ਉਵਾਚ ਤਵ ਦਾਸੀਯਂ ਨਾਮ ਚਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕਾਰ ਯ । ਸੇਵਾਂ ਚਾਸ੍ਯੈ ਵਦ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯਥਾਭਿਰੁਚਿਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ,' ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਨਾਮ ਚਾਤ੍ਮਮਤੇਨ ਸਾ । ਚਕਾਰ ਚਾਹ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਵਿਪਂਚਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ 'ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ' ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਸਦਾ ਤ੍ਵਂ ਨਿਕਟੇ ਤਿष੍ਠ ਗਾਯਸ੍ਵ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗੁਣਾਤ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਾਣਨਾਥਸ੍ਯ ਤਵਾਯਂ ਵਿਹਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਰਹੋ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕਰਤੱਵ ਹੈ, ਗੁਣਵਾਨਾ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਲਈ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਨਮ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋ ਰਜਃ
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਈ।
ਜਗੌ ਸੁਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਤਯੋਰਾਨਂਦਕਾਰਣਮ੍ । ਅਥ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੋਪਗੂਢਾ ਸਾ ਕृष੍ਣੇਨਾਨਂਦਮੂਰ੍ਤਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਯਾਵਤ੍ਸੁਖਾਂਬੁਧੌ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਾਵਦੇਵਾਪ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ੍ਮਰਤਤ੍ਪਰਃ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ, ਉਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਆ।
ਤਮੇਵ ਪਰਮਾਨਂਦਂ ਮੁਕ੍ਤਕਂਠੋ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਨੇਵ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਵਿਚਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੁਲ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਪਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਂਦਾ ਰਹਿਆ, ਹਰੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ।
ਆਭਾषਿਤੋऽਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨੈਵਾਵੋਚਦ੍ਵਚਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਾਸਮਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਕृष੍ਣਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲਿਆ; ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ।
ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯਾਰਣ੍ਯਮਚਰਤ੍ਤਪੋ ਵੈ ਮੁਨਿਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਪਸੈਵ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗਾ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵੀਰਗੁਪ੍ਤਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਗੋਪਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਜਾਤਾ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਵ ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਕਂਧੇ ਮਨੋਹਰਾ
ਵੀਰਗੁਪਤ ਨਾਂ ਦੇ ਗੋਪ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਧੀ, ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵੀਣਾ ਸੀ।
ਵਿਪਂਚੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤਾ । ਉਪਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਵਾਮੇ ਰਤ੍ਨਭृਂਗਾਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਵੀਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ, ਅਜੋਕੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਮਧੁਮੱਖੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਦਧਾਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਸਾ ਵੈ ਰਤ੍ਨਪਤਦ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ । ਅਯਮਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਪਸੈਰਭਿਵਂਦਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ।
ਮੁਨਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਭਵਚ੍ਛੈਵਃ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਮਨ੍ਵਹਮ੍
ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ੈਵ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿਤਾ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਬਾਲ ਏਵ ਹਿ
ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿਤਾ: 'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਭਗਤ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਉਪਨੀਯਾष੍ਟਮੇ ਵਰ੍षੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸਿਦ੍ਧਮਨੁਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍ । ਉਪਦਿਸ਼ੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਮਯਾ ਤੇ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਪਨਯਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਇਕਵੀ syllable ਵਾਲਾ ਸਿਧ ਮੰਤਰ ਸਿਖਾ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗੋਪਾਲਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮਾਯਂ ਮਂਤ੍ਰੋ ਵਾਕ੍ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਯਕਃ । ਏਤਤ੍ਸਾਧਕਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਲੀਲਾਚਰਿਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਗੋਪਾਲ ਵਿਦਿਆ ਨਾਮ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ 'ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨਂਤਮੂਰ੍ਤਿਰਾਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਕਾਮਮਾਯਾ ਰਮਾਕਂਠ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਦਾਮੋਦਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਆਪ ਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਕਾਮ, ਮਾਇਆ, ਰਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਮੋਦਰ।
ਮਧ੍ਯੇ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਪੁਨਸ੍ਤਾ ਏਵ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍ । ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੋਕ੍ਤऋष੍ਯਾਦਿਧ੍ਯਾਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਿਚਕਾਰ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਨਾਮ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਦਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਣਾਮृਤਨਿਧੇਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵੀਪਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵृਂਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਪੂਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਟਾਪੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ; ਜੋ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਸ੍ਰਾਵਿ ਦ੍ਰੁਮਵਲ੍ਲੀਭਿਰਾਵृਤਮ੍ । ਨਟਨ੍ਮਤ੍ਤਸ਼ਿਖਿਸ੍ਵਾਨਂ ਗਾਯਤ੍ਕੋਕਿਲषਟ੍ਪਦਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਨੱਚਦੇ ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵਸਤ੍ਯੇਕਃ ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼ਾਖੋਪਸ਼ਾਖਾਵਿਸ੍ਤਾਰੈਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤੇ ਉਪਸ਼ਾਖਾਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਲੇ ਤਸ੍ਯਾਥ ਵਿਮਲੇ ਪਰਿਤੋ ਧੇਨੁਮਂਡਲਮ੍ । ਤਦਂਤਰ੍ਮਂਡਲਂ ਗੋਪਬਾਲਾਨਾਂ ਵੇਣੁਸ਼ृਂਗਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਘੇਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੋਪ ਬਾਲਕ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਂਸੀਆਂ ਤੇ ਸਿੰਗ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਦਂਤਰੇ ਤੁ ਰੁਚਿਰਂ ਮਂਡਲਂ ਵ੍ਰਜ ਸੁਭ੍ਰੁਵਾਮ੍ । ਨਾਨੋਪਾਯਨਪਾਣੀਨਾਂ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਨਾਂ ਚ ਮਂਡਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਸਾਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਭਰਣਭੂषਾਣਾਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਸਫੈਦ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਚਿਂਤਯੇਚ੍ਛ੍ਰੁਤਿਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਗृਹ੍ਣਤੀਨਾਂ ਵਚਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਰਤ੍ਨਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੁਕੂਲਾਵਰਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਵੈਦਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ। ਫਿਰ, ਰਤਨ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਊਰੌ ਸ਼ਯਾਨਂ ਰਾਧਾਯਾਃ ਕਦਲੀਕਾਂਡਕੋਪਰਿ । ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚਂਦ੍ਰ ਸੁਸ੍ਮੇਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਹਰੀ ਰਾਧਾ ਦੇ ਉਰਾਂ 'ਤੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਮੁਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਂਚਿਤਵਾਮਾਂਘ੍ਰਿਂ ਵੇਣੁਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਾਣਿਨਾ । ਵਾਮੇਨਾਲਿਂਗ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚਿਬੁਕਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਨਨ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਹਾਮਾਰਕਤਾਭਾਸਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਚ੍ਛਾਯਮੇਵ ਚ । ਪੁਂਡਰੀਕਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੀਤਨਿਰ੍ਮਲਵਾਸਸਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪੰਨਾ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪੀਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਬਰ੍ਹਭਾਰਲਸਚ੍ਛੀਰ੍षਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਮਨੋਹਰਮ੍ । ਗਂਡਪ੍ਰਾਂਤਲਸਚ੍ਚਾਰੁ ਮਕਰਾਕृਤਿਕੁਂਡਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਮਕਟ ਹੈ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ ਆਕਾਰ ਦੀ ਕੁੰਡਲ ਲਟਕ ਰਹੀ ਹੈ।