ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਰਮ ਵਤ੍ਸੈਤਤ੍ਕਿਂ ਨੁ ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਤਵ । ਏਵਂ ਭਗਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਇਹ ਚਾਹ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ—
ਦੀਨਃ ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਤਤੋ ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਵਿਭੁਃ
ਅਰਜੁਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਡੰਡਵਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਤਤ੍ਕਿਂ ਤਤ੍ਕਥਨੇਨਾਤ੍ਰ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਕੀ ਹੈ?'
ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯਸ੍ਯਾਮਦ੍ਯਾਪਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਲਯਮੇष੍ਯਤਿ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਂਦਰੀਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਜ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯੈ ਸ੍ਵਂ ਚ ਨਿਵੇਦਯ । ਤਾਂ ਵਿਨੈਤਤ੍ਪਦਂ ਦਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ। ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਭਗਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਹਰ੍षਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਦੇਵ੍ਯਾ ਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦੁਕਾਤਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ੈਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਚਿਂਤਾਮਣਿਵੇਦਿਕਾਮ੍ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਰਚਿਤੈਃ ਸੋਪਾਨੈਰਤਿਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਤਨ ਦੀ ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਸਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਤਰੁਂ ਨਾਨਾ ਪੁष੍ਪੈਃ ਫਲਭਵੈਰ੍ਨਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤੁਕੋਮਲਦਲੈਃ ਸ੍ਨਵਨ੍ਮਾਧ੍ਵੀਕਸ਼ੀਕਰੈਃ
ਉਥੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਪੱਤੇ ਸਦਾ ਨਰਮ ਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਯੁਨਾਲੋਲੈਃ ਪਲ੍ਲਵੈਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲੀਕृਤਮ੍ । ਸ਼ੁਕੈਸ਼੍ਚ ਕੋਕਿਲਗਣੈਃ ਸਾਰਿਕਾਭਿਃ ਕਪੋਤਕੈਃ
ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉੱਤੇ ਤੋਤਿਆਂ, ਕੋਕਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਲੀਲਾਚਕੋਰਕੈ ਰਮ੍ਯੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਗੁਂਜਦ੍ਭृਂਗਰਾਜ ਕੋਲਾਹਲਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚਕੋਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੀਝਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਭੰਵਰਾਂ ਦੇ ਗੂੰਜਣ ਨਾਲ ਰੌਲਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਣਿਭਿਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰੈਰੁਦ੍ਯਦ੍ਦਾਵਾਨਲ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਰਤ੍ਨਮਂਦਿਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਲੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਲ੍ਹੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਤਨ ਮੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਹੈਮਾਭਿਮੋਹਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਸृਣਿਪਾਸ਼ਧਨੁਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਰਾਜਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਲਤਾਂ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੰਨ੍ਹੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਸੀ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲੀ ਲਤਾ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਦਿ ਕਿਰੀਟਮਣਿਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਵਿਰਾਜਿਤਪਦਾਂਭੋਜਾਮਣਿਮਾਦਿਭਿਰਾਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕਵਿਤਾ-ਫੁੱਲ ਪੈਰ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਰਦਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਹਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ; ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਹਿਤਾਂਜਲਿਰੇਕਾਂਤੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭਕ੍ਤਿਭਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਾ ਤਸ੍ਯੋਪਾਸਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਮੈਂ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਿਹਰ ਕਰੀ।
ਉਵਾਚ ਕृਪਯਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਭਗਵਤ੍ਯੁਵਾਚ-। ਕਿਂ ਵਾ ਦਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਕृਤਂ ਪਾਤ੍ਰਾਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਦੇਵੀ, ਯਾਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਿਰਲਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?'
ਇष੍ਟਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਕੇਨਾਤ੍ਰ ਤਪੋ ਵਾ ਕਿਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ । ਭਗਵਤ੍ਯਮਲਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਾ ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਮੁਪਾਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾ
'ਇਥੇ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ? ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ?'
ਕਿਂ ਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਲੋਕੇ ਕਿਂ ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਮਹਤ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਯੇਨਾਯਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੇ ਚ ਮੁਦਾ ਕਿਲ
'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਿਹਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ?'
ਗੂਢਾਤਿਗੂਢਸ਼੍ਚਾਨਨ੍ਯ ਲਭ੍ਯੋ ਭਗਵਤਾ ਕृਤਃ । ਨੈਤਾਦृਙ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਾਨਾਂ ਨ ਚ ਭੂਤਲਵਾਸਿਨਾਮ੍
'ਇਹ ਮਿਹਰ, ਜੋ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਨਵਾਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਣਾਂ ਦੇਵਤਾਦੀਨਾਂ ਤਪਸ੍ਵੀਸ਼੍ਵਰਯੋਗਿਨਾਮ੍ । ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨੈਵ ਨੈਵ ਚ ਨੈਵ ਚ
'ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਜੋਗੀਆਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ — ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਤੁ ਕृਤੋ ਵਤ੍ਸ ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਯਥਾ । ਤਦੇਹਿ ਭਜ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵੈਵ ਕੁਲਕੁਂਡਂ ਸਰੋ ਮਮ
'ਪੁੱਤ, ਇਹ ਮਿਹਰ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਆ, ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।'
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਨਯਾ ਸਹ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਮਾਗਮ੍ਯਤਾਮਿਹ
'ਜੋ ਦੇਵੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ; ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ।'
ਤਦੈਵ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਥਾਗਤਃ । ਆਗਤਂ ਤਂ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਂ ਨ੍ਯਾਸਮੁਦ੍ਰਾਰ੍ਪਣਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਨਿਆਸ, ਮুদ্রਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਅਰਪਣੀ ਕੀਤੀ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਰੁਤੌ । ਸਦ੍ਯਃ ਸਿਦ੍ਧਿਕਰੀ ਬਾਲਾ ਵਿਦ੍ਯਾਨਿਗਦਿਤਾ ਪਰਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿਚ, ਤੁਰੰਤ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੀ ਗੁਪਤ ਉੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਸੁਣਾਈ।
ਹਕਾਰਾਰ੍ਦ੍ਧਪਰਾ ਦ੍ਵੀਪਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਭੂषਿਤਾ । ਅਨੁष੍ਠਾਨਂ ਚ ਪੂਜਾਂ ਚ ਜਪਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਸਂਖ੍ਯਕਮ੍
ਦੂਜੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, 'ਹ' ਅੱਖਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ, ਦਵੀਪ ਹੈ; ਉਪਾਸਨਾ, ਪੂਜਾ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕੋਰਕੈਃ ਕਰਵੀਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਚ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕृਪਯਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਨੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਦੁਪਾਸਨਮ੍ । ਤਤੋ ਮਯਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਂ ਤਵਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍
'ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਲਈ...'
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਤੇष੍ਵਧਿਕਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯਯਂ ਨਿਯਮਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਭਗਵਤਾ ਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੇਨ ਵਰ੍ਮਣਾ ਤਾਂ ਸਮਰ੍ਚਯਤ੍ । ਤਤਃ ਪੂਜਾਂ ਜਪਂ ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਕਵਚ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।