ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋ ਦੇਵਃ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਤ੍ਸਵਤ੍ਸੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚਾਹਮੇਵ ਹਿ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉੱਠੋ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਠੋ!"
ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ਮਨਸ੍ਵੀਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਵ ਮੁਖਾਦੇਵ ਕृष੍ਣਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ, ਮਨ ਵਿਚ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ?" ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ।"
ਦ੍ਵਾਰਕਾਖ੍ਯਂ ਮਾਥੁਰਾਖ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮਯਾ । ਵृਂਦਾਵਨਰਹਸ੍ਯਂ ਤੁ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਂਬੁਜਾਤ੍
"ਦਵਾਰਕਾ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਭੇਤ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਵਨ ਦਾ ਭੇਤ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ।"
ਯਤੋ ਮੇ ਮਨਸਃ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਸਦ੍ਗੁਰੋ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਦਂ ਤੁ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਾਤਿਰਹਸ੍ਯਕਮ੍
"ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੇਤ ਹੈ, ਸਭ ਭੇਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।"
ਪੁਰਾ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਾਦृਗ੍ਵृਂਦਾਵਨੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪਿਤਃ
"ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਵਨ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਰਣ ਦਾ ਭੇਤ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਿਤਾ।"
ਇਤਿਜਿਜ੍ਞਾਸਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੌਨੀ ਸ ਚਾਭਵਤ੍ । ਤਤੋ ਮਾऽਹ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਭੁਂ ਮਮ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਜਾ।"
ਮਯਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਗਤੋ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਧਾਮਨਿ
"ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਹਾਵਿष੍ਣੌ ਚ ਕਥਿਤਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਦੇਵ ਹਿ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਵਮਥਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵਾਦੇਸ਼ਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਾਯ ਵਿਨਿਯੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵਾਮੁਂ ਸਰਸ੍ਯਮृਤਸਂਜ੍ਞਕੇ
"ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮਕ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿ।"
ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਮਾਂ ਤਥਾਕਰੋਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਮृਤਸਰਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਮ੍
ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਓਹੀ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤ੍ਸਰਃ ਪਾਰੇ ਯੋषਿਤਾਂ ਸਵਿਧੇऽਭਵਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਪਨ੍ਨਾ ਯੋषਿਦ੍ਰੂਪਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਃ ਸਮਾਯਾਂਤੀਮਪृਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਊਚੁਃ - ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਤਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਕਥਯਾਤ੍ਮਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ? ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।"
ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਿਯਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਕੁਤਃ ਕੋऽਹਂ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕਥਂ ਵਾ ਯੋषਿਦਾਕृਤਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੁਣੋ: ਮੈਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈ?"
ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਾ ਮੁਗ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਭੂਤਲੇ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਸ੍ਵਨੈਃ
"ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹਾਂ।" ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਵृਂਦਾਨਾਮ੍ਨੀ ਪੁਰੀ ਚੇਯਂ ਕृष੍ਣਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਿਯਾ ਸਦਾ । ਅਹਂ ਚ ਲਲਿਤਾਦੇਵੀ ਤੁਰ੍ਯਾਤੀਤਾ ਚ ਨਿष੍ਕਲਾ
"ਇਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਹੈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਦੇਵੀ ਕਰੁਣਾ ਸਾਂਦ੍ਰਮਾਨਸਾ । ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ।"
ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕृष੍ਣਪਾਦਪਰਾਯਣਾਃ । ਤਾਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤ੍ਯੇਵਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਾਨਯਾ ਸਹ
ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇਉਂ ਹੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ, 'ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹੋ।'
ਤਤੋਨੁਕृष੍ਣਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨੁਃ । ਕृਪਯਾ ਕਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਚੌਦਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤਤ੍ਸਾਮ੍ਯਮਲਭਂ ਵਿਵਿਧੋਪਮਾ । ਤਾਭਿਃ ਸਹ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਈ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕੇਵਲਂ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਃ ਸ੍ਵਯਂਯੋषਿਨ੍ਮਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਯੋषਿਦਾਨਂਦਹृਦਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਪ੍ਰਿਯੇ ਕਾਂਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਂ ਪਰਿਰਂਭਯ । ਰੇਮੇ ਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਤਤ੍ਰ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
"ਆ ਜਾ, ਪਿਆਰੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ।" ਉਥੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੁਇਜ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਤਦੋਕ੍ਤਂ ਰਮਣੇਸ਼ੇਨ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਇਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਸੀਨ੍ਨਾਰਦਰੂਪਧृਕ੍
ਰਮਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜੋ ਗੱਲ ਉਸ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖੀ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ: "ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਨਾਰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ।"
ਨੀਤ੍ਵਾਮृਤਸਰੋ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਸਂਨਿਯੋਜਯ । ਤਯਾ ਮੇ ਰਮਣਸ੍ਯਾਂਤੇ ਗਦਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਭਾषਿਤਮ੍
"ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾ।" ਸਾਡੀ ਰਸ-ਮੌਜ ਮਗਰੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਹਂ ਚ ਲਲਿਤਾਦੇਵੀ ਰਾਧਿਕਾਯਾ ਚ ਗੀਯਤੇ । ਅਹਂ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਾਖ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਮਕਲਾਤ੍ਮਕਃ
"ਮੈਂ ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਵੀ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਧਿਕਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਮ-ਤੱਤ ਦਾ ਸਰੂਪ।"
ਸਤ੍ਯਂ ਯੋषਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੋऽਹਂ ਯੋषਿਚ੍ਚਾਹਂ ਸਨਾਤਨੀ । ਅਹਂ ਚ ਲਲਿਤਾਦੇਵੀ ਪੁਂਰੂਪਾ ਕृष੍ਣਵਿਗ੍ਰਹਾ
"ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਔਰਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਦੀਵੀ ਔਰਤ ਹੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਵੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ।"
ਆਵਯੋਰਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਹਿ ਨਾਰਦ । ਏਵਂ ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਯਂ ਚ ਤਥਾ ਮਨੁਮ੍
"ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਜੋ ਮੇਰਾ ਇਹ ਤੱਤ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਰੀਤ ਵੀ—"
ਸ ਸਮਾਚਾਰਸਂਕੇਤਂ ਲਲਿਤਾ ਵਤ੍ਸ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਇਦਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਨਾਮ ਰਹਸ੍ਯਂ ਮਮ ਵੈ ਗृਹਮ੍
"ਉਹ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਗੁਪਤ ਘਰ ਹੈ।"
ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਂ ਕਦਾ ਕੁਤ੍ਰ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼ੌ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਤਤੋऽਨੁਰਾਧਿਕਾਦੇਵੀ ਮਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਰੋਵਰੇ
"ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਅਨੁਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਲੈ ਗਈ।"
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਾ ਕृष੍ਣਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰਣਾਂਤੇ ਗਤਾ ਪੁਨਃ । ਤਤੋ ਨਿਮਜ੍ਜਨਾਦੇਵ ਨਾਰਦੋऽਹਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਡੁਬੋਣ ਮਗਰੋਂ, ਮੈਂ ਨਾਰਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਵੀਣਾਹਸ੍ਤੋ ਗਾਨਪਰਸ੍ਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਦਾ । ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਗਾਂ ਵਿष੍ਣੁਪਾਰ੍षਦਮ੍
ਵੀਣਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਸਵੈਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।