੍ਯਾਰ੍ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਕਥਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਵਿਭੋ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਲਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਤਦੁਪਾਯਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕਥਯਸ੍ਵ ਕृਪਾਨਿਧੇ । ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮੈਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਪਾਅ ਦੱਸ, ਮਹਾਦੇਵ। ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ, ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ, ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸਿਰਫ਼।
ਹਰੇਰਾਮ ਹਰੇਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣਕृष੍ਣੇਤਿ ਮਂਗਲਮ੍ । ਏਵਂ ਵਦਂਤਿ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਹਿ ਤਾਨ੍ਬਾਧਤੇ ਕਲਿ
ਹਰੇ ਰਾਮ, ਹਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਨਾਮ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿਯੁਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਂਤਰਾਂਤਰਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਮਾਨਿ ਚ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਕृष੍ਣਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯਾਹ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹੋ।
ਮਨ੍ਨਾਮ ਚੈਵ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮ ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਸੋऽਪਿ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਤੂਲਰਾਸ਼ੇਰਿਵਾਨਲਃ
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਯਾਦ੍ਯੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਬ੍ਦਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਤਚ੍ਚ ਮੇ ਮਂਗਲਂ ਨਾਮ ਜਪਨ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
‘ਜਯਾ’ ਜਾਂ ‘ਸ਼੍ਰੀ’ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਮ ਜੇ ਕੋਈ ਜਪੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਿ ਚ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਰਾਮਂ ਕृष੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ, ਹਰ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਨਾਮਸਂਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਪਰਾਧਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਮਾਪਿ ਚ ਹਰਤ੍ਯਘਮ੍ । ਯਜ੍ਞਵ੍ਰਤਤਪੋਦਾਨਂ ਸਾਂਗਂ ਨੈਵ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਯਜਨ, ਵਰਤ, ਤਪ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਪੂਰੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਂ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਨਿਰਪਾਯਮਿਦਂ ਦ੍ਵਯਮ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਹਰਿ ਦਾ ਨਾਮ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਟੱਲ ਹਨ।
ਹਤ੍ਯਾਯੁਤਂ ਪਾਪਸਹਸ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਕੋਟਿਨਿषੇਵਣਂ ਚ । ਸ੍ਤੇਯਾਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਗੋਵਿਂਦਨਾਮ੍ਨਾ ਨ ਚ ਸਂਤਿ ਭਦ੍ਰੇ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਤਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ, ਅਗਨਤ ਗੁਰੂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗ, ਚੋਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰਾਈਆਂ — ਪਿਆਰੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਅਪਵਿਤ੍ਰਃ ਪਵਿਤ੍ਰੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਪੁਂਡੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।