ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਂ ਹੋਮਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਵਿਧਿਨਾ ਤਤਃ । ਕृਤਕृਤ੍ਯਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪ੍ਰਾਯਮਨੋਰਥਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਿਲ ਗਈ।
ਕਰਸ੍ਥਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਸ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਮਨ੍ਯਤ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਦੇਵੀ ਤਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਮਿਤਾਨਨਾ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀ ਸਫਲਤਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ।
ਉਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਮਧੁਨਾ ਤਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ । ਤਤਃ ਸਸਂਭ੍ਰਮਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਬੱਚੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਦੂਜੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾ।' ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ।
ਅਸਂਖ੍ਯਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਦਂਡਵਤ੍ਤਾਂ ਨਨਾਮ ਹ । ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦੇਵੀ ਵਯਸ੍ਯਯਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਡੰਡਾ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਗਿਆ; ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ, ਚਲਿਆ।
ਗਤੋ ਰਾਧਾਪਤਿਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਸਿਦ੍ਧੈਰਪ੍ਯਗੋਚਰਮ੍ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ ਉਪਾਦਿष੍ਟੋ ਗੋਲੋਕਾਦੁਪਰਿਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਵਾਯੁਧृਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਨਾਮ ਨਿਤ੍ਯਰਾਸਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਰਾਸ ਦਾ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰੇਮਰਸਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਹਿ ਵਚਨਾਦੇਵ ਲੋਚਨੈਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ; ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਵਸ਼ਃ ਪਤਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਵृਦ੍ਧਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਤਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਲ੍ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤਯਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਵਧਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਾਂਤ੍ਵਨਾਵਚਨੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮਾਗਤਃ । ਤਤਸ੍ਤਪਃ ਕਿਮਨ੍ਯਨ੍ਮੇ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਦ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ? ਦੱਸੋ।'
ਇਤਿ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਕਂਠਾਭਰੇਣ ਤਰਲੋऽਭਵਤ੍ । ਤਤਸ੍ਤਯਾ ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਧृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਦਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ—
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਸੁਦੇਸ਼ੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਚੋਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਸ੍ਨਾਨਾਯੈਤਚ੍ਛੁਭਂ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਜਲਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਰਥ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਜਲ-ਵਿਸਤਾਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ।'
ਸਹਸ੍ਰਦਲਪਦ੍ਮਸ੍ਥ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਮਧ੍ਯਕੋਰਕਮ੍ । ਚਤੁਃਸਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਧਾਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕੁਲਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਕਲੀ ਹੈ, ਚਾਰ ਝੀਲਾਂ, ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਅਜਬ ਅਜਬ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਵਿਸ਼ੇषਮਿਹ ਪਸ਼੍ਯਸਿ । ਏਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਦੇਸ਼ ਏष ਚਾਤ੍ਰ ਸਰੋਵਰਃ
ਇਸ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਖਾਸ ਕੁਝ ਵੇਖੇਗਾ; ਇਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਹੈ।
ਮਧੁਮਾਧ੍ਵੀਕਪਾਨਂ ਯਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਲਯਨਿਰ੍ਝਰਃ । ਏਤਚ੍ਚ ਫੁਲ੍ਲਮੁਦ੍ਯਾਨਂ ਵਸਂਤੇ ਮਦਨੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਉਥੇ ਮਲਯਾ ਨਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੇ ਪਾਨ ਲਈ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਖਿੜਿਆ ਬਾਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਤੇ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਂਦੋ ਵਸਂਤਕੁਸੁਮੋਚਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾਵਤਾਰਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸ੍ਤੁਵਂਤ੍ਯੇਵ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵਸੰਤ ਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਉਤਸਵ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵੇਦ੍ਯਤ੍ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਮੁਨੇਃ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਸ੍ਮਰਾਂਕੁਰਃ । ਤਤੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਸਰਸ੍ਤਟਮ੍
ਇਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਕਲੀ ਉੱਗਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਜਾ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਜਲਂ ਤਸ੍ਯ ਸਾਧਯਸ੍ਵ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਤਜ੍ਜਲੇ
ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤ ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਕਲ੍ਹਾਰਕੁਮੁਦਾਂਭੋਜਰਕ੍ਤਨੀਲੋਤ੍ਪਲਚ੍ਯੁਤੈਃ । ਪਰਾਗੈਰਂਜਿਤੇ ਮਂਜੁਵਾਸਿਤੇ ਮਧੁਬਿਂਦੁਭਿਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਫੈਦ ਕਵਲ, ਨੀਲ ਕਮਲ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਉਤਪਲ ਦੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਮਹਕਦੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਸੀ।
ਤੁਂਦਿਲੇ ਕਲਹਂਸਾਦਿ ਨਾਦੈਰਾਂਦੋਲਿਤੇ ਤਤਃ । ਰਤ੍ਨਾਬਦ੍ਧਚਤੁਸ੍ਤੀਰੇ ਮਂਦਾਨਿਲਤਰਂਗਿਤੇ
ਉਥੇ, ਚੀਤਲ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਗ੍ਨੇ ਜਲਾਂਤਃ ਪਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇऽਥ ਸਾ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਪਰਿਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਪਾਰਥਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਵਰ੍ਣਰਸ਼੍ਮਿਗੌਰਕਾਂਤਤਨੂਲਤਾਮ੍ । ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਿਸ਼ੋਰਵਰ੍षੀਯਾਂ ਸ਼ਾਰਦੇਂਦੁਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸੁਨੀਲਕੁਟਿਲਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵਿਲਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕੁਂਤਲਾਮ੍ । ਸਿਂਦੂਰਬਿਂਦੁਕਿਰਣਪ੍ਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਲਕਪਟ੍ਟਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲਾਲ ਸਿੰਦੂਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਜਗਮਗਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਨ੍ਮੀਲਦ੍ਭ੍ਰੂਲਤਾਭਂਗਿ ਜਿਤਸ੍ਮਰਸ਼ਰਾਸਨਾਮ੍ । ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਲਸਲ੍ਲੋਲ ਖੇਲਲ੍ਲੋਚਨਖਂਜਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿਰਢੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਚਲਾਕ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਣਿਂ ਕੁਂਡਲਤੇਜੋਂਸ਼ੁ ਵਿਸ੍ਫੁਰਦ੍ਗਂਡਮਣ੍ਡਲਾਮ੍ । ਮृਣਾਲਕੋਮਲਭ੍ਰਾਜਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੁਜਵਲ੍ਲਰੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਰਦਂਬੁਰੁਹਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੀਚੌਰਪਾਣਿਪਲ੍ਲਵਾਮ੍ । ਵਿਦਗ੍ਧਰਚਿਤਸ੍ਵਰ੍ਣਕਟਿਸੂਤ੍ਰਕृਤਾਂਤਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਵਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਚੁਰ ਲੈਂਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੂਜਤ੍ਕਾਂਚੀਕਲਾਪਾਂਤ ਵਿਭ੍ਰਾਜਜ੍ਜਘਨਸ੍ਥਲਾਮ੍ । ਭ੍ਰਾਜਦ੍ਦੁਕੂਲਸਂਵੀਤਨਿਤਂਬੋਰੁਸੁਮਂਦਿਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢਕੀਆਂ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਿਂਜਾਨਮਣਿਮਂਜੀਰਸੁਚਾਰੁਪਦਪਂਕਜਾਮ੍ । ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਿਵਿਧਕਂਦਰ੍ਪਕਲਾਕੌਸ਼ਲਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਵਲ-ਵਾਂਗ ਪੈਰ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਜੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਝੰਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਖੇਡ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਲਲਨਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੌਰ੍ਵਦੇਹਿਕਮੇਵ ਚ । ਮਾਯਯਾ ਗੋਪਿਕਾਪ੍ਰਾਣਨਾਥਸ੍ਯ ਤਦਨਂਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤਿ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਤਾਮੂਢਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇਂऽਬਰੇ ਧੀਰ ਧ੍ਵਨਿਰਾਕਸ੍ਮਿਕੋऽਭਵਤ੍
ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।