ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵੈਕੁਂਠਨਾਯਕਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਵਿषਣ੍ਣਂ ਭਗ੍ਨਮਾਨਸਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਨਾਯਕ ਉੱਠੇ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਾਯਯਾ ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤਂ ਵਿਦਧੇ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਧਨਂਜਯ ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼ਂਸੇ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਸਖੋ ਮਮ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਨੰਜਯ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕੋਪਿ ਰਹੋਵੇਤ੍ਤਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਯਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਮਨੁਭੂਤਂ ਚ ਤਤ੍ਪੁਨਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਰਾਜ਼ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ—
ਕਥ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਤਤ੍ਕਸ੍ਮੈ ਸ਼ਪਸੇ ਮਾਂ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਪ੍ਰਸਾਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਜਾਤਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਜੇ ਉਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਅਰਜੁਨਾ? ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਯੌ ਹृष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਧਾਮਾਦ੍ਭੁਤਸਂਸ੍ਮृਤਿਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਹੋ ਯਦ੍ਗੋਚਰਂ ਮਮ
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਜੋਕੇ ਯਾਦਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅਨੁਭਵ ਵਿਚ ਸੀ।
ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚਾਸ੍ਮੈ ਕਥਨੇ ਸ਼ਪਥਸ੍ਤਵ । ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਮੌਪਗਵਿਰ੍ਗਤਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਦੱਸਣ ਸਮੇਂ ਕਸਮ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿੱਧਿਮੌਪਗਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵਾਸਂ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਮੁਪਾਵ੍ਰਜਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਲੀਲਾਵਿਹਾਰਵਿਤ੍
ਉਹ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ, ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਨਿਤ-ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦੇਨਾਪਿਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਨਾਬ੍ਰਵਂ ਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਥਾਪਿ ਤੇਨੇਦਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਤ੍ਵਮੁਪੇਤ੍ਯਚ
ਜਦ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹਕਾਰਣਾਤ੍ । ਤਨ੍ਨਕਸ੍ਮੈਚਿਦਾਖ੍ਯੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯੋਨਿਵਤ੍
ਜੋ ਰਾਜ਼ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ, ਭਾਗਵਤੀ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ।
ਇਮਂ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਮਹਿਮਾਧ੍ਯਾਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ ਰਤਿਂ ਵਿਂਦਤੇ ਹਰੌ
ਜੋ ਇਹ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਦਭਕਤੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ-। ਵृਂਦਾਵਨਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਬਹੁਧਾ ਕਥਿਤਂ ਵਿਭੋ । ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਦਾ ਭੇਤ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਕਿਸ ਖਾਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਈ?"
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਏਕਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਮਯਾ ਜਿਜ੍ਞਾਸਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕृष੍ਣਮੁਖਾਂਬੁਜਾਤ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।"
ਨਾਰਦਃ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਤਦਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਦਮ੍ । ਅਹਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵੇ ਸ਼ਪਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸੀਦਾਮਿ ਮਾਨਸੇ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮ ਵਚੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ਸੋऽਭਵਦ੍ਯਦਾ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਹੂਯ ਅਹਮਾਦਿष੍ਟਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਾਰਦਾਯ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦਾ ਮਮਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਹ ਨਾਰਦਃ । ਜਗਾਮ ਕृष੍ਣਸਵਿਧਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਦੇਵ ਤੁ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਕਿਮਿਦਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਨਂ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਯਦਿਯੋਗ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਮੇ ਵਦ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਅਰਣਯਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਤੀ ਤਿੰਨ ਜੰਗਲ ਹਨ, ਕੀ ਹੈ? ਜੇ ਮੈਂ ਯੋਗਯ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਾਉ।"
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਇਦਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮਮ ਧਾਮੈਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਯਤ੍ਰੇਮੇ ਪਸ਼ਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੀਟਾ ਨਰਾਮਰਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਸ਼ੂ, ਦਰਖ਼ਤ, ਕੀੜੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।"
ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਮਮਾਂਤ੍ਯੇ ਤੇ ਮृਤਾ ਯਾਂਤਿ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਯਾ ਗੋਪਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਵਸਂਤਿ ਮਮਾਲਯੇ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—
ਯੋਗਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਏਵਂ ਹਿ ਮਮ ਦੇਵਾਃ ਪਰਾਯਣਾਃ । ਪਂਚਯੋਜਨਮੇਵਂ ਹਿ ਵਨਂ ਮੇ ਦੇਵਰੂਪਕਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਪੰਜ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਿਂਦੀਯਂ ਸੁषੁਮ੍ਨਾਖ੍ਯਾ ਪਰਮਾਮृਤਵਾਹਿਨੀ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਂਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰੂਪਤਃ
ਇੱਥੇ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਹਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯਾਪਕਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਸ੍ਤਿਰੋਭਾਵੋ ਭਵੇਦਤ੍ਰ ਯੁਗੇਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਵਿਰਭਾਵ ਤੇ ਤਿਰੋਭਾਵ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਜੋਮਯਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਨਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਚਰ੍ਮਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਯੁਗੇ
ਇਹ ਥਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ। ਮੇਰਾ ਭੇਤ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ—ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਥਂਚਨ । ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋ ਨਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਆਜਗਾਮ ਹ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਮਿਸ਼੍ਰਕਂ ਨੈਮਿषਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਸਤ੍ਕृਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੌਨਕਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਉਹ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮਿਸ਼ਰਕ ਨੈਮੀਸ਼ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਧੁਨਾ ਵਦ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮੁਖਾਂਭੋਜਾਦ੍ਵृਂਦਾਵਨਰਹਸ੍ਯਕਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਃ ਕृਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਦਾ ਭੇਤ ਸੁਣ ਕੇ— ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛੇ ਗਏ।
ਸਮਸ੍ਤਾ ਮਨਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਤਾਨੇਵ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ ਤੇ ਯੋਗਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਵਾਲਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਤੇ ਸੱਚ ਸੱਚ, ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼ੌਨਕਾਦਯ ਊਚੁਃ - ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਰਹਸ੍ਯਂ ਹਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤ੍ਵਯਿ । ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਸੁ ਕृਪਾ ਤਵ
ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਅਰਣ ਦਾ ਜੋ ਭੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਓ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਹੈ।"
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਰਯੂਤੀਰੇ ਦृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਗੌਤਮਃ । ਮਨਸ੍ਵੀ ਚ ਮਹਾਦੁਃਖੀ ਚਿਂਤਾਕੁਲਿਤਚੇਤਨਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਅਸੀਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖੀ ਸਨ, ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।"