ਵਿਪਂਚੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤਾ । ਉਪਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਵਾਮੇ ਰਤ੍ਨਭृਂਗਾਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਵੀਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ, ਅਜੋਕੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਮਧੁਮੱਖੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਦਧਾਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਸਾ ਵੈ ਰਤ੍ਨਪਤਦ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ । ਅਯਮਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਪਸੈਰਭਿਵਂਦਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ।
ਮੁਨਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਭਵਚ੍ਛੈਵਃ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਮਨ੍ਵਹਮ੍
ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ੈਵ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿਤਾ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਬਾਲ ਏਵ ਹਿ
ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿਤਾ: 'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਭਗਤ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਉਪਨੀਯਾष੍ਟਮੇ ਵਰ੍षੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸਿਦ੍ਧਮਨੁਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍ । ਉਪਦਿਸ਼ੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਮਯਾ ਤੇ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਪਨਯਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਇਕਵੀ syllable ਵਾਲਾ ਸਿਧ ਮੰਤਰ ਸਿਖਾ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗੋਪਾਲਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮਾਯਂ ਮਂਤ੍ਰੋ ਵਾਕ੍ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਯਕਃ । ਏਤਤ੍ਸਾਧਕਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਲੀਲਾਚਰਿਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਗੋਪਾਲ ਵਿਦਿਆ ਨਾਮ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ 'ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨਂਤਮੂਰ੍ਤਿਰਾਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਕਾਮਮਾਯਾ ਰਮਾਕਂਠ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਦਾਮੋਦਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਆਪ ਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਕਾਮ, ਮਾਇਆ, ਰਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਮੋਦਰ।
ਮਧ੍ਯੇ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਪੁਨਸ੍ਤਾ ਏਵ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍ । ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੋਕ੍ਤऋष੍ਯਾਦਿਧ੍ਯਾਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਿਚਕਾਰ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਨਾਮ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਦਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਣਾਮृਤਨਿਧੇਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵੀਪਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵृਂਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਪੂਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਟਾਪੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ; ਜੋ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਸ੍ਰਾਵਿ ਦ੍ਰੁਮਵਲ੍ਲੀਭਿਰਾਵृਤਮ੍ । ਨਟਨ੍ਮਤ੍ਤਸ਼ਿਖਿਸ੍ਵਾਨਂ ਗਾਯਤ੍ਕੋਕਿਲषਟ੍ਪਦਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਨੱਚਦੇ ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵਸਤ੍ਯੇਕਃ ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼ਾਖੋਪਸ਼ਾਖਾਵਿਸ੍ਤਾਰੈਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤੇ ਉਪਸ਼ਾਖਾਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਲੇ ਤਸ੍ਯਾਥ ਵਿਮਲੇ ਪਰਿਤੋ ਧੇਨੁਮਂਡਲਮ੍ । ਤਦਂਤਰ੍ਮਂਡਲਂ ਗੋਪਬਾਲਾਨਾਂ ਵੇਣੁਸ਼ृਂਗਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਘੇਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੋਪ ਬਾਲਕ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਂਸੀਆਂ ਤੇ ਸਿੰਗ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਦਂਤਰੇ ਤੁ ਰੁਚਿਰਂ ਮਂਡਲਂ ਵ੍ਰਜ ਸੁਭ੍ਰੁਵਾਮ੍ । ਨਾਨੋਪਾਯਨਪਾਣੀਨਾਂ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਨਾਂ ਚ ਮਂਡਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਸਾਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਭਰਣਭੂषਾਣਾਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਸਫੈਦ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਚਿਂਤਯੇਚ੍ਛ੍ਰੁਤਿਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਗृਹ੍ਣਤੀਨਾਂ ਵਚਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਰਤ੍ਨਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੁਕੂਲਾਵਰਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਵੈਦਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ। ਫਿਰ, ਰਤਨ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਊਰੌ ਸ਼ਯਾਨਂ ਰਾਧਾਯਾਃ ਕਦਲੀਕਾਂਡਕੋਪਰਿ । ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚਂਦ੍ਰ ਸੁਸ੍ਮੇਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਹਰੀ ਰਾਧਾ ਦੇ ਉਰਾਂ 'ਤੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਮੁਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਂਚਿਤਵਾਮਾਂਘ੍ਰਿਂ ਵੇਣੁਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਾਣਿਨਾ । ਵਾਮੇਨਾਲਿਂਗ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚਿਬੁਕਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਨਨ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਹਾਮਾਰਕਤਾਭਾਸਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਚ੍ਛਾਯਮੇਵ ਚ । ਪੁਂਡਰੀਕਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੀਤਨਿਰ੍ਮਲਵਾਸਸਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪੰਨਾ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪੀਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਬਰ੍ਹਭਾਰਲਸਚ੍ਛੀਰ੍षਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਮਨੋਹਰਮ੍ । ਗਂਡਪ੍ਰਾਂਤਲਸਚ੍ਚਾਰੁ ਮਕਰਾਕृਤਿਕੁਂਡਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਮਕਟ ਹੈ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ ਆਕਾਰ ਦੀ ਕੁੰਡਲ ਲਟਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਆਪਾਦਤੁਲਸੀਮਾਲਂ ਕਂਕਣਾਂਗਦਭੂषਣਮ੍ । ਨੂਪੁਰੈਰ੍ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕਾਂਚ੍ਯਾ ਚ ਪਰਿਮਂਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਲੰਬੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪੈਜਬੰਦ, ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਕੰਕਣ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੁਕੁਮਾਰਤਰਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਕਿਸ਼ੋਰਵਯਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪੂਜਾ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੋਕ੍ਤੈਵ ਵੇਦਲਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਸ੍ਕ੍ਰਿਯਾ
ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੇ ਬਾਲਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਵੇਦ ਹੈ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵੀ ਚ ਗਿਰਿਜਾ ਸਤੀ । ਮੁਨਿਰਾਗਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤਥੈਵੋਪਦਿਦੇਸ਼ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਗਿਰਿਜਾ, ਸਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਮਂਤ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣਾਦੇਵ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਵਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੰਤਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮੰਤਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।
ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਵੈਦਗ੍ਧ੍ਯ ਸੌਂਦਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤਦਾ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਬਾਲੋ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਾਤ੍ਤਤਃ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਰੂਪ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਅਜਬ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ — ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਚਾ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਕਲ੍ਪਾਨਾਮਯੁਤਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤਦਂਤੇ ਗੋਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਨਂਦਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਗृਹੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਬਚਾ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪ ਤਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਨੰਦ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਲਵਂਗਾ ਇਤਿ ਤਨ੍ਨਾਮ ਕृष੍ਣੇਂਗਿਤ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਯਸ੍ਯਾ ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਮੁਖਮਾਰ੍ਜਨਯਂਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲਵੰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੁਖ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯੰਤਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਮੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਹਰਿਵਿਵਿਧਰਸਾਦ੍ਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਧ੍ਯਾਯਮੇਤਦ੍ਵ੍ਰਜਵਰਤਨਯਾਭਿਸ਼੍ਚਾਰੁਹਾਸੇਕ੍ਸ਼ਣਾਭਿਃ । ਪਠਤਿ ਯ ਇਹ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਠਯੇਦ੍ਵਾ ਮਨੁष੍ਯੋ ਵ੍ਰਜਤਿ ਭਗਵਤਃ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਧਾਮ
ਇਹ ਅਧਿਆਇ, ਹਰੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉਭਰਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ — ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਯਤ੍ਰ ਮੁਹ੍ਯਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੋ ਵਾ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਅਜਬ ਗੱਲ ਤੂੰ ਪੁੱਛੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੀ; ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਫਿਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ?