ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵੋਦਕਂ ਸ਼ਂਖੇ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤੁਲਸੀਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਿਬੇਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾਭਿਵਂਦਯੇਤ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ੰਖ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਪੀਓ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੰਦਨਾ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਦੇਹਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਾਦੋਦਕਂ ਪੀਤਂ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦੇਵਾष੍ਟਗੁਣਂ ਪਾਪਂ ਭੂਮੌ ਬਿਂਦੁਨਿਪਾਤਨਾਤ੍ । ਜਲਸ਼ਂਖਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪਾਪ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰੋ ਤੇ ਨਿਵਾਓ।
ਸਤਤਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਵਾਰਿ ਤੇਨਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍ । ਸ਼ਂਖੋ ਯਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਘਂਟਾ ਵਾ ਗਰੁਡਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਵਾਲੀ ਘੰਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਪੁਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਸ ਭਾਗਵਤਃ ਕਲੌ । ਯਾਨੈਰ੍ਵਾ ਪਾਦੁਕਾਭਿਰ੍ਵਾ ਯਾਨਂ ਭਗਵਤੋ ਗृਹੇ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਰਥ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਸਵਾਰੀ ਹੋਵੇ,
ਦੇਵੋਤ੍ਸਵੇष੍ਵਸੇਵਾ ਚ ਅਪ੍ਰਣਾਮਸ੍ਤਦਗ੍ਰਤਃ । ਉਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਚੈਵ ਚਾਸ਼ੌਚੇ ਭਗਵਦ੍ਵਂਦਨਾਦਿਕਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਸਮੇਂ, ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰਨੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਉੱਚਿਠ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨੀ—
ਏਕਹਸ੍ਤਪ੍ਰਣਾਮਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਪਾਦਪ੍ਰਸਾਰਣਂ ਚਾਗ੍ਰੇ ਤਥਾ ਪਰ੍ਯਂਕਸੇਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਣਾ, ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਤੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਲੰਬੇ ਹੋ ਜਾਣਾ—
ਸ਼ਯਨਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਪਿ ਮਿਥ੍ਯਾਭਾषਣਮੇਵ ਚ । ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਭਾषਾਮਿਥੋ ਜਲ੍ਪੋ ਰੋਦਨਾਨਿ ਚ ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਸੋ ਜਾਣਾ, ਖਾਣਾ, ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀ, ਰੋਣਾ ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ—
ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹੌ ਚੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚ ਕ੍ਰੂਰਭਾषਣਮ੍ । ਕੇਵਲਾਵਰਣਂ ਚੈਵ ਪਰਨਿਂਦਾਪਰਸ੍ਤੁਤਿਃ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਜਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਨੀ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਢੱਕਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਜਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ—
ਅਸ਼੍ਲੀਲਭਾषਣਂ ਚੈਵ ਅਧੋਵਾਯੁਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਗੌਣੋਪਚਾਰਸ਼੍ਚ ਅਨਿਵੇਦਿਤਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਅਸ਼ਲੀਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀ, ਹੇਠੋਂ ਹਵਾ ਛੱਡਣੀ, ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਘੱਟ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਬਿਨਾ ਭੋਗ ਲਗਾਏ ਖਾਣਾ—
ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਾਲੋਦ੍ਭਵਾਨਾਂ ਚ ਫਲਾਦੀਨਾਮਨਰ੍ਪਣਮ੍ । ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਵ੍ਯਂਜਨਸ੍ਯ ਯਤ੍
ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਉੱਗਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਆਦਿਕਾ ਭੋਗ ਨਾ ਲਗਾਉਣਾ, ਜੋ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀ-ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬਚਤ—
ਸ੍ਪष੍ਟੀਕृਤ੍ਯਾਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਪਰਨਿਂਦਾ ਪਰਸ੍ਤੁਤਿਃ । ਗੁਰੌ ਮੌਨਂ ਨਿਜਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਦੇਵਤਾਨਿਂਦਨਂ ਤਥਾ
ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ ਖਾਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ, ਗੁਰੂ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਆਪਣੀ ਸਿਫ਼ਤ ਆਪ ਕਰਨੀ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ—
ਅਪਰਾਧਾਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿṣṇੁ ਦੇ ਬੱਤੀ ਦੋਸ ਗਿਣੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਮਯਾ । ਤਵਾਹਮਿਤਿ ਮਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਮੈਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੋਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਇਤਿ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਦਂਡਵਦ੍ਭੁਵਿ । ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹਰਿਃ
ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੋਸ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਸ਼ਨਂ ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਦਿਨਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਵਿṣṇੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਸੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਖਾਦਯੇਨ੍ਮਾਂਸਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸੋऽਨ੍ਨਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਅੰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਰਸ ਵਿṣṇੁ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਾਸ ਖਾਵੋ ਤਾਂ ਇਹ ਉਚਾਰੋ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਨ ਦੇ ਦੋਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਅਲਾਬੁਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤੁਲਾਕਾਰਂ ਮਸੂਰਂ ਚ ਸਵਲ੍ਕਲਮ੍ । ਤਾਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਚ ਵृਂਤਾਕਂ ਨ ਖਾਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਨਰਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਲੌਕੀ, ਗੋਲ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਛਿਲਕੇ ਵਾਲੀ ਮਸੂਰ, ਤਾੜ ਫਲ, ਚਿੱਟਾ ਬੈਗਨ ਜਾਂ ਬੈਗਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਟਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਰ੍ਕਪਤ੍ਰੇषੁ ਕੁਂਭੀ ਤਿਂਦੁਕਪਤ੍ਰਯੋਃ । ਕੋਵਿਦਾਰੇ ਕਦਂਬੇ ਚ ਨ ਖਾਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਨਰਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਅੱਕ, ਕੁੰਭੀ, ਟਿੰਡੂਕ, ਕੋਵਿਦਾਰ ਜਾਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਛਾਕਂ ਦਧਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਆਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਦੁਗ੍ਧਂ ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਚਾਮਿषਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਅੱਸੂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਗ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਤੁ ਜਂਬੀਰਂ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਬੀਜਪੂਰਂ ਚ ਸ਼ਾਕਂ ਚਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣਂ ਤਥਾ
ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਨਿੰਬੂ, ਜੋ ਵਿṣṇੁ ਨੂੰ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਬੀਜਪੂਰ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੂਣ—
ਯਦਿ ਦੈਵਾਚ੍ਚ ਭੁਂਜੀਤ ਤਦਾ ਤਨ੍ਨਾਮ ਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਹੈਮਂਤਿਕਂ ਸਿਤਾ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਮੁਦ੍ਗਾਸ੍ਤਿਲਾ ਯਵਾਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਖਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਯਾਦ ਕਰ ਲਵੇ; ਹੇਮੰਤ ਦੀ ਗੰਨਾ, ਚਿੱਟਾ ਚੌਲ, ਅਨਾਜ, ਮੂੰਗ, ਤਿਲ ਤੇ ਜੌ—
ਕਲਾਪ ਕਂਗੁ ਨੀਵਾਰਾਃ ਸ਼ਾਕਂ ਚ ਹਿਲਮੋਚਿਕਾ । ਕਾਲਸ਼ਾਕਂ ਚ ਵਾਸ੍ਤੂਕਂ ਮੂਲਕਂ ਰਕ੍ਤਕੇਤਰਤ੍
ਕਲਾਪਾ, ਕੰਗਣੀ, ਨੀਵਾਰਾ ਚੌਲ, ਹਿਲਮੋਚਿਕਾ ਸਾਗ, ਕਾਲਾ ਸਾਗ, ਵਾਸਤੂਕਾ, ਮੂਲੀ ਤੇ ਲਾਲ ਚੌਲਾਈ—
ਲਵਣੇ ਸਿਂਧੁਸਾਮੁਦ੍ਰੇ ਗਵ੍ਯੇ ਚ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿषੀ । ਪਯੋਨੁਦ੍ਧृਤਸਾਰਂ ਚ ਪਨਸਾਮ੍ਰਹਰੀਤਕੀ
ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਲੂਣ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ, ਦੁੱਧ ਦਾ ਮੱਖਣ, ਕਠਲ, ਆੰਬ ਤੇ ਹਰੀਤਕੀ—
ਪਿਪ੍ਪਲੀ ਜੀਰਕਂ ਚੈਵ ਨਾਗਰਂਗਕ ਤਿਂਤਿਡੀ । ਕਦਲੀਲਵਲੀ ਧਾਤ੍ਰੀ ਫਲਾਨ੍ਯਗੁਡਮੈਕ੍ਸ਼ਵਮ੍
ਪਿੱਪਲੀ, ਜੀਰਾ, ਅਦਰਕ, ਇਮਲੀ, ਕੇਲਾ, ਨਾਰੀਅਲ, ਆਂਵਲਾ, ਫਲ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਕਣਕ ਦੀ ਮਿਠਾਸ।
ਅਤੈਲਪਕ੍ਵਂ ਮੁਨਯੋ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਵਹਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹਵਿਸ਼ਯ ਅੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਮਪਿ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸਮਝੋ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਹਸ੍ਤਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਘਟਿਤੈ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਕਾਰਕਾਰਿਤੈਃ
ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲਾ ਜਾਣੋ; ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਜੋ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ—
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਮਾਲਿਕਾਂ ਕਂਠੇ ਨਿਧਾਯਾਰ੍ਚਨਮਾਰਭੇਤ੍ । ਤਥਾਮਲਕਮਾਲਾਂ ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪੁष੍ਕਰਮਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਂਵਲੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ।
ਕਂਠੇ ਮਾਲਾਂ ਚ ਯਤ੍ਨੇਨ ਧਾਰਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਕਃ । ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਪਿ ਚ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਵਰਤੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਵੀ ਸਿਰ ਤੇ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।