ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ-। ਵृਂਦਾਵਨਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਬਹੁਧਾ ਕਥਿਤਂ ਵਿਭੋ । ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਦਾ ਭੇਤ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਕਿਸ ਖਾਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਈ?"
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਏਕਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਮਯਾ ਜਿਜ੍ਞਾਸਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕृष੍ਣਮੁਖਾਂਬੁਜਾਤ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।"
ਨਾਰਦਃ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਤਦਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਦਮ੍ । ਅਹਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵੇ ਸ਼ਪਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸੀਦਾਮਿ ਮਾਨਸੇ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮ ਵਚੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ਸੋऽਭਵਦ੍ਯਦਾ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਹੂਯ ਅਹਮਾਦਿष੍ਟਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਾਰਦਾਯ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦਾ ਮਮਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਹ ਨਾਰਦਃ । ਜਗਾਮ ਕृष੍ਣਸਵਿਧਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਦੇਵ ਤੁ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਕਿਮਿਦਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਨਂ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਯਦਿਯੋਗ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਮੇ ਵਦ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਅਰਣਯਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਤੀ ਤਿੰਨ ਜੰਗਲ ਹਨ, ਕੀ ਹੈ? ਜੇ ਮੈਂ ਯੋਗਯ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਾਉ।"
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਇਦਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮਮ ਧਾਮੈਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਯਤ੍ਰੇਮੇ ਪਸ਼ਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੀਟਾ ਨਰਾਮਰਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਸ਼ੂ, ਦਰਖ਼ਤ, ਕੀੜੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।"
ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਮਮਾਂਤ੍ਯੇ ਤੇ ਮृਤਾ ਯਾਂਤਿ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਯਾ ਗੋਪਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਵਸਂਤਿ ਮਮਾਲਯੇ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—
ਯੋਗਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਏਵਂ ਹਿ ਮਮ ਦੇਵਾਃ ਪਰਾਯਣਾਃ । ਪਂਚਯੋਜਨਮੇਵਂ ਹਿ ਵਨਂ ਮੇ ਦੇਵਰੂਪਕਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਪੰਜ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਿਂਦੀਯਂ ਸੁषੁਮ੍ਨਾਖ੍ਯਾ ਪਰਮਾਮृਤਵਾਹਿਨੀ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਂਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰੂਪਤਃ
ਇੱਥੇ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਹਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯਾਪਕਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਸ੍ਤਿਰੋਭਾਵੋ ਭਵੇਦਤ੍ਰ ਯੁਗੇਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਵਿਰਭਾਵ ਤੇ ਤਿਰੋਭਾਵ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਜੋਮਯਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਨਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਚਰ੍ਮਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਯੁਗੇ
ਇਹ ਥਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ। ਮੇਰਾ ਭੇਤ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ—ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਥਂਚਨ । ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋ ਨਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਆਜਗਾਮ ਹ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਮਿਸ਼੍ਰਕਂ ਨੈਮਿषਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਸਤ੍ਕृਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੌਨਕਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਉਹ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮਿਸ਼ਰਕ ਨੈਮੀਸ਼ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਧੁਨਾ ਵਦ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮੁਖਾਂਭੋਜਾਦ੍ਵृਂਦਾਵਨਰਹਸ੍ਯਕਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਃ ਕृਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਦਾ ਭੇਤ ਸੁਣ ਕੇ— ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛੇ ਗਏ।
ਸਮਸ੍ਤਾ ਮਨਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਤਾਨੇਵ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ ਤੇ ਯੋਗਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਵਾਲਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਤੇ ਸੱਚ ਸੱਚ, ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼ੌਨਕਾਦਯ ਊਚੁਃ - ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਰਹਸ੍ਯਂ ਹਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤ੍ਵਯਿ । ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਸੁ ਕृਪਾ ਤਵ
ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਰਣ ਦਾ ਜੋ ਭੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਓ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਹੈ।"
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਰਯੂਤੀਰੇ ਦृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਗੌਤਮਃ । ਮਨਸ੍ਵੀ ਚ ਮਹਾਦੁਃਖੀ ਚਿਂਤਾਕੁਲਿਤਚੇਤਨਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਅਸੀਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖੀ ਸਨ, ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।"
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋ ਦੇਵਃ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਤ੍ਸਵਤ੍ਸੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚਾਹਮੇਵ ਹਿ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉੱਠੋ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਠੋ!"
ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ਮਨਸ੍ਵੀਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਵ ਮੁਖਾਦੇਵ ਕृष੍ਣਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ, ਮਨ ਵਿਚ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ?" ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ।"
ਦ੍ਵਾਰਕਾਖ੍ਯਂ ਮਾਥੁਰਾਖ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮਯਾ । ਵृਂਦਾਵਨਰਹਸ੍ਯਂ ਤੁ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਂਬੁਜਾਤ੍
"ਦਵਾਰਕਾ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਭੇਤ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਵਨ ਦਾ ਭੇਤ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ।"
ਯਤੋ ਮੇ ਮਨਸਃ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਸਦ੍ਗੁਰੋ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਦਂ ਤੁ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਾਤਿਰਹਸ੍ਯਕਮ੍
"ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੇਤ ਹੈ, ਸਭ ਭੇਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।"
ਪੁਰਾ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਾਦृਗ੍ਵृਂਦਾਵਨੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪਿਤਃ
"ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਵਨ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਰਣ ਦਾ ਭੇਤ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਿਤਾ।"
ਇਤਿਜਿਜ੍ਞਾਸਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੌਨੀ ਸ ਚਾਭਵਤ੍ । ਤਤੋ ਮਾऽਹ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਭੁਂ ਮਮ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਜਾ।"
ਮਯਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਗਤੋ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਧਾਮਨਿ
"ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਹਾਵਿष੍ਣੌ ਚ ਕਥਿਤਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਦੇਵ ਹਿ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਵਮਥਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵਾਦੇਸ਼ਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਾਯ ਵਿਨਿਯੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵਾਮੁਂ ਸਰਸ੍ਯਮृਤਸਂਜ੍ਞਕੇ
"ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮਕ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿ।"
ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਮਾਂ ਤਥਾਕਰੋਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਮृਤਸਰਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਮ੍
ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਓਹੀ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।