ਤਥਾਪਿ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ । ਮਹਾਰਾਜਮਂਬਰੀषਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪਰਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਰਾਜ ਅੰਬਰਿਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਸੀ।
ਬਦਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਾਸੀਨਂ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿष੍ਣੁਧਰ੍ਮਵਿਵਿਤ੍ਸਯਾ
ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵੇਦਵ੍ਯਾਸਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਂਸਾਰਦੁष੍ਪਾਰੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਵੇਦਵਿਆਸ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਵਿषਯੇषੁ ਵਿਰਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਮਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋਖਿਲਮ੍ । ਯਤ੍ਤਤ੍ਪਦਮਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਂ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹਾਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਉਹ ਅਡੋਲ ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਾਕਾਸ਼ਮਨਾਕਾਸ਼ਮਨਾਮਯਮ੍ । ਯਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਨਯੋ ਭਵਾਂਭੋਧਿਂ ਤਰਂਤਿ ਹਿ
ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣ ਕੇ ਮੁਨੀਆਂ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਮਨਸੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਅਤਿਗੋਪ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਨ ਸ਼ੁਕਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਮਨ ਦੀ ਸਦਾ ਕਿਵੇਂ ਗਤੀ ਪਾ ਸਕਾਂ? ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁਪਤ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਗਦਿਤਂ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਕਿਂਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਆਸੀਦਿਦਂ ਪਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਨੀਂਹ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਅਵ੍ਯਾਕृਤਮਵ੍ਯਥਿਤਂ ਤਦੀਸ਼੍ਵਰਮਯਂ ਸ਼ृਣੁ । ਮਯਾ ਕृਤਂ ਤਪਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਅਵਿਕਤ, ਅਡੋਲ, ਜੋ ਈਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ — ਸੁਣ; ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਫਲਮੂਲਪਲਾਸ਼ਾਂਬੁ ਵਾਯ੍ਵਾਹਾਰਨਿषੇਵਿਣਾ । ਤਤੋ ਮਾਮਾਹਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਧ੍ਯਾਨਨਿਰਤਂ ਹਰਿਃ
ਫਲਾਂ, ਜੜਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰ੍ਥੇ ਚਿਕੀਰ੍षਾਤੇ ਵਿਵਿਤ੍ਸਾ ਵਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਵृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਚ ਵਰਦਰ੍षਭਾਤ੍
ਤੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਲਈ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ? ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਅਸੀਸ ਮੰਗ ਲੈ, ਅਸੀਸਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ।
ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਂਤਃ ਸਂਸਾਰ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ । ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਲਕੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਗਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸੱਚਾ, ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੋਤ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਵਦਂਤਿ ਵੇਦਸ਼ਿਰਸਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਂ ਨਾਥਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੈਵਂ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਵੇਦਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜੋਬਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ।
ਯਦਵੋਚਮਹਂ ਤਸ੍ਮੈ ਤਤ੍ਤੁਭ੍ਯਮਪਿ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਮਾਮੇਕੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਤਥੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਕੁਝ ਇਸ਼ਵਰ ਵੀ।
ਧਰ੍ਮਮੇਕੇ ਧਨਂ ਚੈਕੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਕੇऽਕੁਤੋਭਯਮ੍ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਮੇਕੇ ਭਾਵਮੇਕੇ ਸ਼ਿਵਮੇਕੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਧਨ, ਕੁਝ ਮੁਕਤੀ ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸੁੰਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਅਸਤਿਤਵ, ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ, ਕੁਝ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ।
ਅਪਰੇ ਵੇਦਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮੇਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸਦ੍ਭਾਵਂ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਸੱਚਾ ਅਸਤਿਤਵ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਤ, ਚਿਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵੇਦਗੋਪਿਤਮ੍ । ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਭੂਪਬਾਲਮਹਂ ਕਾਲਾਂਬੁਦਪ੍ਰਭਮ੍
ਦੇਖ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੋਪਾਲ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਵृਤਂ ਗੋਪਂ ਹਸਂਤਂ ਗੋਪਬਾਲਕੈਃ । ਕਦਂਬਮੂਲਆਸੀਨਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੋਪਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਪ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਬੈਠਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਅਜੋਬਾ।
ਵਨਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਨਾਮ ਨਵਪਲ੍ਲਵਮਂਡਿਤਮ੍ । ਕੋਕਿਲਭ੍ਰਮਰਾਰਾਵਂ ਮਨੋਭਵ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਭੰਭੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਦੀਮਪਸ਼੍ਯਂ ਕਾਲਿਂਦੀਮਿਂਦੀਵਰਦਲਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਕृष੍ਣਰਾਮਕਰੋਦ੍ਧृਤਮ੍
ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਠਾਇਆ ਸੀ।
ਮਹੇਂਦ੍ਰਦਰ੍ਪਨਾਸ਼ਾਯ ਗੋਗੋਪਾਲਸੁਖਾਵਹਮ੍ । ਗੋਪਾਲਮਬਲਾਸਂਗਮੁਦਿਤਂ ਵੇਣੁਵਾਦਿਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਗੋਪਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਹृष੍ਟੋ ਹ੍ਯਭਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂषਣਭੂषਣਮ੍ । ਤਤੋ ਮਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਵृਂਦਾਵਨਚਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਦਿਦਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਰੂਪਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਨਿष੍ਕਲਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਅੰਸ਼ ਰਹਿਤ, ਕਰਮ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਤ, ਚਿਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਮਮ । ਇਦਮੇਵਵਦਂਤ੍ਯੇਤੇਵੇਦਾਃਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਕਵਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਵੇਦਾਂ ਇਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂਨਿਤ੍ਯਂਪਰਾਨਂਦਂਚਿਦ੍ਘਨਂਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂਸ਼ਿਵਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਮੇ ਮਥੁਰਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਨਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਤਥਾ
ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਆਨੰਦ, ਚਿਤ ਦੀ ਘਣਤਾ, ਸਦਾ, ਮੰਗਲਮਈ। ਮਥੁਰਾ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜੰਗਲ ਵੀ।
ਯਮੁਨਾਂ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਗੋਪਾਲਬਾਲਕਾਃ । ਮਮਾਵਤਾਰੋ ਨਿਤ੍ਯੋऽਯਮਤ੍ਰ ਮਾ ਸਂਸ਼ਯਂ ਕृਥਾਃ
ਯਮੁਨਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਲ ਬੱਚੇ ਵੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਵਤਾਰ ਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ।
ਮਮੇष੍ਟਾ ਹਿ ਸਦਾ ਰਾਧਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਹਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨਂਦਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਰਾਧਾ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਾਂ।
ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਾਤਿ ਮਾਯਾਵਿਜृਂਭਿਤਮ੍ । ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੇ ਗੋਪਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੋऽਯਂ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਮਤਃ । ਵਨਂ ਕਿਂ ਕੋਕਿਲਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਦੀ ਕੇਯਂ ਗਿਰਿਸ਼੍ਚ ਕਃ
ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਕੌਣ ਹਨ, ਗੋਪ ਕੌਣ ਹਨ? ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਜੰਗਲ ਕੀ ਹੈ, ਕੋਕਿਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹਨ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਹਾੜ ਕੌਣ ਹੈ?
ਕੋऽਸੌ ਵੇਣੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗੋ ਲੋਕਾਨਂਦੈਕਭਾਜਨਮ੍ । ਭਗਵਾਨਾਹ ਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂਬੁਜਃ
ਉਹ ਵਾਜਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸਰੂਪ ਹੈ? ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੇ ਕੰਵਲ-ਮੁਖ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।