ਮਣਿਭਿਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰੈਰੁਦ੍ਯਦ੍ਦਾਵਾਨਲ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਰਤ੍ਨਮਂਦਿਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਲੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਲ੍ਹੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਤਨ ਮੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਹੈਮਾਭਿਮੋਹਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਸृਣਿਪਾਸ਼ਧਨੁਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਰਾਜਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਲਤਾਂ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੰਨ੍ਹੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਸੀ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲੀ ਲਤਾ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਦਿ ਕਿਰੀਟਮਣਿਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਵਿਰਾਜਿਤਪਦਾਂਭੋਜਾਮਣਿਮਾਦਿਭਿਰਾਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕਵਿਤਾ-ਫੁੱਲ ਪੈਰ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਰਦਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਹਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ; ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਹਿਤਾਂਜਲਿਰੇਕਾਂਤੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭਕ੍ਤਿਭਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਾ ਤਸ੍ਯੋਪਾਸਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਮੈਂ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਿਹਰ ਕਰੀ।
ਉਵਾਚ ਕृਪਯਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਭਗਵਤ੍ਯੁਵਾਚ-। ਕਿਂ ਵਾ ਦਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਕृਤਂ ਪਾਤ੍ਰਾਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਦੇਵੀ, ਯਾਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਿਰਲਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?'
ਇष੍ਟਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਕੇਨਾਤ੍ਰ ਤਪੋ ਵਾ ਕਿਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ । ਭਗਵਤ੍ਯਮਲਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਾ ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਮੁਪਾਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾ
'ਇਥੇ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ? ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ?'
ਕਿਂ ਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਲੋਕੇ ਕਿਂ ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਮਹਤ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਯੇਨਾਯਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੇ ਚ ਮੁਦਾ ਕਿਲ
'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਿਹਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ?'
ਗੂਢਾਤਿਗੂਢਸ਼੍ਚਾਨਨ੍ਯ ਲਭ੍ਯੋ ਭਗਵਤਾ ਕृਤਃ । ਨੈਤਾਦृਙ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਾਨਾਂ ਨ ਚ ਭੂਤਲਵਾਸਿਨਾਮ੍
'ਇਹ ਮਿਹਰ, ਜੋ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਨਵਾਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਣਾਂ ਦੇਵਤਾਦੀਨਾਂ ਤਪਸ੍ਵੀਸ਼੍ਵਰਯੋਗਿਨਾਮ੍ । ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨੈਵ ਨੈਵ ਚ ਨੈਵ ਚ
'ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਜੋਗੀਆਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ — ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਤੁ ਕृਤੋ ਵਤ੍ਸ ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਯਥਾ । ਤਦੇਹਿ ਭਜ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵੈਵ ਕੁਲਕੁਂਡਂ ਸਰੋ ਮਮ
'ਪੁੱਤ, ਇਹ ਮਿਹਰ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਆ, ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।'
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਨਯਾ ਸਹ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਮਾਗਮ੍ਯਤਾਮਿਹ
'ਜੋ ਦੇਵੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ; ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ।'
ਤਦੈਵ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਥਾਗਤਃ । ਆਗਤਂ ਤਂ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਂ ਨ੍ਯਾਸਮੁਦ੍ਰਾਰ੍ਪਣਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਨਿਆਸ, ਮুদ্রਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਅਰਪਣੀ ਕੀਤੀ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਰੁਤੌ । ਸਦ੍ਯਃ ਸਿਦ੍ਧਿਕਰੀ ਬਾਲਾ ਵਿਦ੍ਯਾਨਿਗਦਿਤਾ ਪਰਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿਚ, ਤੁਰੰਤ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੀ ਗੁਪਤ ਉੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਸੁਣਾਈ।
ਹਕਾਰਾਰ੍ਦ੍ਧਪਰਾ ਦ੍ਵੀਪਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਭੂषਿਤਾ । ਅਨੁष੍ਠਾਨਂ ਚ ਪੂਜਾਂ ਚ ਜਪਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਸਂਖ੍ਯਕਮ੍
ਦੂਜੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, 'ਹ' ਅੱਖਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ, ਦਵੀਪ ਹੈ; ਉਪਾਸਨਾ, ਪੂਜਾ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕੋਰਕੈਃ ਕਰਵੀਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਚ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕृਪਯਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਨੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਦੁਪਾਸਨਮ੍ । ਤਤੋ ਮਯਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਂ ਤਵਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍
'ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਲਈ...'
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਤੇष੍ਵਧਿਕਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯਯਂ ਨਿਯਮਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਭਗਵਤਾ ਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੇਨ ਵਰ੍ਮਣਾ ਤਾਂ ਸਮਰ੍ਚਯਤ੍ । ਤਤਃ ਪੂਜਾਂ ਜਪਂ ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਕਵਚ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਂ ਹੋਮਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਵਿਧਿਨਾ ਤਤਃ । ਕृਤਕृਤ੍ਯਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪ੍ਰਾਯਮਨੋਰਥਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਿਲ ਗਈ।
ਕਰਸ੍ਥਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਸ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਮਨ੍ਯਤ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਦੇਵੀ ਤਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਮਿਤਾਨਨਾ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀ ਸਫਲਤਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ।
ਉਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਮਧੁਨਾ ਤਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ । ਤਤਃ ਸਸਂਭ੍ਰਮਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਬੱਚੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਦੂਜੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾ।' ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ।
ਅਸਂਖ੍ਯਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਦਂਡਵਤ੍ਤਾਂ ਨਨਾਮ ਹ । ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦੇਵੀ ਵਯਸ੍ਯਯਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਡੰਡਾ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਗਿਆ; ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ, ਚਲਿਆ।
ਗਤੋ ਰਾਧਾਪਤਿਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਸਿਦ੍ਧੈਰਪ੍ਯਗੋਚਰਮ੍ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ ਉਪਾਦਿष੍ਟੋ ਗੋਲੋਕਾਦੁਪਰਿਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਵਾਯੁਧृਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਨਾਮ ਨਿਤ੍ਯਰਾਸਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਰਾਸ ਦਾ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰੇਮਰਸਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਹਿ ਵਚਨਾਦੇਵ ਲੋਚਨੈਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ; ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਵਸ਼ਃ ਪਤਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਵृਦ੍ਧਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਤਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਲ੍ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤਯਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਵਧਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਾਂਤ੍ਵਨਾਵਚਨੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮਾਗਤਃ । ਤਤਸ੍ਤਪਃ ਕਿਮਨ੍ਯਨ੍ਮੇ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਦ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ? ਦੱਸੋ।'
ਇਤਿ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਕਂਠਾਭਰੇਣ ਤਰਲੋऽਭਵਤ੍ । ਤਤਸ੍ਤਯਾ ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਧृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਦਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ—