ਮੋਹਯਂਤਂ ਸੁਖਾਂਭੋਧੌ ਮਜ੍ਜਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਂਗਮਦਨਾਵੇਸ਼ਧਰਂ ਰਾਸਰਸਾਲਸਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਸ ਨੱਚ ਵਿੱਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਾਮਰਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਗਂਧਂਚਂਦਨਮੇਵ ਚ । ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਰ੍ਪਣਂ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਚਰ੍ਵਿਤਪਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਥੇ ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖੇ, ਚੰਵਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਚੰਦਨ, ਤਾਂਬੂਲ, ਦਰਪਣ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨ, ਤੇ ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਿਆਲੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਭਵਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਰਸਾਲਂ ਵਿਵਿਧਂ ਯਂਤ੍ਰਂ ਕਲਯਂਤੀਭਿਰਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਕਈ ਜੰਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਚਲਾਏ।
ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਨਿਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤੀਭਿਸ੍ਤਦਿਂਗਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ਮੁਖਾਂਭੋਜਦਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਿ ਚਂਚਲਾਭਿਰਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਤੋਂ ਆਏ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਫੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯਾ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਮਭਾਗੇ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍ । ਆਰਾਧਯਂਤ੍ਯਾ ਤਾਂਬੂਲਮਰ੍ਪਯਂਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਤਾਂਬੂਲ ਭੇਟ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮੁਖ ਸੁਚੱਜਾ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੀ ਯਾਸੌ ਮਦਨਾਵੇਸ਼ਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਚ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍
ਅਰਜੁਨੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰੀਡਾਵਨਾਂਤਰੇ । ਯਥਾਕਾਮਂ ਰਹੋ ਰੇਮੇ ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਰਸ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਕਂਧਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਭੁਜਪਲ੍ਲਵਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਸ਼ਾਰਦਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋਵਰੇ
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਨਰਮ ਬਾਂਹ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਰਦਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਨਾਪਯ ਤਨ੍ਵਂਗੀਂ ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼੍ਰਾਂਤਾਂ ਮृਦੁਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰੀਡਾਸਰੋਵਰੇ
ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਖੇਡ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ; ਫਿਰ ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਖੇਡ-ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ—
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਿਤ੍ਯੁਵਾਚੈਨਾਂ ਸਾ ਚ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਤਥਾਕਰੋਤ੍ । ਜਲਾਭ੍ਯਂਤਰਮਾਪ੍ਤਾਸੌ ਪੁਨਰਰ੍ਜੁਨਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਰਜੁਨਾ ਬਣ ਗਈ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵੈਕੁਂਠਨਾਯਕਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਵਿषਣ੍ਣਂ ਭਗ੍ਨਮਾਨਸਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਨਾਯਕ ਉੱਠੇ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਾਯਯਾ ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤਂ ਵਿਦਧੇ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਧਨਂਜਯ ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼ਂਸੇ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਸਖੋ ਮਮ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਨੰਜਯ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕੋਪਿ ਰਹੋਵੇਤ੍ਤਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਯਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਮਨੁਭੂਤਂ ਚ ਤਤ੍ਪੁਨਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਰਾਜ਼ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ—
ਕਥ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਤਤ੍ਕਸ੍ਮੈ ਸ਼ਪਸੇ ਮਾਂ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਪ੍ਰਸਾਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਜਾਤਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਜੇ ਉਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਅਰਜੁਨਾ? ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਯੌ ਹृष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਧਾਮਾਦ੍ਭੁਤਸਂਸ੍ਮृਤਿਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਹੋ ਯਦ੍ਗੋਚਰਂ ਮਮ
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਜੋਕੇ ਯਾਦਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅਨੁਭਵ ਵਿਚ ਸੀ।
ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚਾਸ੍ਮੈ ਕਥਨੇ ਸ਼ਪਥਸ੍ਤਵ । ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਮੌਪਗਵਿਰ੍ਗਤਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਦੱਸਣ ਸਮੇਂ ਕਸਮ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿੱਧਿਮੌਪਗਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵਾਸਂ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਮੁਪਾਵ੍ਰਜਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਲੀਲਾਵਿਹਾਰਵਿਤ੍
ਉਹ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ, ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਨਿਤ-ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦੇਨਾਪਿਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਨਾਬ੍ਰਵਂ ਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਥਾਪਿ ਤੇਨੇਦਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਤ੍ਵਮੁਪੇਤ੍ਯਚ
ਜਦ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹਕਾਰਣਾਤ੍ । ਤਨ੍ਨਕਸ੍ਮੈਚਿਦਾਖ੍ਯੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯੋਨਿਵਤ੍
ਜੋ ਰਾਜ਼ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ, ਭਾਗਵਤੀ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ।
ਇਮਂ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਮਹਿਮਾਧ੍ਯਾਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ ਰਤਿਂ ਵਿਂਦਤੇ ਹਰੌ
ਜੋ ਇਹ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਦਭਕਤੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ-। ਵृਂਦਾਵਨਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਬਹੁਧਾ ਕਥਿਤਂ ਵਿਭੋ । ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਦਾ ਭੇਤ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਕਿਸ ਖਾਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਈ?"
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਏਕਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਮਯਾ ਜਿਜ੍ਞਾਸਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕृष੍ਣਮੁਖਾਂਬੁਜਾਤ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।"
ਨਾਰਦਃ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਤਦਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਦਮ੍ । ਅਹਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵੇ ਸ਼ਪਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸੀਦਾਮਿ ਮਾਨਸੇ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮ ਵਚੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ਸੋऽਭਵਦ੍ਯਦਾ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਹੂਯ ਅਹਮਾਦਿष੍ਟਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਾਰਦਾਯ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦਾ ਮਮਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਹ ਨਾਰਦਃ । ਜਗਾਮ ਕृष੍ਣਸਵਿਧਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਦੇਵ ਤੁ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਕਿਮਿਦਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਨਂ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਯਦਿਯੋਗ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਮੇ ਵਦ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਅਰਣਯਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਤੀ ਤਿੰਨ ਜੰਗਲ ਹਨ, ਕੀ ਹੈ? ਜੇ ਮੈਂ ਯੋਗਯ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਾਉ।"
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਇਦਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮਮ ਧਾਮੈਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਯਤ੍ਰੇਮੇ ਪਸ਼ਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੀਟਾ ਨਰਾਮਰਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਸ਼ੂ, ਦਰਖ਼ਤ, ਕੀੜੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।"
ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਮਮਾਂਤ੍ਯੇ ਤੇ ਮृਤਾ ਯਾਂਤਿ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਯਾ ਗੋਪਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਵਸਂਤਿ ਮਮਾਲਯੇ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—
ਯੋਗਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਏਵਂ ਹਿ ਮਮ ਦੇਵਾਃ ਪਰਾਯਣਾਃ । ਪਂਚਯੋਜਨਮੇਵਂ ਹਿ ਵਨਂ ਮੇ ਦੇਵਰੂਪਕਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਪੰਜ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।