ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਂਤਃ ਸਂਸਾਰ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ । ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਲਕੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਗਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸੱਚਾ, ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੋਤ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਵਦਂਤਿ ਵੇਦਸ਼ਿਰਸਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਂ ਨਾਥਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੈਵਂ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਵੇਦਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜੋਬਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ।
ਯਦਵੋਚਮਹਂ ਤਸ੍ਮੈ ਤਤ੍ਤੁਭ੍ਯਮਪਿ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਮਾਮੇਕੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਤਥੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਕੁਝ ਇਸ਼ਵਰ ਵੀ।
ਧਰ੍ਮਮੇਕੇ ਧਨਂ ਚੈਕੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਕੇऽਕੁਤੋਭਯਮ੍ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਮੇਕੇ ਭਾਵਮੇਕੇ ਸ਼ਿਵਮੇਕੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਧਨ, ਕੁਝ ਮੁਕਤੀ ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸੁੰਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਅਸਤਿਤਵ, ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ, ਕੁਝ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ।
ਅਪਰੇ ਵੇਦਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮੇਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸਦ੍ਭਾਵਂ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਸੱਚਾ ਅਸਤਿਤਵ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਤ, ਚਿਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵੇਦਗੋਪਿਤਮ੍ । ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਭੂਪਬਾਲਮਹਂ ਕਾਲਾਂਬੁਦਪ੍ਰਭਮ੍
ਦੇਖ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੋਪਾਲ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਵृਤਂ ਗੋਪਂ ਹਸਂਤਂ ਗੋਪਬਾਲਕੈਃ । ਕਦਂਬਮੂਲਆਸੀਨਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੋਪਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਪ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਬੈਠਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਅਜੋਬਾ।
ਵਨਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਨਾਮ ਨਵਪਲ੍ਲਵਮਂਡਿਤਮ੍ । ਕੋਕਿਲਭ੍ਰਮਰਾਰਾਵਂ ਮਨੋਭਵ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਭੰਭੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਦੀਮਪਸ਼੍ਯਂ ਕਾਲਿਂਦੀਮਿਂਦੀਵਰਦਲਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਕृष੍ਣਰਾਮਕਰੋਦ੍ਧृਤਮ੍
ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਠਾਇਆ ਸੀ।
ਮਹੇਂਦ੍ਰਦਰ੍ਪਨਾਸ਼ਾਯ ਗੋਗੋਪਾਲਸੁਖਾਵਹਮ੍ । ਗੋਪਾਲਮਬਲਾਸਂਗਮੁਦਿਤਂ ਵੇਣੁਵਾਦਿਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਗੋਪਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਹृष੍ਟੋ ਹ੍ਯਭਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂषਣਭੂषਣਮ੍ । ਤਤੋ ਮਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਵृਂਦਾਵਨਚਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਦਿਦਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਰੂਪਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਨਿष੍ਕਲਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਅੰਸ਼ ਰਹਿਤ, ਕਰਮ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਤ, ਚਿਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਮਮ । ਇਦਮੇਵਵਦਂਤ੍ਯੇਤੇਵੇਦਾਃਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਕਵਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਵੇਦਾਂ ਇਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂਨਿਤ੍ਯਂਪਰਾਨਂਦਂਚਿਦ੍ਘਨਂਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂਸ਼ਿਵਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਮੇ ਮਥੁਰਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਨਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਤਥਾ
ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਆਨੰਦ, ਚਿਤ ਦੀ ਘਣਤਾ, ਸਦਾ, ਮੰਗਲਮਈ। ਮਥੁਰਾ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜੰਗਲ ਵੀ।
ਯਮੁਨਾਂ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਗੋਪਾਲਬਾਲਕਾਃ । ਮਮਾਵਤਾਰੋ ਨਿਤ੍ਯੋऽਯਮਤ੍ਰ ਮਾ ਸਂਸ਼ਯਂ ਕृਥਾਃ
ਯਮੁਨਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਲ ਬੱਚੇ ਵੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਵਤਾਰ ਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ।
ਮਮੇष੍ਟਾ ਹਿ ਸਦਾ ਰਾਧਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਹਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨਂਦਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਰਾਧਾ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਾਂ।
ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਾਤਿ ਮਾਯਾਵਿਜृਂਭਿਤਮ੍ । ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੇ ਗੋਪਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੋऽਯਂ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਮਤਃ । ਵਨਂ ਕਿਂ ਕੋਕਿਲਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਦੀ ਕੇਯਂ ਗਿਰਿਸ਼੍ਚ ਕਃ
ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਕੌਣ ਹਨ, ਗੋਪ ਕੌਣ ਹਨ? ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਜੰਗਲ ਕੀ ਹੈ, ਕੋਕਿਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹਨ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਹਾੜ ਕੌਣ ਹੈ?
ਕੋऽਸੌ ਵੇਣੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗੋ ਲੋਕਾਨਂਦੈਕਭਾਜਨਮ੍ । ਭਗਵਾਨਾਹ ਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂਬੁਜਃ
ਉਹ ਵਾਜਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸਰੂਪ ਹੈ? ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੇ ਕੰਵਲ-ਮੁਖ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤਯੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ऋਚੋ ਵੈ ਗੋਪਕਨ੍ਯਕਾਃ । ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਰਾਜਾ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਹੀ ਵੇਦ ਹਨ, ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਰਿਗ-ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਗੋਪਾਲਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਕੁਂਠਾਨਂਦਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਕਦਂਬੋऽਯਂ ਪਰਾਨਂਦੈਕਭਾਜਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਮੁਨੀ ਹਨ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ; ਇਹ ਕਦੰਬਾ ਦਰੱਖਤ ਕਲਪ-ਵ੍ਰੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਵਨਮਾਨਂਦਕਾਖ੍ਯਂ ਹਿ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਕੋਕਿਲਾਦ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੰਗਲ ਆਨੰਦਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਿੱਧ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹੀ ਕੋਕਿਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦਾਨਂਦਹृਦਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਮੁਨਯਾ ਤਨੁਮ੍ । ਅਨਾਦਿਰ੍ਹਰਿਦਾਸੋऽਯਂ ਭੂਧਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਮੁਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਹਰਿਦਾਸ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵੇਣੁਰ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਤਵਾਪਿ ਵਿਦਿਤਂ ਤਥਾ । ਦ੍ਵਿਜ ਆਸੀਚ੍ਛਾਂਤਮਨਾਸ੍ਤਪਃ ਸ਼ਾਂਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਵਾਜਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇੱਕ ਦੂਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤੋਦਾਂਤਃ ਕਰ੍ਮਕਾਂਡਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਸ ਵੈष੍ਣਵਜਨਵ੍ਰਾਤਮਧ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤੀ ਕ੍ਰਿਯਾਪਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਭੂਪਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਗੇਹਮਥਾਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋ ਮਦ੍ਗਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੂਜਾਂ ਤੁਲਸੀਦਲਵਾਰਿਣਾ । ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਦ੍ਗृਹੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਫਲਂ ਮੂਲਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸ੍ਨਾਨਵਾਰਿਫਲਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਤ੍ਯਾ ਦਦੌ ਸੁਧੀਃ । ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੋऽਪ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ; ਦੂਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਸਂਜਾਤਂ ਵੇਣੁਤ੍ਵਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਸ੍ਯਾਥ ਮਦੀਯ ਪ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਜਾ ਬਣਿਆ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਸੀ; ਪਰ ਉਸ ਪੂਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।