ਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤਯੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ऋਚੋ ਵੈ ਗੋਪਕਨ੍ਯਕਾਃ । ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਰਾਜਾ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਹੀ ਵੇਦ ਹਨ, ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਰਿਗ-ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਗੋਪਾਲਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਕੁਂਠਾਨਂਦਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਕਦਂਬੋऽਯਂ ਪਰਾਨਂਦੈਕਭਾਜਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਮੁਨੀ ਹਨ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ; ਇਹ ਕਦੰਬਾ ਦਰੱਖਤ ਕਲਪ-ਵ੍ਰੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਵਨਮਾਨਂਦਕਾਖ੍ਯਂ ਹਿ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਕੋਕਿਲਾਦ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੰਗਲ ਆਨੰਦਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਿੱਧ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹੀ ਕੋਕਿਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦਾਨਂਦਹृਦਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਮੁਨਯਾ ਤਨੁਮ੍ । ਅਨਾਦਿਰ੍ਹਰਿਦਾਸੋऽਯਂ ਭੂਧਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਮੁਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਹਰਿਦਾਸ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵੇਣੁਰ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਤਵਾਪਿ ਵਿਦਿਤਂ ਤਥਾ । ਦ੍ਵਿਜ ਆਸੀਚ੍ਛਾਂਤਮਨਾਸ੍ਤਪਃ ਸ਼ਾਂਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਵਾਜਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇੱਕ ਦੂਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤੋਦਾਂਤਃ ਕਰ੍ਮਕਾਂਡਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਸ ਵੈष੍ਣਵਜਨਵ੍ਰਾਤਮਧ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤੀ ਕ੍ਰਿਯਾਪਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਭੂਪਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਗੇਹਮਥਾਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋ ਮਦ੍ਗਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੂਜਾਂ ਤੁਲਸੀਦਲਵਾਰਿਣਾ । ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਦ੍ਗृਹੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਫਲਂ ਮੂਲਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸ੍ਨਾਨਵਾਰਿਫਲਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਤ੍ਯਾ ਦਦੌ ਸੁਧੀਃ । ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੋऽਪ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ; ਦੂਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਸਂਜਾਤਂ ਵੇਣੁਤ੍ਵਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਸ੍ਯਾਥ ਮਦੀਯ ਪ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਜਾ ਬਣਿਆ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਸੀ; ਪਰ ਉਸ ਪੂਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਅਮੁਨਾ ਸੋਪਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੇਤੁਮਾਨਿਵ ਰਾਜਤੇ । ਯੁਗਾਂਤੇ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਮਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਕੇਤੁਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਅਹੋ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਨਰਾ ਦੁਰਾਸ਼ਯਾਃ ਪੁਰੀਂ ਮਦੀਯਾਂ ਪਰਮਾਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਸੁਰੇਂਦ੍ਰ ਨਾਗੇਂਦ੍ਰ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾਂ ਮਨੋਰਮਾਂ ਤਾਂ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍
ਅਫ਼ਸੋਸ, ਗਲਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ, ਸਦੀਵੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ — ਜਿਸ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਮੁਨੀ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਪੁਰਾਣੀ ਮਥੁਰਾ।
ਕਾਸ਼੍ਯਾਦਯੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸਂਤਿ ਪੁਰ੍ਯਸ੍ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਮਧ੍ਯੇ ਮਥੁਰੈਵ ਧਨ੍ਯਾ । ਯਜ੍ਜਨ੍ਮਮੌਂਜੀਵ੍ਰਤਮृਤ੍ਯੁਦਾਹੈਰ੍ਨृਣਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਧਾ ਵਿਦਧਾਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍
ਕਾਸ਼ੀ ਆਦਿ ਹੋਰ ਨਗਰਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਥੁਰਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਮ, ਮੌੰਜੀ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਮੌਤ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਪਆਦਿਨਾ ਜਨਾਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਯਾ ਧ੍ਯਾਨਧਨਾ ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਤਦੈਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਮੋਤ੍ਤਮਾਂ ਪੁਰੀਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਤਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ।
ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਨੋ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਅਪਿ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਅਗਣ੍ਯਮਹਿਮਾਨਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ
ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਸੁਭਾਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ।
ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਨੋ ਯੇ ਤੁ ਦੋषਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਤੇषੁ ਦੋषਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਸਹਸ੍ਰਜਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਔਗਣ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤਾਂ ਦੇ ਔਗਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਅਧਨਾ ਅਪਿ ਤੇ ਧਨ੍ਯਾ ਮਥੁਰਾਂ ਯੇ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਃ ਪਾਪਿਨਾਮਪਿ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਵੀ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਤਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵੋ ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਃ । ਯਃ ਕਦਾਪਿ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਨ ਸਂਤ੍ਯਜਤਿ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਯੋ ਨ ਨਮੇਨ੍ਨ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨ ਵਾਸ੍ਮਰੇਦ੍ਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਮਨੁष੍ਯਃ । ਨੈਨਾਂ ਸ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਮਥੁਰਾਂ ਮਦੀਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਪਰਦੇਵਤਾਖ੍ਯਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਕਥਂ ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸ ਲਭਤੇ ਪਾਪਪੂਰੁषਃ । ਯੋ ਮਦੀਯਂ ਪਰਂ ਭਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸਂਪੂਜਯੇਨ੍ਨਹਿ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਪਰਮ ਭਗਤ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਮਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਧਿਯਃ ਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾਧਮਾਃ । ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨ ਨਮਂਤਿ ਨ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਬਾਲਕੋऽਪਿ ਧ੍ਰੁਵੋ ਯਤ੍ਰ ਮਮਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ । ਪ੍ਰਾਪ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਨਯੁਕ੍ਤਂ ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਿਤਾਮਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਮਦੀਯਾਂ ਸੁਰਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍ । ਖਂਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾਂਧਕੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨੇਵ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ, ਮੇਰੀ ਮਥੁਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਲੰਗੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੇਦਵ੍ਯਾਸਮਹਾਭਾਗ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਵੇਦਸ਼ਿਰਸਾਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਹੇ ਵੈਦਵਿਆਸ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰਨਾ।
ਇਮਂ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਧ੍ਯਾਯਂ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛੁਚਿਃ । ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵृਂਦਾਵਨਾਦਿਮਥੁਰਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਕਥਨਂਨਾਮ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਏਕਦਾ ਰਹਸਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਦ੍ਧਵੋ ਭਗਵਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਮੇਕਾਂਤੇ ਹ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਾਰ੍षਦਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਹਾਨ ਉਦਧਵ ਨੇ, ਪਰਮ ਸੇਵਕ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਸੁਰਾਸ੍ਪਦੇ । ਗੋਪਾਂਗਨਾਭਿਰ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪਰਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਪਰਮ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ ਸਦਾ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਤਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਨਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਨ੍ਯਦ੍ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਚੇਤ੍ਤਵ ਤਤ੍ਕਥ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹੋ ਮੇ ਯਦਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਥੇ ਹੋਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚੰਭੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ-। ਕਦਾਚਿਦ੍ਯਮੁਨਾਕੂਲੇ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਤਰੋਸ੍ਤਲੇ । ਸੁਵृਤ੍ਤੇਨੋਪਵਿष੍ਟੇਨ ਭਗਵਤ੍ਪਾਰ੍षਦੇਨ ਵੈ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚੰਗਾ ਸੇਵਕ ਬੈਠਾ ਸੀ।