ਕਾਲਿਂਦੀਯਂ ਸੁषੁਮ੍ਨਾਖ੍ਯਾ ਪਰਮਾਮृਤਵਾਹਿਨੀ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਂਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰੂਪਤਃ
ਇੱਥੇ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਹਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯਾਪਕਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਸ੍ਤਿਰੋਭਾਵੋ ਭਵੇਦਤ੍ਰ ਯੁਗੇਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਵਿਰਭਾਵ ਤੇ ਤਿਰੋਭਾਵ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਜੋਮਯਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਨਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਚਰ੍ਮਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਯੁਗੇ
ਇਹ ਥਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ। ਮੇਰਾ ਭੇਤ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ—ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਥਂਚਨ । ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋ ਨਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਆਜਗਾਮ ਹ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਮਿਸ਼੍ਰਕਂ ਨੈਮਿषਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਸਤ੍ਕृਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੌਨਕਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਉਹ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮਿਸ਼ਰਕ ਨੈਮੀਸ਼ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਧੁਨਾ ਵਦ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮੁਖਾਂਭੋਜਾਦ੍ਵृਂਦਾਵਨਰਹਸ੍ਯਕਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਃ ਕृਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਦਾ ਭੇਤ ਸੁਣ ਕੇ— ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛੇ ਗਏ।
ਸਮਸ੍ਤਾ ਮਨਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਤਾਨੇਵ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ ਤੇ ਯੋਗਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਵਾਲਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਤੇ ਸੱਚ ਸੱਚ, ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼ੌਨਕਾਦਯ ਊਚੁਃ - ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਰਹਸ੍ਯਂ ਹਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤ੍ਵਯਿ । ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਸੁ ਕृਪਾ ਤਵ
ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਰਣ ਦਾ ਜੋ ਭੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਓ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਹੈ।"
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਰਯੂਤੀਰੇ ਦृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਗੌਤਮਃ । ਮਨਸ੍ਵੀ ਚ ਮਹਾਦੁਃਖੀ ਚਿਂਤਾਕੁਲਿਤਚੇਤਨਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਅਸੀਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖੀ ਸਨ, ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।"
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋ ਦੇਵਃ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਤ੍ਸਵਤ੍ਸੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚਾਹਮੇਵ ਹਿ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉੱਠੋ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਠੋ!"
ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ਮਨਸ੍ਵੀਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਵ ਮੁਖਾਦੇਵ ਕृष੍ਣਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ, ਮਨ ਵਿਚ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ?" ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ।"
ਦ੍ਵਾਰਕਾਖ੍ਯਂ ਮਾਥੁਰਾਖ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮਯਾ । ਵृਂਦਾਵਨਰਹਸ੍ਯਂ ਤੁ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਂਬੁਜਾਤ੍
"ਦਵਾਰਕਾ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਭੇਤ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਵਨ ਦਾ ਭੇਤ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ।"
ਯਤੋ ਮੇ ਮਨਸਃ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਸਦ੍ਗੁਰੋ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਦਂ ਤੁ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਾਤਿਰਹਸ੍ਯਕਮ੍
"ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੇਤ ਹੈ, ਸਭ ਭੇਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।"
ਪੁਰਾ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਾਦृਗ੍ਵृਂਦਾਵਨੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪਿਤਃ
"ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਵਨ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਰਣ ਦਾ ਭੇਤ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਿਤਾ।"
ਇਤਿਜਿਜ੍ਞਾਸਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੌਨੀ ਸ ਚਾਭਵਤ੍ । ਤਤੋ ਮਾऽਹ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਭੁਂ ਮਮ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਜਾ।"
ਮਯਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਗਤੋ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਧਾਮਨਿ
"ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਹਾਵਿष੍ਣੌ ਚ ਕਥਿਤਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਦੇਵ ਹਿ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਵਮਥਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵਾਦੇਸ਼ਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਾਯ ਵਿਨਿਯੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵਾਮੁਂ ਸਰਸ੍ਯਮृਤਸਂਜ੍ਞਕੇ
"ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮਕ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿ।"
ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਮਾਂ ਤਥਾਕਰੋਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਮृਤਸਰਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਮ੍
ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਓਹੀ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤ੍ਸਰਃ ਪਾਰੇ ਯੋषਿਤਾਂ ਸਵਿਧੇऽਭਵਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਪਨ੍ਨਾ ਯੋषਿਦ੍ਰੂਪਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਃ ਸਮਾਯਾਂਤੀਮਪृਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਊਚੁਃ - ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਤਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਕਥਯਾਤ੍ਮਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ? ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।"
ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਿਯਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਕੁਤਃ ਕੋऽਹਂ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕਥਂ ਵਾ ਯੋषਿਦਾਕृਤਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੁਣੋ: ਮੈਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈ?"
ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਾ ਮੁਗ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਭੂਤਲੇ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਸ੍ਵਨੈਃ
"ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹਾਂ।" ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਵृਂਦਾਨਾਮ੍ਨੀ ਪੁਰੀ ਚੇਯਂ ਕृष੍ਣਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਿਯਾ ਸਦਾ । ਅਹਂ ਚ ਲਲਿਤਾਦੇਵੀ ਤੁਰ੍ਯਾਤੀਤਾ ਚ ਨਿष੍ਕਲਾ
"ਇਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਹੈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਦੇਵੀ ਕਰੁਣਾ ਸਾਂਦ੍ਰਮਾਨਸਾ । ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ।"
ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕृष੍ਣਪਾਦਪਰਾਯਣਾਃ । ਤਾਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤ੍ਯੇਵਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਾਨਯਾ ਸਹ
ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇਉਂ ਹੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ, 'ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹੋ।'
ਤਤੋਨੁਕृष੍ਣਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨੁਃ । ਕृਪਯਾ ਕਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਚੌਦਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤਤ੍ਸਾਮ੍ਯਮਲਭਂ ਵਿਵਿਧੋਪਮਾ । ਤਾਭਿਃ ਸਹ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਈ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕੇਵਲਂ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਃ ਸ੍ਵਯਂਯੋषਿਨ੍ਮਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਯੋषਿਦਾਨਂਦਹृਦਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ।