ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਕਾਮਂ ਤੇ ਸਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੀ ਸਾ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਮਨੀषਿਤਮ੍
'ਉਠ, ਨੇੜੇ ਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।' ਦੇਵੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ।
ਪੁਲਕਾਂਕੁਰਮੁਗ੍ਧਾਂਗੀ ਬਾष੍ਪਾਕੁਲਵਿਲੋਚਨਾ । ਪਪਾਤ ਚਰਣੇ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਮੁਵਾਚ ਸਖੀਮਿਮਾਮ੍ । ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਂਗੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਮਾਨਯ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਆਜ੍ਞਯਾ ਜਾਤਸਂਭ੍ਰਮਾ । ਤਾਂ ਤਥੈਵ ਸਮਾਦਾਯ ਸਂਗੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਾਮ ਹ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਿਯੰਵਦਾ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਤ੍ਵੋਤ੍ਤਰਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਸਂਕਲ੍ਪਾਦਿਕਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਸੰਕਲਪ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਗੋਕੁਲਕਲਾਨਾਥਮਂਤ੍ਰਂ ਤਚ੍ਚ ਸੁਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍ । ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਕृਪਯਾ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ।
ਵ੍ਰਤਂ ਗੋਕੁਲਨਾਥਾਖ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੋਹਨਭੂषਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਤਂਤ੍ਰੇषੁ ਗੋਪਿਤਮ੍
ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੋਕੁਲਨਾਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੋਹਣੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗੋਵਿਂਦੇਰਿਤਵਿਜ੍ਞਾਸੌ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤਿਮਚਂਚਲਾਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਕਥਿਤਂ ਤਸ੍ਯੈ ਮਂਤ੍ਰਰਾਜਂ ਚ ਮੋਹਨਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਬਖਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਮੋਹਣੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ।
ਉਕ੍ਤਂ ਚ ਮੋਹਨੇ ਤਂਤ੍ਰੇ ਸ੍ਮृਤਿਰਪ੍ਯਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਮ੍
ਮੋਹਨ ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਵੀ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨੀਲ ਉਤਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕਂਦਰ੍ਪਲਾਵਣ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਰਾਸਰਸਾਕੁਲਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਾਵਨੇਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਕਰੋੜ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾਪਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਯੰਵਦਾ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਰਾਜ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਧਿਕੋਵਾਚ-। ਅਸ੍ਯਾ ਯਾਵਦ੍ਭਵੇਤ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਪਾਲਯੈਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਾਵਧਾਨਾ ਸਹਾਲਿਭਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਤੱਕ ਇਸ ਦੇ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਪੂਰਵ-ਕਰਮ ਹੋ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਯਯੌ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਂਬੁਰੁਹਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਛਾਯਾਮਾਤ੍ਮਭਵਾਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰੇਯਸੀਨਾਂ ਨਿਧਾਯ ਚ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ।
ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਧਿਕਾ ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾ । ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਪਦ੍ਮਮष੍ਟਦਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਧਿਕਾ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਰਹੀ। ਪ੍ਰਿਯੰਵਦਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਅੱਠ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਗੋਰੋਚਨਾਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਾਯ ਕੁਂਕੁਮੇਨਾਪਿ ਚਂਦਨੈਃ । ਏਭਿਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸਂਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਯਕਮ੍
ਗੋਰੋਚਨਾ, ਕੁੰਕੁਮ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਯਂਤ੍ਰਰਾਜਂ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਾਸਾਦਿਕਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਯੰਤਰ-ਰਾਜ ਤੇ ਮੰਤਰ ਲਿਖ ਕੇ, ਨਿਆਸ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਅਰਘਿਆ ਆਦਿ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ।
ਨਾਨਰ੍ਤੁਸਂਭਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕੁਂਕੁਮੈਰਪਿ ਚਂਦਨੈਃ । ਧੂਪਦੀਪੈਸ਼੍ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਸ੍ਤਾਂਬੂਲੈਰ੍ਮੁਖਵਾਸਨੈਃ
ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਕੁੰਕੁਮ, ਚੰਦਨ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਗ, ਪਾਨ ਤੇ ਮੂੰਹ-ਵਾਸਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਵਾਸੋਲਂਕਾਰਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨਂਦਨਂਦਨਮ੍ । ਪਰਿਵਾਰੈਃ ਸਮਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾਯੁਧਂ ਚ ਸਵਾਹਨਮ੍
ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਚ੍ਚੇਤਸਾ ਸ੍ਮਰਣਂ ਯਯੌ । ਤਤੋ ਭਕ੍ਤਿਵਸ਼ੋ ਦੇਵੋ ਯਸ਼ੋਦਾਨਂਦਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਭਕਤੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਮਿਤਾਵਲੋਕਿਤਾਪਾਂਗ ਤਰਂਗਿਤਤਰੇਂਗਿਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰਾਧਿਕਾਂ ਦੇਵੀਂ ਤਾਮਾਨਯ ਇਹਾਸ਼ੁ ਚ
ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਓ।'
ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਚੈਵ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ਾਰਦਾਂ ਸਖੀਮ੍ । ਤਾਮਾਨਿਨਾਯ ਸਹਸਾ ਪੁਰੋਵਾਸੁਰਸਾਤ੍ਮਨਃ
ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਸ਼ਾਰਦਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਸ ਦੇ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਆਈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਪਪਾਤ ਕਾਂਚਨੀਭੂਮੌ ਪਸ਼੍ਯਂਤੀ ਸਰ੍ਵਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਅਦਭੁਤ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ਕਥਂਚਿਦੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਨੈਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਲੋਚਨੇ । ਸ੍ਵੇਦਾਂਭਃ ਪੁਲਕੋਤ੍ਕਂਪ ਭਾਵਭਾਰਾਕੁਲਾਸਤੀ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉੱਠੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ, ਰੋਮਾਂਚ ਅਤੇ ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਲਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਤਤਃ ਕਲ੍ਪਤਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲਸਨ੍ਮਰਕਤਚ੍ਛਦਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਥਾਂ ਦੇਖੀ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਮਾਰਕਤ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ।
ਪ੍ਰਵਾਲਪਲ੍ਲਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੋਮਲੋ ਹੇਮਦਂਡਕਃ । ਸ੍ਫਟਿਕਪ੍ਰਵਾਲਮੂਲਸ਼੍ਚ ਕਾਮਦਃ ਕਾਮਸਂਪਦਾਮ੍
ਨਰਮ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਣੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਮੂਲ ਸਫਟਿਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਕਾਭੀष੍ਟਫਲਦਸ੍ਤਸ੍ਯਾਧੋ ਰਤ੍ਨਮਂਦਿਰਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾष੍ਟਦਲਪਦ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਮਹਲ ਹੈ; ਉਥੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਘਾਸਣਾਂ ਤੇ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖਪਦ੍ਮਨਿਧੀ ਤਤ੍ਰ ਸ ਵ੍ਯਾਪਸਵ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਯਥਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਹਿਤਾਃ ਕਾਮਧੇਨਵਃ
ਉਥੇ ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਹਨ; ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਿਤੋ ਨਂਦਨੋਦ੍ਯਾਨਂ ਮਲਯਾਨਿਲਸੇਵਿਤਮ੍ । ऋਤੂਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੁਸੁਮਾਨਾਂ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਲਯਾ ਦੀ ਹਵਾ ਝਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਮੋਦੈਰ੍ਵਾਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਾਗੁਰੁਪਰਾਜਿਤਮ੍ । ਮਕਰਂਦਕਣਾਵृष੍ਟਿਸ਼ੀਤਲਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਸਾਰੀ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਲਾਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਠੰਡੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।
ਮਕਰਂਦਰਸਾਸ੍ਵਾਦ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਭृਂਗਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਵृਂਦਸ਼ੋ ਝਂਕृਤੈਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਚੈਵਂ ਮੁਖਰਿਤਾਂਤਰਮ੍
ਮਦਭਰੇ ਮਾਦਾ ਭੰਭੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਹਨ।
ਕਲਕਂਠੀ ਕਪੋਤਾਨਾਂ ਸਾਰਿਕਾਸ਼ੁਕਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਪਤ੍ਰਿਕਾਂਤਾਨਾਂ ਕਲਨਾਦੈਰ੍ਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਕੋਇਲਾਂ, ਕਬੂਤਰਾਂ, ਸਾਰੀਕਾਂ, ਤੋਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।