ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਕृष੍ਣਂ ਬਹੂਨ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਪਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸੌ ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਵਸਾਨੇ ਹਰੇਃ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਗਮਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਂਤਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਥੁਰਾਮਾਜਗਾਮ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਮਥੁਰਾ ਆ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਥੁਰਾਮਾਯਯੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਮਥੁਰਾ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਂਤਵਕ੍ਤ੍ਰਵਾਸੁਦੇਵਯੋਰਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਮਥੁਰਾਪੁਰਦ੍ਵਾਰਿ ਯਮੁਨਾਤੀਰੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਵਰ੍ਤ੍ਤਤ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਗਦਯਾ ਤਂ ਜਘਾਨ
ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇਕ ਰਾਤ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੁ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਵਜ੍ਰਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨ ਮਹੀਧਰ ਇਵ ਗਤਾਸੁਰਵਨਿਤਲੇ ਪਪਾਤ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੁਚਲ ਗਏ ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਛੀਲ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸੋऽਪਿ ਹਰੇਃ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਾਨਂਦਸੁਖਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮਵਾਪ
ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਥ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ ਤੇ ਉੱਚਾ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਜਯਵਿਜਯੌ ਸਨਕਾਦਿਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਕੇਵਲਂ ਭਗਵਤੋਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਸਂਸृਤਾਵਵਤੀਰ੍ਯ ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯੇऽਪਿ ਤੇਨੈਵ ਨਿਹਤੌ ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਵਸਾਨੇ ਮੁਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸਿਰਫ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਭੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਨਂਦਵ੍ਰਜਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੌ ਪਿਤਰਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਕਂਠਮਾਲਿਗਿਤਃ ਸਕਲਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਭਰਣਾਦਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੋਣੀ ਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਸਭ ਗੋਪ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਤਨ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾਃ ਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਵृਤੇ । ਗੋਪਨਾਰੀਭਿਰਨਿਸ਼ਂ ਕ੍ਰੀਡਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਗੋਪਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰਮ੍ਯਕੇਲਿਸੁਖੇਨੈਵ ਗੋਪਵੇषਧਰੋ ਹਰਿਃ । ਬਦ੍ਧਪ੍ਰੇਮਰਸੇਨਾਤ੍ਰ ਮਾਸਦ੍ਵਯਮੁਵਾਸ ਹ
ਹਰੀ, ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ।
ਅਥ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਨਂਦਗੋਪਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇਜਨਾਃ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸਹਿਤਾਃ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਾਦਯਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾ ਵਿਮਾਨਮਾਰੂਢਾਃ ਪਰਮਂ ਵੈਕੁਂਠਲੋਕਮਵਾਪੁਃ
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਨੰਦ, ਗੋਪ, ਸਭ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ-ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਤੂ ਵੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚਾ ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਨਂਦਗੋਪਵ੍ਰਜੌਕਸਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਮਂ ਨਿਰਾਮਯਂ ਸ੍ਵਪਦਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਭ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ, ਨਿਰਮਲ ਪਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਸਂਕਰ੍षਣਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿਰੁਦ੍ਧਾਕ੍ਰੂਰਾਦਿਭਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸਂਪੂਜਿਤ षੋਡਸ਼ਸਹਸ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਭਿਰष੍ਟਾਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਹਿषੀਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਮਯ ਨਾਨਾਗृਹਾਂਤਰੇषੁ ਸੁਤਕੁਸੁਮਾਂਚਿਤ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਤਰਪਰ੍ਯਂਕੇषੁ ਰਮਯਾਮਾਸ
ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਦਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਅੱਠ ਦਿਵਿਆ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਨਰਮ ਖਟਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ।
ਅਥ ਰਾਮਕृष੍ਣਸਤੀਰ੍ਥ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਾਲਸਖਾ ਸਦਾਤ੍ਯਂਤਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਪੀਡਿਤੋ ਮੁष੍ਟਿਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਯਾਚਨਾਪ੍ਤਪृਥੁਕਾਞ੍ਜੀਰ੍ਣਵਾਸਸਿ ਨਿਬਧ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਨਗਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਮੋਟੀਆਂ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਭਰ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਂਤਃਪੁਰਦ੍ਵਾਰਿ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੂष੍ਣੀਂ ਤਸ੍ਥੌ
ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸਮਾਗਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਮਕਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਂਤਰੇ ਸ੍ਵਾਸਨੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਭਯਾਦ੍ਵੇਪਮਾਨਂ ਤਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਹਸ੍ਤਗਤਸੁਵਰ੍ਣਕਲਸ਼ਜਲੇਨ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਪੂਜਯਾਮਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਹੋਰ ਘਰ ਵਿਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਸੁਧਾਮृਤੋਪਮੈਰਨ੍ਨਪਾਨਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਜੀਰ੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਯਾਚਨਾਪ੍ਤਪृਥੁਕਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਸ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਜਗ੍ਰਾਸ
ਅੰਬ੍ਰੋਸੀਆ ਵਰਗੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਭਿੱਖ ਦੀ ਚਿੜਕਣੀ ਚੌਲ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਖਾ ਲਈ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਪृਥੁਕੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਧਨਧਾਨ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਸਂਭੂਤਂ ਮਹਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਭੂਤ੍
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਚਿੜਕਣੀ ਚੌਲ ਖਾਈ, ਉਸੀ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਮਿਲ ਗਏ।
ਸ ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿਸृष੍ਟੋ ਮਮ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾ ਧਨਂ ਵਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਨ ਦਤ੍ਤਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੋਈ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਬਹੁਧਨਧਾਨ੍ਯਯੁਤਂ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਿਦਂ ਲਬ੍ਧਮਿਤਿ ਵਦਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾਦਿਨਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸਂਤੁष੍ਟ੍ਯੈ ਬਹੁਯਜ੍ਞਾਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪਰਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਮਵਾਪ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।" ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਮਰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ।
ਅਥ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਤਨਯੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪਾਂਡੁਤਨਯਾਨ੍ਕਪਟਦ੍ਯੂਤਵ੍ਯਾਜੇਨ ਰਾਜ੍ਯਮਪਹृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਵਿਵਾਸਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗੀ ਵਾਲੇ ਜੂਏ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਨਕੁਲਸਹਦੇਵਾਃ ਸੁਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌ ਪਦ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਪਰ੍ਯਂਤਮਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਦੇਸ਼ਾਧਿਪਤੇਰ੍ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਜਗ੍ਮੁਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਮਤਸਯ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗੁਪਤ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲੇ।
ਤੇषਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਂਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਾਧਿਪਨृਪੈਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਭਯਂਕਰੋ ਮਹਾਸਂਗ੍ਰਾਮੋऽਭਵਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੈੜਾ ਲੱਗਾ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋऽਪ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸਾਰਥ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨੇ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋ- ਣਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨੇਕਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਲਸਹਿਤਾਨ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਂਡਵਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਭੂਭਾਰਮਪਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਿਆਰਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹੀਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥਕਾਲਸ੍ਯ ਕਤਿਪਯਾਹਨਿ ਵੈਦਿਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮृਤਂ ਪਂਚਵਾਰ੍षਿਕਂ ਬਾਲਮਾਦਾਯ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰਿ ਨਿਧਾਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਿਲਪਨ੍ਬਹੂਨ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਕृष੍ਣਂ ਜਗਾਦ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਦਿਨ, ਇਕ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣਾ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮਰਿਆ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਏ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤਮਾਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮੁਵਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਲਾਹਣਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਆ।
ਸ ਤੁ ਮਮ ਪਂਚਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤਾ ਅਯਂ ਤੁ षष੍ਠਃ ਏਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਨ ਜੀਵਯਿष੍ਯਤਿ ਤਰ੍ਹਿ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰਿ ਮਰਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਹ ਛੇਵਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।"
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਸ੍ਤਥਾਵਿਧਂ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਵਿਲਪਂਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।