ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਂਡ੍ਰਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰੇਖਂ ਲਲਾਟੇ ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨ (ਉਰਧਵ ਪੁੰਡ੍ਰ) ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਾਂਡਾਲੋऽਪਿ ਸ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪੂਜ੍ਯ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਸ੍ਯੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਂਡ੍ਰਂ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਨ ਲਲਾਟੇ ਨਰਸ੍ਯ ਹਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਉਰਧਵ ਪੁੰਡ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ । ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂ ਯਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਂਡ੍ਰਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਉਰਧਵ ਪੁੰਡ੍ਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਵੇਖ ਲਵੋ ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਵਲ ਨਿਹਾਰੋ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਯਥਵਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਚੈਲਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸਾਂਤਰਾਲਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਂਡ੍ਰਂ ਹਰਿਪਦਾਕृਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ੍ਰ ਹੋਵੇ ਪਰ ਉਰਧਵ ਪੁੰਡ੍ਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ।
ਨਿਰਂਤਰਾਲਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਂਡ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਃ । ਲਲਾਟੇ ਤਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਨਃਪਾਦੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਰਧਵ ਪੁੰਡ੍ਰ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸਾਦਿਕੇਸ਼ਪਰ੍ਯਂਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਂਡ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਛਿਦ੍ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਧਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਉਰਧਵ ਪੁੰਡ੍ਰ ਨੱਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਾਲਾਂ ਤੱਕ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਇਹ ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹੈ।
ਵਾਮਭਾਗੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ । ਮਧ੍ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਧ੍ਯਂ ਨ ਲੇਪਯੇਤ੍
ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ। ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਚਕਾਰ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਲਗਾਓ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਜਲੇ ਵਾਪਿ ਯੋ ਵਿਦਧ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਂਡ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਪਰਛਾਈ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਰਧਵ ਪੁੰਡ੍ਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰਾਪਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਚਂਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਤਥਾਨਿਲਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਤੇ ਹਿ ਕਰ੍ਣੇ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਵੇਦ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹਵਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਨਾਸਿਕਾਯਾਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਉਭਯੋਰਪਿ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਗੰਗਾ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਨੱਕ ਵਿਚ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵੋਦਕਂ ਸ਼ਂਖੇ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤੁਲਸੀਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਿਬੇਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾਭਿਵਂਦਯੇਤ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ੰਖ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਪੀਓ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੰਦਨਾ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਦੇਹਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਾਦੋਦਕਂ ਪੀਤਂ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦੇਵਾष੍ਟਗੁਣਂ ਪਾਪਂ ਭੂਮੌ ਬਿਂਦੁਨਿਪਾਤਨਾਤ੍ । ਜਲਸ਼ਂਖਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪਾਪ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰੋ ਤੇ ਨਿਵਾਓ।
ਸਤਤਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਵਾਰਿ ਤੇਨਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍ । ਸ਼ਂਖੋ ਯਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਘਂਟਾ ਵਾ ਗਰੁਡਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਵਾਲੀ ਘੰਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਪੁਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਸ ਭਾਗਵਤਃ ਕਲੌ । ਯਾਨੈਰ੍ਵਾ ਪਾਦੁਕਾਭਿਰ੍ਵਾ ਯਾਨਂ ਭਗਵਤੋ ਗृਹੇ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਰਥ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਸਵਾਰੀ ਹੋਵੇ,
ਦੇਵੋਤ੍ਸਵੇष੍ਵਸੇਵਾ ਚ ਅਪ੍ਰਣਾਮਸ੍ਤਦਗ੍ਰਤਃ । ਉਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਚੈਵ ਚਾਸ਼ੌਚੇ ਭਗਵਦ੍ਵਂਦਨਾਦਿਕਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਸਮੇਂ, ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰਨੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਉੱਚਿਠ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨੀ—
ਏਕਹਸ੍ਤਪ੍ਰਣਾਮਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਪਾਦਪ੍ਰਸਾਰਣਂ ਚਾਗ੍ਰੇ ਤਥਾ ਪਰ੍ਯਂਕਸੇਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਣਾ, ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਤੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਲੰਬੇ ਹੋ ਜਾਣਾ—
ਸ਼ਯਨਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਪਿ ਮਿਥ੍ਯਾਭਾषਣਮੇਵ ਚ । ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਭਾषਾਮਿਥੋ ਜਲ੍ਪੋ ਰੋਦਨਾਨਿ ਚ ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਸੋ ਜਾਣਾ, ਖਾਣਾ, ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀ, ਰੋਣਾ ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ—
ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹੌ ਚੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚ ਕ੍ਰੂਰਭਾषਣਮ੍ । ਕੇਵਲਾਵਰਣਂ ਚੈਵ ਪਰਨਿਂਦਾਪਰਸ੍ਤੁਤਿਃ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਜਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਨੀ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਢੱਕਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਜਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ—
ਅਸ਼੍ਲੀਲਭਾषਣਂ ਚੈਵ ਅਧੋਵਾਯੁਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਗੌਣੋਪਚਾਰਸ਼੍ਚ ਅਨਿਵੇਦਿਤਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਅਸ਼ਲੀਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀ, ਹੇਠੋਂ ਹਵਾ ਛੱਡਣੀ, ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਘੱਟ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਬਿਨਾ ਭੋਗ ਲਗਾਏ ਖਾਣਾ—
ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਾਲੋਦ੍ਭਵਾਨਾਂ ਚ ਫਲਾਦੀਨਾਮਨਰ੍ਪਣਮ੍ । ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਵ੍ਯਂਜਨਸ੍ਯ ਯਤ੍
ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਉੱਗਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਆਦਿਕਾ ਭੋਗ ਨਾ ਲਗਾਉਣਾ, ਜੋ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀ-ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬਚਤ—
ਸ੍ਪष੍ਟੀਕृਤ੍ਯਾਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਪਰਨਿਂਦਾ ਪਰਸ੍ਤੁਤਿਃ । ਗੁਰੌ ਮੌਨਂ ਨਿਜਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਦੇਵਤਾਨਿਂਦਨਂ ਤਥਾ
ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ ਖਾਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ, ਗੁਰੂ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਆਪਣੀ ਸਿਫ਼ਤ ਆਪ ਕਰਨੀ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ—
ਅਪਰਾਧਾਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿṣṇੁ ਦੇ ਬੱਤੀ ਦੋਸ ਗਿਣੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਮਯਾ । ਤਵਾਹਮਿਤਿ ਮਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਮੈਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੋਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਇਤਿ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਦਂਡਵਦ੍ਭੁਵਿ । ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹਰਿਃ
ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੋਸ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਸ਼ਨਂ ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਦਿਨਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਵਿṣṇੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਸੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਖਾਦਯੇਨ੍ਮਾਂਸਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸੋऽਨ੍ਨਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਅੰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਰਸ ਵਿṣṇੁ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਾਸ ਖਾਵੋ ਤਾਂ ਇਹ ਉਚਾਰੋ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਨ ਦੇ ਦੋਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਅਲਾਬੁਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤੁਲਾਕਾਰਂ ਮਸੂਰਂ ਚ ਸਵਲ੍ਕਲਮ੍ । ਤਾਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਚ ਵृਂਤਾਕਂ ਨ ਖਾਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਨਰਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਲੌਕੀ, ਗੋਲ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਛਿਲਕੇ ਵਾਲੀ ਮਸੂਰ, ਤਾੜ ਫਲ, ਚਿੱਟਾ ਬੈਗਨ ਜਾਂ ਬੈਗਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਟਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਰ੍ਕਪਤ੍ਰੇषੁ ਕੁਂਭੀ ਤਿਂਦੁਕਪਤ੍ਰਯੋਃ । ਕੋਵਿਦਾਰੇ ਕਦਂਬੇ ਚ ਨ ਖਾਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੋ ਨਰਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਅੱਕ, ਕੁੰਭੀ, ਟਿੰਡੂਕ, ਕੋਵਿਦਾਰ ਜਾਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਛਾਕਂ ਦਧਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਆਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਦੁਗ੍ਧਂ ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਚਾਮਿषਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਅੱਸੂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।