ਮਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਧਿਯਃ ਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾਧਮਾਃ । ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨ ਨਮਂਤਿ ਨ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਬਾਲਕੋऽਪਿ ਧ੍ਰੁਵੋ ਯਤ੍ਰ ਮਮਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ । ਪ੍ਰਾਪ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਨਯੁਕ੍ਤਂ ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਿਤਾਮਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਮਦੀਯਾਂ ਸੁਰਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍ । ਖਂਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾਂਧਕੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨੇਵ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ, ਮੇਰੀ ਮਥੁਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਲੰਗੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੇਦਵ੍ਯਾਸਮਹਾਭਾਗ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਵੇਦਸ਼ਿਰਸਾਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਹੇ ਵੈਦਵਿਆਸ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰਨਾ।
ਇਮਂ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਧ੍ਯਾਯਂ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛੁਚਿਃ । ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵृਂਦਾਵਨਾਦਿਮਥੁਰਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਕਥਨਂਨਾਮ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਏਕਦਾ ਰਹਸਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਦ੍ਧਵੋ ਭਗਵਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਮੇਕਾਂਤੇ ਹ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਾਰ੍षਦਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਹਾਨ ਉਦਧਵ ਨੇ, ਪਰਮ ਸੇਵਕ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਸੁਰਾਸ੍ਪਦੇ । ਗੋਪਾਂਗਨਾਭਿਰ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪਰਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਪਰਮ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ ਸਦਾ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਤਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਨਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਨ੍ਯਦ੍ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਚੇਤ੍ਤਵ ਤਤ੍ਕਥ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹੋ ਮੇ ਯਦਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਥੇ ਹੋਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚੰਭੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ-। ਕਦਾਚਿਦ੍ਯਮੁਨਾਕੂਲੇ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਤਰੋਸ੍ਤਲੇ । ਸੁਵृਤ੍ਤੇਨੋਪਵਿष੍ਟੇਨ ਭਗਵਤ੍ਪਾਰ੍षਦੇਨ ਵੈ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚੰਗਾ ਸੇਵਕ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਯਦ੍ਰਹੋऽਨੁਭਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦृष੍ਟਂ ਕृਤਂ ਚ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮਯਿ
ਉਥੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੋ ਗੁਪਤ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯੇਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤਃ ਪਰਮ੍ । ਕਿਂਤ੍ਵੇਤਦ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ਂਕਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਰਿਂਚ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰਦृष੍ਟਮਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕृਪਾਂਭੋਧੇ ਕृਪਯਾ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਜਿਹੜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਭੀਰ੍ਯਸ੍ਤਵ ਵਲ੍ਲਭਾਃ । ਤਾਸ੍ਤਾਃ ਕਤਿਵਿਧਾ ਦੇਵ ਕਤਿ ਵਾ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਪੁਨਃ
ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਭੀਰਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?
ਨਾਮਾਨਿ ਕਤਿ ਵਾ ਤਾਸਾਂ ਕਾ ਵਾ ਕੁਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਵਾ ਕਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਯੋਵੇषਸ਼੍ਚ ਕਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕਿੰਨੇ ਹਨ, ਕੀ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ? ਉਹ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪ-ਸੂਰਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਕਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਦੇਵ ਵਿਹਰਿष੍ਯਸਿ ਭੋ ਰਹਃ । ਨਿਤ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਸੁਖੇ ਨਿਤ੍ਯਵਿਭਵੇ ਚ ਵਨੇ ਵਨੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਸੁਖ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਕਰੋਂਗੇ?
ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕੁਤ੍ਰ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍ । ਕृਪਾ ਚੇਤ੍ਤਾਦृਸ਼ੀ ਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਸਦਾ ਲਈ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਹਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੱਸੋ।
ਯਦਪृष੍ਟਂ ਮਯਾਪ੍ਯੇਵਮਜ੍ਞਾਤਂ ਯਦ੍ਰਹਸ੍ਤਵ । ਆਰ੍ਤਾਰ੍ਤਿਘ੍ਨ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕਥਯਿष੍ਯਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੇਰਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਦਇਆਲੂ! ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਲ੍ਲਭਾਸ੍ਤਾ ਮੇ ਵਿਹਾਰਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੋ ਮਮ । ਅਪਿ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾਨਾਨਾਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਂਸਾਮਗੋਚਰਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਥਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਹੜੇ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ।
ਕਥਿਤੇ ਦृष੍ਟੁਮੁਤ੍ਕਂਠਾ ਤਵ ਵਤ੍ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਯਤ੍ਕਿਂ ਤਦਨ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਵੈ
ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂ, ਤਾਂ, ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤੜਪ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਹ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਰਮ ਵਤ੍ਸੈਤਤ੍ਕਿਂ ਨੁ ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਤਵ । ਏਵਂ ਭਗਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਇਹ ਚਾਹ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ—
ਦੀਨਃ ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਤਤੋ ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਵਿਭੁਃ
ਅਰਜੁਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਡੰਡਵਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਤਤ੍ਕਿਂ ਤਤ੍ਕਥਨੇਨਾਤ੍ਰ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਕੀ ਹੈ?'
ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯਸ੍ਯਾਮਦ੍ਯਾਪਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਲਯਮੇष੍ਯਤਿ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਂਦਰੀਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਜ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯੈ ਸ੍ਵਂ ਚ ਨਿਵੇਦਯ । ਤਾਂ ਵਿਨੈਤਤ੍ਪਦਂ ਦਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ। ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਭਗਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਹਰ੍षਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਦੇਵ੍ਯਾ ਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦੁਕਾਤਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ੈਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਚਿਂਤਾਮਣਿਵੇਦਿਕਾਮ੍ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਰਚਿਤੈਃ ਸੋਪਾਨੈਰਤਿਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਤਨ ਦੀ ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਸਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਤਰੁਂ ਨਾਨਾ ਪੁष੍ਪੈਃ ਫਲਭਵੈਰ੍ਨਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤੁਕੋਮਲਦਲੈਃ ਸ੍ਨਵਨ੍ਮਾਧ੍ਵੀਕਸ਼ੀਕਰੈਃ
ਉਥੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਪੱਤੇ ਸਦਾ ਨਰਮ ਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਯੁਨਾਲੋਲੈਃ ਪਲ੍ਲਵੈਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲੀਕृਤਮ੍ । ਸ਼ੁਕੈਸ਼੍ਚ ਕੋਕਿਲਗਣੈਃ ਸਾਰਿਕਾਭਿਃ ਕਪੋਤਕੈਃ
ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉੱਤੇ ਤੋਤਿਆਂ, ਕੋਕਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਲੀਲਾਚਕੋਰਕੈ ਰਮ੍ਯੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਗੁਂਜਦ੍ਭृਂਗਰਾਜ ਕੋਲਾਹਲਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚਕੋਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੀਝਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਭੰਵਰਾਂ ਦੇ ਗੂੰਜਣ ਨਾਲ ਰੌਲਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।