ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਵਰ੍ਣਰਸ਼੍ਮਿਗੌਰਕਾਂਤਤਨੂਲਤਾਮ੍ । ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਿਸ਼ੋਰਵਰ੍षੀਯਾਂ ਸ਼ਾਰਦੇਂਦੁਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸੁਨੀਲਕੁਟਿਲਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵਿਲਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕੁਂਤਲਾਮ੍ । ਸਿਂਦੂਰਬਿਂਦੁਕਿਰਣਪ੍ਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਲਕਪਟ੍ਟਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲਾਲ ਸਿੰਦੂਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਜਗਮਗਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਨ੍ਮੀਲਦ੍ਭ੍ਰੂਲਤਾਭਂਗਿ ਜਿਤਸ੍ਮਰਸ਼ਰਾਸਨਾਮ੍ । ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਲਸਲ੍ਲੋਲ ਖੇਲਲ੍ਲੋਚਨਖਂਜਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿਰਢੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਚਲਾਕ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਣਿਂ ਕੁਂਡਲਤੇਜੋਂਸ਼ੁ ਵਿਸ੍ਫੁਰਦ੍ਗਂਡਮਣ੍ਡਲਾਮ੍ । ਮृਣਾਲਕੋਮਲਭ੍ਰਾਜਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੁਜਵਲ੍ਲਰੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਰਦਂਬੁਰੁਹਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੀਚੌਰਪਾਣਿਪਲ੍ਲਵਾਮ੍ । ਵਿਦਗ੍ਧਰਚਿਤਸ੍ਵਰ੍ਣਕਟਿਸੂਤ੍ਰਕृਤਾਂਤਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਵਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਚੁਰ ਲੈਂਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੂਜਤ੍ਕਾਂਚੀਕਲਾਪਾਂਤ ਵਿਭ੍ਰਾਜਜ੍ਜਘਨਸ੍ਥਲਾਮ੍ । ਭ੍ਰਾਜਦ੍ਦੁਕੂਲਸਂਵੀਤਨਿਤਂਬੋਰੁਸੁਮਂਦਿਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢਕੀਆਂ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਿਂਜਾਨਮਣਿਮਂਜੀਰਸੁਚਾਰੁਪਦਪਂਕਜਾਮ੍ । ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਿਵਿਧਕਂਦਰ੍ਪਕਲਾਕੌਸ਼ਲਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਵਲ-ਵਾਂਗ ਪੈਰ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਜੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਝੰਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਖੇਡ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਲਲਨਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੌਰ੍ਵਦੇਹਿਕਮੇਵ ਚ । ਮਾਯਯਾ ਗੋਪਿਕਾਪ੍ਰਾਣਨਾਥਸ੍ਯ ਤਦਨਂਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤਿ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਤਾਮੂਢਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇਂऽਬਰੇ ਧੀਰ ਧ੍ਵਨਿਰਾਕਸ੍ਮਿਕੋऽਭਵਤ੍
ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਅਨੇਨੈਵ ਪਥਾ ਸੁਭ੍ਰੁ ਗਚ੍ਛ ਪੂਰ੍ਵਸਰੋਵਰਮ੍ । ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਜਲਂ ਤਸ੍ਯ ਸਾਧਯਸ੍ਵ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਜਾ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਤਿ ਹਿ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤੇ ਮਾ ਸੀਦ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਤਾ ਹਿ ਸਂਪਾਦਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਤੇਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਤੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ। ਹਤਾਸ ਨਾ ਹੋ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਾਰ ਦਿੰਨਗੀਆਂ।
ਇਤਿ ਦੈਵੀਂ ਗਿਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਸਰੋऽਥ ਸਾ । ਨਾਨਾਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਵਾਹਂ ਚ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਗਈ, ਜੋ ਕਈ ਨਵੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕੈਰਵਕਹ੍ਲਾਰਕਮਲੇਂਦੀਵਰਾਦਿਭਿਃ । ਭ੍ਰਾਜਿਤਂ ਪਦ੍ਮਰਾਗੈਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਸੋਪਾਨਸਤ੍ਤਟਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਫੈਦ ਕਵਲ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਲਾਲ ਕਵਲਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕਵਲ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਵਿਧੈਃ ਕੁਸੁਮੋਦ੍ਦਾਮੈਰ੍ਮਂਜੁਕੁਂਜਲਤਾਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਵਿਰਾਜਿਤਚਤੁਸ੍ਤੀਰਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਚਾਰੋ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਮੰਜੂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਠਹਿਰੀ।
ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਕ੍ਵਣਤ੍ਕਾਂਚੀ ਮਂਜੁਮਂਜੀਰਰਂਜਿਤਮ੍ । ਕਿਂਕਿਣੀਨਾਂ ਝਣਤ੍ਕਾਰਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵੋਤ੍ਕਰ੍ਣਸਂਪੁਟੇ
ਉਥੇ ਅੰਦਰੋਂ, ਕਮਰਬੰਦ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਤੇ ਮੰਜੂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਟਨ-ਟਨ, ਉਹ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਸੁਣੀ, ਕੰਨ ਲਾ ਕੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਦਾਵृਂਦਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਯੁਤਯੌਵਨਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਲਂਕृਤਿਨ੍ਯਾਸਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਕृਤਿਭਾषਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਇਕ ਟੋਲਾ ਆਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਅਨੋਖੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੇ ਅਜਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਅਦ੍ਭੁਤਾਂਗਮਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾ ਪृਥਗਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਸਂਭਾषਣਂ ਚਿਤ੍ਰਹਸਿਤਾਲੋਕਨਾਦਿਕਮ੍
ਉਹਨੇ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਅਨੋਖੇ ਸਰੀਰ ਵੇਖੇ, ਹਰ ਇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਮਿੱਠੀ ਹਾਸੀ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ।
ਮਧੁਰਾਦ੍ਭੁਤਲਾਵਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਾਧੁਰ੍ਯਸੇਵਿਤਮ੍ । ਚਿਲ੍ਲਾਵਣ੍ਯਗਤਾਨਂਤਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਕੁਲਸੁਂਦਰਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਅੰਤਹੀਣ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਅਜਬ ਮੋਹਕਤਾ ਨਾਲ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸੌਂਦਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਾਦਿਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮੁਦਯਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਲੋਕਨਾਦਿਕਮ੍
ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਨਰਮ ਸੋਹਣੀ, ਅਜਬ ਦਇਆ ਤੇ ਮਿਹਰ, ਸਭ ਅਚੰਭਿਆਂ ਦਾ ਮੇਲਾ, ਅਨੋਖੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਹृਦਾ ਕਿਯਤ੍ । ਪਾਦਾਂਗੁष੍ਠੇਨਾ ਲਿਖਂਤੀ ਭੁਵਂ ਨਮ੍ਰਾਨਨਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਪੈਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਦੀ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਸਾਂ ਸਂਭ੍ਰਮੋऽਭੂਦ੍ਦृष੍ਟੀਨਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕੇਯਂ ਮਦੀਯਜਾਤੀਯਾ ਚਿਰੇਣਾਨਸ੍ਤਕੌਤੁਕਾ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਲਚਲ ਹੋਈ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ: "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਜਾਤ ਦੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਈ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ?"
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯੇਯਮਿਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਣਾਭਿਜ੍ਞਾਃ ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚਿਆ ਕਿ "ਇਹ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਾਸਾਮੇਕਾਥ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਿਯਮੁਦਾ ਮਤਾ । ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮੁਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਆਈ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਮੁਦੋਵਾਚ-। ਕਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਸਿ ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਾ । ਜਾਤਾ ਕੁਤ੍ਰਾਸਿ ਕੇਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਨੀਤਾ ਵਾ ਗਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪ੍ਰਿਯਮੁਦਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਨਮ ਲਿਆ? ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਜਾਂ ਤੂੰ ਆਪ ਆਈ ਹੈਂ?"
ਏਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਚਿਂਤਯਾ ਕਿਮੁ । ਸ੍ਥਾਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਮਾਨਂਦੇ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਃਖਮਸ੍ਤਿ ਕਿਮ੍
"ਇਹ ਸਭ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵੀ ਹੈ?"
ਇਤਿ ਪृष੍ਟਾ ਤਯਾ ਸਾ ਤੁ ਵਿਨਯਾਵਨਤਿਂ ਗਤਾ । ਉਵਾਚ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਤਾਸਾਂ ਮੋਹਯਂਤੀ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਉਹਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈ ਤੇ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ- । ਕਾ ਵਾਸ੍ਮਿ ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਤਾ ਕਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾ । ਆਨੀਤਾ ਕੇਨ ਵਾ ਚਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਵਾਥ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਾ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ? ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਜਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਆਈ ਹਾਂ?"
ਏਤਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਦੇਵੀ ਜਾਨਾਤੁ ਤਤ੍ਪੁਨਃ । ਕਥਿਤਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਨ੍ਮੇ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਯਦਿ
"ਇਹ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ; ਦੇਵੀ ਹੀ ਜਾਣੇ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।"
ਅਸ੍ਯੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਏਕਮਸ੍ਤਿ ਸਰੋਵਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਸ੍ਨਾਤੁਮਾਯਾਤਾ ਜਾਤਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
"ਇੱਥੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਇਕ ਝੀਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਈ, ਉਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।"