ਤਸ੍ਯ ਪੌਂਡ੍ਰਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਦਂਡਪਾਣਿਰਿਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਭਗਵਤਾ ਨਿਹਤਂ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪੁਰੋਹਿਤੇਨਾਭਿਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਸ਼ਂਕਰਮਿਯਾਜ
ਜਦ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦੰਡਪਾਣੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਕृष੍ਣਜਿਘਾਂਸਯਾ ਸਮਰ੍ਥਾਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਥ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਤਾਂ ਮਹੋਸ਼੍ਵਰੀਂ ਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲੋਪਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਂ ਸਂਦੀਪ੍ਤਸਟਾਕਲਾਪਾਂ ਪਿਂਗਲਨੇਤ੍ਰਾਂ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਰਾਲਵਦਨਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਾਂ ਭਸ੍ਮਾਂਗਰਾਗਲਿਪ੍ਤਾਂ ਨਰਮੁਂਡਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਯਂਕਰੀਂ ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਬਾਂਧਵਸਹਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਜਹੀਤਿ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਦ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, ਜਲਦੇ ਵਾਲਾਂ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਿਪਤੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਾ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਨਿਰ੍ਦਹਂਤੀ ਪ੍ਰਲਯਾਸ਼ਨਿਨਿਰ੍ਭਰਸ੍ਵਨਂ ਨਦਂਤੀ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਵਾਪ
ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਡਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇਜਨਾਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਃ
ਉਥੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਲੈ ਆ ਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾਵਿਧਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਕਲਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨਿਵਾਰਣਸਮਰ੍ਥਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਕृਤ੍ਯਾਯਾਂ ਸਹਸਾ ਮੁਮੋਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਰੋ ਨਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੰਡੀ ਵਾਲਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਰ੍ਕਕੋਟਿਸਮਵਰ੍ਚਸਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨੋਦ੍ਗਤਂ ਸਕਲਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯੁਤਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਭਾਪੂਰ੍ਣਂ ਸਕਲਜਗਤ੍ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਥਿਤਿਸਮਰ੍ਥਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਂ ਜਗਚ੍ਛਰਣਭੂਤਂ ਮਹਾਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵਿਨष੍ਟਤੇਜਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤੀ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿਦੁਦ੍ਰਾਵ
ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਜਦ ਮਹਾਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ — ਜੋ ਕਲਪ ਅੰਤ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਸਾਰੇ ਜਲਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਤੇ ਸੰਭਾਲਣ ਯੋਗ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੰਡੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ — ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਮਿਟ ਗਈ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਪਿ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਭृਸ਼ਮਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੇ ਉਸ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸਾਪਿ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤੀ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂਤਃਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਡਰ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋऽਪਿ ਤਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਂ ਪੌਂਡ੍ਰਕਸੁਤਂ ਦਂਡਪਾਣਿਂ ਨਾਮਕਾਸ਼ਿਰਾਜਂ ਬਹੁਪ੍ਰਾਸਾਦਹਰ੍ਮ੍ਯਮਾਲਿਨੀਂ ਪੁਰੀਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮਪਿ ਭਸ੍ਮਾਵਸ਼ੇषਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਕਲਦੇਵਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਪੁਨਰੇਵ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਹਸ੍ਤਂ ਸੁਸੌਮ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਮਿਵ ਆਵਿਵੇਸ਼
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਵਾਲੀ, ਕਈ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੰਡਪਾਣੀ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਵ੍ਰਖ ਵਿਚ, ਆ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਚ ਸ਼੍ਲੋਕਾ ਗੀਯਂਤੇ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਮਜਰਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦ੍ਬਲਮੋਜਸਾ । ਕृਤ੍ਯਾਂ ਭਸ੍ਮਾਵਸ਼ੇषਂ ਤਾਂ ਤਤੋ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਇਥੇ ਕੁਝ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਭਸਮ ਹੀ ਬਚੀ, ਫਿਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਪ੍ਰਭੂਤਰਥਮਾਤਂਗਾਂ ਸਾਸ਼੍ਵਾਂ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਸਾਸ਼ੇषਕੋषਕੋष੍ਠਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਰੈਰਪਿ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਤੇ ਗੋਦਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼ੇष ਗृਹਪ੍ਰਾਕਾਰਚਤ੍ਵਰਾਮ੍ । ਪ੍ਰਦਦਾਹ ਹਰੇਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸਕਲਾਮੇਵ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਹਰੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਘਰ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਅੰਗਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਗਤਿਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਸਾਧ੍ਯਕृਤਸਾਧਨਮ੍ । ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਦ੍ਭਾਸਂ ਵਿष੍ਣੋਰਭ੍ਯਾਯਯੌ ਕਰਮ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜਿਸਦੀ ਚਾਲ ਤੇ ਤਾਕਤ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤੇ ਪੌਂਡ੍ਰਕਪੁਤ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਨਾਮੈਕਪਂਚਾਸ਼ਦਧਿਕ ਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਇਕਵੰਜਾ ਤੇ ਦੋ ਸੌ ਇਕਵੰਜਾ ਚੈਪਟਰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਮਗਧਾਧਿਪਃ ਕਂਸਵਧਾਨਂਤਰਂ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਨੇਵ ਯਾਦਵਾਨ੍ਸਦਾ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਕृष੍ਣਮੂਚੁਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਸ ਚ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਵਾਹੂਯ ਸਂਮਂਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਃ ਅਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰ ਪੂਃਜਿਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰੈਰਵਧ੍ਯਃ ਪਰਂ ਕੇਨਾਪਿਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਹਂਤਵ੍ਯ ਇਤਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ: ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ?
ਅਥ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਭੀਮਮਾਹ ਏਨਂ ਪ੍ਰਤਿਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਥ ਸਕਲ ਚਰਾਚਰਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਸਹਿਤੋ ਜਰਾਸਂਧਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਵੇषੇਣ ਤਸ੍ਯਾਂਤਃਪੁਰਮਵਾਪ
ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸੋऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮੇਕੈਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਕ੍ਤੇਨੈਵ ਬਲਿਂ ਭੈਰਵਾਯਾਕਰੋਤ੍
ਉਹ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭੈਰਵ ਲਈ ਬਲੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਸਕਲਜਨਪਾਰ੍ਥਿਵਵਧਂ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਜਰਾਸਂਧਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਯਮਾਨੋ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਸਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਵਿਪ੍ਰਵੇषੇਣੈਵ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸ ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥੋਚਿਤਾਸਨੇषੁ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਮਧੁਪਰ੍ਕਵਿਧਾਨੇਨ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮੇ ਸਮੀਪ ਆਗਤਾਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਹਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਚਿਤ ਅਸਨਾਂ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤੇषਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਤਮੁਵਾਚ ਕृष੍ਣਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਃ ਸ੍ਮ ਅਸ੍ਮਾਕਮਨ੍ਯਤਮਂ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤ੍ਯਵਦਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੁੰਦ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੁਣੋ।'
ਸੋऽਪਿ ਤਥੇਤ੍ਯਵਦਤ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਮਾਰੁਤਿਂ ਵਰਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਦੁੰਦ ਲੜਾਈ ਲਈ ਭੀਮ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀਮਜਰਾਸਂਧਯੋਰਭਿਤੋ ਭਯਂਕਰਂ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰਂਤਰਂ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਵਾਸਰਮਭੂਤ੍
ਫਿਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਗਾਤਾਰ ਪੱਚੀ ਦਿਨ ਚੱਲੀ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣੇਨੈਵ ਸਂਚੋਦਿਤੋ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤ੍ਯ ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ ।। ਏਵਂ ਜਰਾਸਂਧਂ ਪਾਂਡੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਜਰਾਸਂਧਨਿਰੋਧਿਤਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਮੋਚਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਜਰਾਂਸਂਧਂ ਯਦੂਦ੍ਵਹਃ । ਤਦ੍ਗृਹੇ ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧਾਂਸ੍ਤੁ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਜਨਪਦਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ।
ਅਥ ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਰਤੌ ਅਗ੍ਰਪੂਜਾਂ ਭੀष੍ਮਾਨੁਮਤੇਨ ਕृष੍ਣਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਜਦ ਯਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।