ਨृਤ੍ਯੈਰ੍ਮਤ੍ਤਮਯੂਰਾਣਾਮਾਕੁਲਂ ਸ੍ਮਰਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ । ਰਸਾਂਬੁਸੇਕਸਂਸृष੍ਟ ਤਮਾਂਜਨਤਨੁਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਮਦਭਰੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਥਾਂ ਚਰਚਾ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ, ਰਸ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਨੀਲਕੁਟਿਲ ਕषਾਯਾਵਾਸਿਕੁਂਤਲਮ੍ । ਮਦਮਤ੍ਤਮਯੂਰਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਖਂਡਾਬਦ੍ਧਚੂਡਕਮ੍
ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਮੋਹਕ, ਨੀਲੇ, ਘੁੰਮਰਦਾਰ, ਤੇ ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਮਦਭਰੇ ਮੋਰ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਪੰਖੀ ਨਾਲ ਚੁੜੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਭृਂਗਸੇਵਿਤਸਵ੍ਯੋਪਕ੍ਰਮਪੁष੍ਪਾਵਤਂਸਕਮ੍ । ਲੋਲਾਲਕਾਲਿਵਿਲਸਤ੍ਕਪੋਲਾਦਰ੍ਸ਼ਕਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਕੰਨ 'ਤੇ ਭੰਭੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੁੱਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲ, ਜੋ ਦਰਪਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ, ਲਟਕਦੇ ਵਾਲ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਿਲਕੋਦ੍ਦਾਮ ਭਾਲਸ਼ੋਭਾਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਤਿਲਪੁष੍ਪਪਤਂਗੇਸ਼ ਚਂਚੁਮਂਜੁਲਨਾਸਿਕਮ੍
ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਿਲਕ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਨੱਕ ਤਿਲਾ-ਫੁੱਲ ਦੇ ਕੀੜੇ ਦੀ ਚੁੰਚ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਨਰਮ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਚਾਰੁਬਿਂਬਾਧਰਂ ਮਂਦਸ੍ਮਿਤਦੀਪਿਤਮਨ੍ਮਥਮ੍ । ਵਨ੍ਯਪ੍ਰਸੂਨਸਂਕਾਸ਼ ਗ੍ਰੈਵੇਯਕਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਗਲ੍ਹਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ ਹੈ।
ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਦ੍ਭृਂਗੀ ਸਹਸ੍ਰਕृਤਸੇਵਯਾ । ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਸ੍ਰਜਾਰਾਜਨ੍ਮੁਗ੍ਧਪੀਨਾਂਸਕਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਸਦੇ ਦੋ ਮੋਹਕ ਬਾਂਹਾਂ, ਦੇਵ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਦਭਰੇ ਭੰਭੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਲਕੌਸ੍ਤੁਭਭੂषਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜਾਨੁਲਂਬਿਬਾਹੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸਦਾ ਛਾਤੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਟਣਿਆਂ ਤੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਗਂਭੀਰਨਾਭਿਪਂਚਾਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਮਧ੍ਯਾਤਿਸੁਂਦਰਮ੍ । ਸੁਜਾਤਦ੍ਰੁਮਸਦ੍ਵृਤ੍ਤ ਮਦੂਰਜਾਨੁਮਂਜੁਲਮ੍
ਉਸਦੀ ਗਹਿਰੀ ਨਾਭੀ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪੱਟ, ਵਧੀਆ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਗੁਟਣੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਦ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ ਹਨ।
ਕਂਕਣਾਂਗਦਮਞ੍ਜੀਰੈਰ੍ਭੂषਿਤਂ ਭੂषਣੈਃ ਪਰੈਃ । ਪੀਤਾਂਸ਼ੁਕਲਯਾਵਿष੍ਟ ਨਿਤਂਬਘਟਨਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਨਿਤੰਬਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਾਵਣ੍ਯੈਰਪਿ ਸੌਂਦਰ੍ਯਜਿਤਕੋਟਿਮਨੋਭਵਮ੍ । ਵੇਣੁਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤੈਰ੍ਗੀਤਰਾਗੈਰਪਿ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਲਾਵਣਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣਪੁਣ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਵਾਂਸਲੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਮੋਹਕ ਧੁਨੀਆਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੋਹਯਂਤਂ ਸੁਖਾਂਭੋਧੌ ਮਜ੍ਜਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਂਗਮਦਨਾਵੇਸ਼ਧਰਂ ਰਾਸਰਸਾਲਸਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਸ ਨੱਚ ਵਿੱਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਾਮਰਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਗਂਧਂਚਂਦਨਮੇਵ ਚ । ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਰ੍ਪਣਂ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਚਰ੍ਵਿਤਪਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਥੇ ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖੇ, ਚੰਵਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਚੰਦਨ, ਤਾਂਬੂਲ, ਦਰਪਣ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨ, ਤੇ ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਿਆਲੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਭਵਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਰਸਾਲਂ ਵਿਵਿਧਂ ਯਂਤ੍ਰਂ ਕਲਯਂਤੀਭਿਰਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਕਈ ਜੰਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਚਲਾਏ।
ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਨਿਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤੀਭਿਸ੍ਤਦਿਂਗਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ਮੁਖਾਂਭੋਜਦਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਿ ਚਂਚਲਾਭਿਰਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਤੋਂ ਆਏ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਫੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯਾ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਮਭਾਗੇ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍ । ਆਰਾਧਯਂਤ੍ਯਾ ਤਾਂਬੂਲਮਰ੍ਪਯਂਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਤਾਂਬੂਲ ਭੇਟ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮੁਖ ਸੁਚੱਜਾ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੀ ਯਾਸੌ ਮਦਨਾਵੇਸ਼ਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਚ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍
ਅਰਜੁਨੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰੀਡਾਵਨਾਂਤਰੇ । ਯਥਾਕਾਮਂ ਰਹੋ ਰੇਮੇ ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਰਸ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਕਂਧਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਭੁਜਪਲ੍ਲਵਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਸ਼ਾਰਦਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋਵਰੇ
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਨਰਮ ਬਾਂਹ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਰਦਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਨਾਪਯ ਤਨ੍ਵਂਗੀਂ ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼੍ਰਾਂਤਾਂ ਮृਦੁਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰੀਡਾਸਰੋਵਰੇ
ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਖੇਡ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ; ਫਿਰ ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਖੇਡ-ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ—
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਿਤ੍ਯੁਵਾਚੈਨਾਂ ਸਾ ਚ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਤਥਾਕਰੋਤ੍ । ਜਲਾਭ੍ਯਂਤਰਮਾਪ੍ਤਾਸੌ ਪੁਨਰਰ੍ਜੁਨਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਰਜੁਨਾ ਬਣ ਗਈ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵੈਕੁਂਠਨਾਯਕਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਵਿषਣ੍ਣਂ ਭਗ੍ਨਮਾਨਸਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਨਾਯਕ ਉੱਠੇ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਾਯਯਾ ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤਂ ਵਿਦਧੇ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਧਨਂਜਯ ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼ਂਸੇ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਸਖੋ ਮਮ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਨੰਜਯ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕੋਪਿ ਰਹੋਵੇਤ੍ਤਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਯਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਮਨੁਭੂਤਂ ਚ ਤਤ੍ਪੁਨਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਰਾਜ਼ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ—
ਕਥ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਤਤ੍ਕਸ੍ਮੈ ਸ਼ਪਸੇ ਮਾਂ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਪ੍ਰਸਾਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਜਾਤਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਜੇ ਉਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਅਰਜੁਨਾ? ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਯੌ ਹृष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਧਾਮਾਦ੍ਭੁਤਸਂਸ੍ਮृਤਿਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਹੋ ਯਦ੍ਗੋਚਰਂ ਮਮ
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਜੋਕੇ ਯਾਦਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅਨੁਭਵ ਵਿਚ ਸੀ।
ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚਾਸ੍ਮੈ ਕਥਨੇ ਸ਼ਪਥਸ੍ਤਵ । ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਮੌਪਗਵਿਰ੍ਗਤਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਦੱਸਣ ਸਮੇਂ ਕਸਮ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿੱਧਿਮੌਪਗਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵਾਸਂ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਮੁਪਾਵ੍ਰਜਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਲੀਲਾਵਿਹਾਰਵਿਤ੍
ਉਹ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ, ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਨਿਤ-ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦੇਨਾਪਿਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਨਾਬ੍ਰਵਂ ਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਥਾਪਿ ਤੇਨੇਦਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਤ੍ਵਮੁਪੇਤ੍ਯਚ
ਜਦ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹਕਾਰਣਾਤ੍ । ਤਨ੍ਨਕਸ੍ਮੈਚਿਦਾਖ੍ਯੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯੋਨਿਵਤ੍
ਜੋ ਰਾਜ਼ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ, ਭਾਗਵਤੀ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ।
ਇਮਂ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਮਹਿਮਾਧ੍ਯਾਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ ਰਤਿਂ ਵਿਂਦਤੇ ਹਰੌ
ਜੋ ਇਹ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਦਭਕਤੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।