ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਾਲੋਦ੍ਭਵਾਨਾਂ ਚ ਫਲਾਦੀਨਾਮਨਰ੍ਪਣਮ੍ । ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਵ੍ਯਂਜਨਸ੍ਯ ਯਤ੍
ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਉੱਗਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਆਦਿਕਾ ਭੋਗ ਨਾ ਲਗਾਉਣਾ, ਜੋ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀ-ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬਚਤ—
ਸ੍ਪष੍ਟੀਕृਤ੍ਯਾਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਪਰਨਿਂਦਾ ਪਰਸ੍ਤੁਤਿਃ । ਗੁਰੌ ਮੌਨਂ ਨਿਜਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਦੇਵਤਾਨਿਂਦਨਂ ਤਥਾ
ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ ਖਾਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ, ਗੁਰੂ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਆਪਣੀ ਸਿਫ਼ਤ ਆਪ ਕਰਨੀ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ—
ਅਪਰਾਧਾਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿṣṇੁ ਦੇ ਬੱਤੀ ਦੋਸ ਗਿਣੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਮਯਾ । ਤਵਾਹਮਿਤਿ ਮਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਮੈਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੋਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਇਤਿ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਦਂਡਵਦ੍ਭੁਵਿ । ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹਰਿਃ
ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੋਸ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਸ਼ਨਂ ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਦਿਨਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਵਿṣṇੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਸੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਖਾਦਯੇਨ੍ਮਾਂਸਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸੋऽਨ੍ਨਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਅੰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਰਸ ਵਿṣṇੁ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਾਸ ਖਾਵੋ ਤਾਂ ਇਹ ਉਚਾਰੋ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਨ ਦੇ ਦੋਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਅਲਾਬੁਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤੁਲਾਕਾਰਂ ਮਸੂਰਂ ਚ ਸਵਲ੍ਕਲਮ੍ । ਤਾਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਚ ਵृਂਤਾਕਂ ਨ ਖਾਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਨਰਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਲੌਕੀ, ਗੋਲ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਛਿਲਕੇ ਵਾਲੀ ਮਸੂਰ, ਤਾੜ ਫਲ, ਚਿੱਟਾ ਬੈਗਨ ਜਾਂ ਬੈਗਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਟਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਰ੍ਕਪਤ੍ਰੇषੁ ਕੁਂਭੀ ਤਿਂਦੁਕਪਤ੍ਰਯੋਃ । ਕੋਵਿਦਾਰੇ ਕਦਂਬੇ ਚ ਨ ਖਾਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਨਰਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਅੱਕ, ਕੁੰਭੀ, ਟਿੰਡੂਕ, ਕੋਵਿਦਾਰ ਜਾਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਛਾਕਂ ਦਧਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਆਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਦੁਗ੍ਧਂ ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਚਾਮਿषਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਅੱਸੂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਗ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਤੁ ਜਂਬੀਰਂ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਬੀਜਪੂਰਂ ਚ ਸ਼ਾਕਂ ਚਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣਂ ਤਥਾ
ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਨਿੰਬੂ, ਜੋ ਵਿṣṇੁ ਨੂੰ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਬੀਜਪੂਰ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੂਣ—
ਯਦਿ ਦੈਵਾਚ੍ਚ ਭੁਂਜੀਤ ਤਦਾ ਤਨ੍ਨਾਮ ਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਹੈਮਂਤਿਕਂ ਸਿਤਾ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਮੁਦ੍ਗਾਸ੍ਤਿਲਾ ਯਵਾਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਖਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਯਾਦ ਕਰ ਲਵੇ; ਹੇਮੰਤ ਦੀ ਗੰਨਾ, ਚਿੱਟਾ ਚੌਲ, ਅਨਾਜ, ਮੂੰਗ, ਤਿਲ ਤੇ ਜੌ—
ਕਲਾਪ ਕਂਗੁ ਨੀਵਾਰਾਃ ਸ਼ਾਕਂ ਚ ਹਿਲਮੋਚਿਕਾ । ਕਾਲਸ਼ਾਕਂ ਚ ਵਾਸ੍ਤੂਕਂ ਮੂਲਕਂ ਰਕ੍ਤਕੇਤਰਤ੍
ਕਲਾਪਾ, ਕੰਗਣੀ, ਨੀਵਾਰਾ ਚੌਲ, ਹਿਲਮੋਚਿਕਾ ਸਾਗ, ਕਾਲਾ ਸਾਗ, ਵਾਸਤੂਕਾ, ਮੂਲੀ ਤੇ ਲਾਲ ਚੌਲਾਈ—
ਲਵਣੇ ਸਿਂਧੁਸਾਮੁਦ੍ਰੇ ਗਵ੍ਯੇ ਚ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿषੀ । ਪਯੋਨੁਦ੍ਧृਤਸਾਰਂ ਚ ਪਨਸਾਮ੍ਰਹਰੀਤਕੀ
ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਲੂਣ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ, ਦੁੱਧ ਦਾ ਮੱਖਣ, ਕਠਲ, ਆੰਬ ਤੇ ਹਰੀਤਕੀ—
ਪਿਪ੍ਪਲੀ ਜੀਰਕਂ ਚੈਵ ਨਾਗਰਂਗਕ ਤਿਂਤਿਡੀ । ਕਦਲੀਲਵਲੀ ਧਾਤ੍ਰੀ ਫਲਾਨ੍ਯਗੁਡਮੈਕ੍ਸ਼ਵਮ੍
ਪਿੱਪਲੀ, ਜੀਰਾ, ਅਦਰਕ, ਇਮਲੀ, ਕੇਲਾ, ਨਾਰੀਅਲ, ਆਂਵਲਾ, ਫਲ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਕਣਕ ਦੀ ਮਿਠਾਸ।
ਅਤੈਲਪਕ੍ਵਂ ਮੁਨਯੋ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਵਹਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹਵਿਸ਼ਯ ਅੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਮਪਿ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸਮਝੋ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਹਸ੍ਤਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਘਟਿਤੈ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਕਾਰਕਾਰਿਤੈਃ
ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲਾ ਜਾਣੋ; ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਜੋ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ—
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਮਾਲਿਕਾਂ ਕਂਠੇ ਨਿਧਾਯਾਰ੍ਚਨਮਾਰਭੇਤ੍ । ਤਥਾਮਲਕਮਾਲਾਂ ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪੁष੍ਕਰਮਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਂਵਲੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ।
ਕਂਠੇ ਮਾਲਾਂ ਚ ਯਤ੍ਨੇਨ ਧਾਰਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਕਃ । ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਪਿ ਚ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਵਰਤੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਵੀ ਸਿਰ ਤੇ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਚਂਦਨੇਨਾਂਗਮਂਕਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਮਭਿਃ । ਲਲਾਟੇ ਚ ਗਦਾ ਧਾਰ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਾਪਂ ਸ਼ਰਸ੍ਤਥਾ
ਵਰਤੀ ਹੋਈ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਗਦਾ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਵੀ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਂਦਕਂ ਚੈਵ ਹृਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਂਖਂ ਚਕ੍ਰਂ ਭੁਜਦ੍ਵਯੇ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ
ਨੰਦਕਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ—
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਾ ਗਤਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ । ਯੋ ਧृਤ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਦੱਸੀ ਗਈ ਗਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—
ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਭਿਰ੍ਭੂषਿਤਃ ਕਰ੍ਮ ਆਚਰਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਕृਤਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੇ ਮਾਲਾਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ—
ਵਹਤੇ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪਾਤਕਮ੍ । ਪਾਦ੍ਯਾਦਿਭਿਰਥਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਇਮਂ ਮਂਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ:
ਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਨਿਖਿਲਾਘਸਂਘਸ਼ਮਨੀ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਵਪੁਃ ਪਾਵਨੀ । ਰੋਗਾਣਾਮਭਿਵਂਦਿਤਾ ਨਿਰਸਨੀ ਸਿਕ੍ਤਾਂਤਕਤ੍ਰਾਸਿਨੀ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਤ੍ਤਿ ਵਿਧਾਯਿਨੀ ਭਗਵਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਰੋਪਿਤਾ । ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਤਚ੍ਚਰਣੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਦਾ ਤਸ੍ਯੈ ਤੁਲਸ੍ਯੈ ਨਮਃ
ਜੋ ਤੁਲਸੀ, ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵृਂਦਾਵਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦੇਵੀਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਤਿਲਕਾਦਿਨਿਰ੍ਣਯੋਨਾਮ ਨਵਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, 'ਤਿਲਕ ਆਦਿ ਦੀ ਨਿਰਣੈ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਉਨੰਜਾ ਚੈਪਟਰ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਘੋਰੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਿषਯਗ੍ਰਾਹਸਂਕੁਲੇ । ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਧਨਾਦ੍ਯਾਰ੍ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਕਥਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਵਿਭੋ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਲਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਤਦੁਪਾਯਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕਥਯਸ੍ਵ ਕृਪਾਨਿਧੇ । ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮੈਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਪਾਅ ਦੱਸ, ਮਹਾਦੇਵ। ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ, ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ, ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸਿਰਫ਼।