ਏਵਂਵਿਧਂ ਸਕਲਜਨਪਾਰ੍ਥਿਵਵਧਂ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਜਰਾਸਂਧਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਯਮਾਨੋ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਸਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਵਿਪ੍ਰਵੇषੇਣੈਵ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸ ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥੋਚਿਤਾਸਨੇषੁ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਮਧੁਪਰ੍ਕਵਿਧਾਨੇਨ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮੇ ਸਮੀਪ ਆਗਤਾਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਹਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਚਿਤ ਅਸਨਾਂ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤੇषਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਤਮੁਵਾਚ ਕृष੍ਣਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਃ ਸ੍ਮ ਅਸ੍ਮਾਕਮਨ੍ਯਤਮਂ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤ੍ਯਵਦਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੁੰਦ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੁਣੋ।'
ਸੋऽਪਿ ਤਥੇਤ੍ਯਵਦਤ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਮਾਰੁਤਿਂ ਵਰਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਦੁੰਦ ਲੜਾਈ ਲਈ ਭੀਮ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀਮਜਰਾਸਂਧਯੋਰਭਿਤੋ ਭਯਂਕਰਂ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰਂਤਰਂ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਵਾਸਰਮਭੂਤ੍
ਫਿਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਗਾਤਾਰ ਪੱਚੀ ਦਿਨ ਚੱਲੀ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣੇਨੈਵ ਸਂਚੋਦਿਤੋ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤ੍ਯ ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ ।। ਏਵਂ ਜਰਾਸਂਧਂ ਪਾਂਡੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਜਰਾਸਂਧਨਿਰੋਧਿਤਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਮੋਚਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਜਰਾਂਸਂਧਂ ਯਦੂਦ੍ਵਹਃ । ਤਦ੍ਗृਹੇ ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧਾਂਸ੍ਤੁ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਜਨਪਦਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ।
ਅਥ ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਰਤੌ ਅਗ੍ਰਪੂਜਾਂ ਭੀष੍ਮਾਨੁਮਤੇਨ ਕृष੍ਣਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਜਦ ਯਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਕृष੍ਣਂ ਬਹੂਨ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਪਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸੌ ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਵਸਾਨੇ ਹਰੇਃ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਗਮਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਂਤਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਥੁਰਾਮਾਜਗਾਮ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਮਥੁਰਾ ਆ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਥੁਰਾਮਾਯਯੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਮਥੁਰਾ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਂਤਵਕ੍ਤ੍ਰਵਾਸੁਦੇਵਯੋਰਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਮਥੁਰਾਪੁਰਦ੍ਵਾਰਿ ਯਮੁਨਾਤੀਰੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਵਰ੍ਤ੍ਤਤ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਗਦਯਾ ਤਂ ਜਘਾਨ
ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇਕ ਰਾਤ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੁ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਵਜ੍ਰਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨ ਮਹੀਧਰ ਇਵ ਗਤਾਸੁਰਵਨਿਤਲੇ ਪਪਾਤ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੁਚਲ ਗਏ ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਛੀਲ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸੋऽਪਿ ਹਰੇਃ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਾਨਂਦਸੁਖਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮਵਾਪ
ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਥ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ ਤੇ ਉੱਚਾ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਜਯਵਿਜਯੌ ਸਨਕਾਦਿਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਕੇਵਲਂ ਭਗਵਤੋਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਸਂਸृਤਾਵਵਤੀਰ੍ਯ ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯੇऽਪਿ ਤੇਨੈਵ ਨਿਹਤੌ ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਵਸਾਨੇ ਮੁਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸਿਰਫ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਭੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਨਂਦਵ੍ਰਜਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੌ ਪਿਤਰਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਕਂਠਮਾਲਿਗਿਤਃ ਸਕਲਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਭਰਣਾਦਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੋਣੀ ਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਸਭ ਗੋਪ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਤਨ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾਃ ਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਵृਤੇ । ਗੋਪਨਾਰੀਭਿਰਨਿਸ਼ਂ ਕ੍ਰੀਡਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਗੋਪਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰਮ੍ਯਕੇਲਿਸੁਖੇਨੈਵ ਗੋਪਵੇषਧਰੋ ਹਰਿਃ । ਬਦ੍ਧਪ੍ਰੇਮਰਸੇਨਾਤ੍ਰ ਮਾਸਦ੍ਵਯਮੁਵਾਸ ਹ
ਹਰੀ, ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ।
ਅਥ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਨਂਦਗੋਪਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇਜਨਾਃ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸਹਿਤਾਃ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਾਦਯਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾ ਵਿਮਾਨਮਾਰੂਢਾਃ ਪਰਮਂ ਵੈਕੁਂਠਲੋਕਮਵਾਪੁਃ
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਨੰਦ, ਗੋਪ, ਸਭ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ-ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਤੂ ਵੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚਾ ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਨਂਦਗੋਪਵ੍ਰਜੌਕਸਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਮਂ ਨਿਰਾਮਯਂ ਸ੍ਵਪਦਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਭ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ, ਨਿਰਮਲ ਪਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਸਂਕਰ੍षਣਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿਰੁਦ੍ਧਾਕ੍ਰੂਰਾਦਿਭਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸਂਪੂਜਿਤ षੋਡਸ਼ਸਹਸ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਭਿਰष੍ਟਾਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਹਿषੀਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਮਯ ਨਾਨਾਗृਹਾਂਤਰੇषੁ ਸੁਤਕੁਸੁਮਾਂਚਿਤ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਤਰਪਰ੍ਯਂਕੇषੁ ਰਮਯਾਮਾਸ
ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਦਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਅੱਠ ਦਿਵਿਆ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਨਰਮ ਖਟਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ।
ਅਥ ਰਾਮਕृष੍ਣਸਤੀਰ੍ਥ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਾਲਸਖਾ ਸਦਾਤ੍ਯਂਤਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਪੀਡਿਤੋ ਮੁष੍ਟਿਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਯਾਚਨਾਪ੍ਤਪृਥੁਕਾਞ੍ਜੀਰ੍ਣਵਾਸਸਿ ਨਿਬਧ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਨਗਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਮੋਟੀਆਂ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਭਰ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਂਤਃਪੁਰਦ੍ਵਾਰਿ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੂष੍ਣੀਂ ਤਸ੍ਥੌ
ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸਮਾਗਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਮਕਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਂਤਰੇ ਸ੍ਵਾਸਨੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਭਯਾਦ੍ਵੇਪਮਾਨਂ ਤਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਹਸ੍ਤਗਤਸੁਵਰ੍ਣਕਲਸ਼ਜਲੇਨ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਪੂਜਯਾਮਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਹੋਰ ਘਰ ਵਿਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਸੁਧਾਮृਤੋਪਮੈਰਨ੍ਨਪਾਨਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਜੀਰ੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਯਾਚਨਾਪ੍ਤਪृਥੁਕਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਸ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਜਗ੍ਰਾਸ
ਅੰਬ੍ਰੋਸੀਆ ਵਰਗੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਭਿੱਖ ਦੀ ਚਿੜਕਣੀ ਚੌਲ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਖਾ ਲਈ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਪृਥੁਕੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਧਨਧਾਨ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਸਂਭੂਤਂ ਮਹਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਭੂਤ੍
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਚਿੜਕਣੀ ਚੌਲ ਖਾਈ, ਉਸੀ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਮਿਲ ਗਏ।