ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਂਤੀਂ ਤਯੋਃ ਕਾਮਂ ਚੁਂਬਨਾਸ਼੍ਲੇषਣਾਦਿਭਿਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਃ ਕृष੍ਣਂ ਤਾਦृਗ੍ਵੇषਵਿਲਾਸਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਚੁੰਮਣ, ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੂਪ ਤੇ ਖੇਡ 'ਚ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਨਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੋ ਲਜ੍ਜਿਤਮਾਨਸਃ । ਅਥੋਵਾਚ ਹਰਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਹਸਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ, ਮਨ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਲਜ੍ਜਂ ਪਰਮਂ ਚੈਨਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਸਨਾਗਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਾਯਾਤ੍ਮਸਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੁਵਤੀਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਲੱਜਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਨੌਜਵਾਨੀ ਰੂਪ ਬਣਾਓ।
ਚਿਂਤਯਸ੍ਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਹ੍ਯਭੇਦਂ ਮृਗਲੋਚਨੇ । ਅਥੋ ਤ੍ਵਦਂਗਤੇਜੋਭਿਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਮਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਹੇ ਮਿਰਗੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ; ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂਤਿਕਮ੍ । ਨਿਜਾਂਗਕੈਸ੍ਤਦਂਗਾਨਾਮਭੇਦਂ ਧ੍ਯਾਯਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਅਥਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂਗਤੇਜਾਂਸਿ ਤਦਂਗਂ ਪਰ੍ਯਪੂਰਯਨ੍ । ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜਾਤੌ ਪੀਨੌ ਚਾਰੁਪਯੋਧਰੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ; ਅਤੇ ਉਸ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਿਤਂਬਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜਾਤਂ ਸ਼੍ਰੋਣਿਬਿਂਬਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕੁਂਤਲਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੋऽਭੂਤ੍ਕਰਯੋਃ ਕਰੌ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਗੋਲ ਕਮਰ ਬਣੀ; ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਟ ਬਣੀ, ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਹੱਥ ਬਣੇ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭੂषਾਵਾਸਃ ਸ੍ਰਗਾਦਿਕਮ੍ । ਕਲਾਸੁ ਕੁਸ਼ਲਾ ਜਾਤਾ ਸੌਰਭੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੀਪਾਦ੍ਦੀਪਮਿਵਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਭੁਵਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂ ਤ੍ਰਪਾਭਂਗਿ ਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਦੀਵਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਲਜਜਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਯੋਃ ਸਾ ਤਾਮਪਹਰਨ੍ਮੁਦਾ । ਗੋਵਿਂਦਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਤਵ ਦਾਸੀਯਂ ਨਾਮ ਚਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕਾਰ ਯ । ਸੇਵਾਂ ਚਾਸ੍ਯੈ ਵਦ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯਥਾਭਿਰੁਚਿਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ,' ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਨਾਮ ਚਾਤ੍ਮਮਤੇਨ ਸਾ । ਚਕਾਰ ਚਾਹ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਵਿਪਂਚਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ 'ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ' ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਸਦਾ ਤ੍ਵਂ ਨਿਕਟੇ ਤਿष੍ਠ ਗਾਯਸ੍ਵ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗੁਣਾਤ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਾਣਨਾਥਸ੍ਯ ਤਵਾਯਂ ਵਿਹਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਰਹੋ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕਰਤੱਵ ਹੈ, ਗੁਣਵਾਨਾ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਲਈ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਨਮ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋ ਰਜਃ
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਈ।
ਜਗੌ ਸੁਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਤਯੋਰਾਨਂਦਕਾਰਣਮ੍ । ਅਥ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੋਪਗੂਢਾ ਸਾ ਕृष੍ਣੇਨਾਨਂਦਮੂਰ੍ਤਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਯਾਵਤ੍ਸੁਖਾਂਬੁਧੌ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਾਵਦੇਵਾਪ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ੍ਮਰਤਤ੍ਪਰਃ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ, ਉਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਆ।
ਤਮੇਵ ਪਰਮਾਨਂਦਂ ਮੁਕ੍ਤਕਂਠੋ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਨੇਵ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਵਿਚਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੁਲ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਪਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਂਦਾ ਰਹਿਆ, ਹਰੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ।
ਆਭਾषਿਤੋऽਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨੈਵਾਵੋਚਦ੍ਵਚਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਾਸਮਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਕृष੍ਣਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲਿਆ; ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ।
ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯਾਰਣ੍ਯਮਚਰਤ੍ਤਪੋ ਵੈ ਮੁਨਿਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਪਸੈਵ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗਾ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵੀਰਗੁਪ੍ਤਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਗੋਪਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਜਾਤਾ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਵ ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਕਂਧੇ ਮਨੋਹਰਾ
ਵੀਰਗੁਪਤ ਨਾਂ ਦੇ ਗੋਪ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਧੀ, ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵੀਣਾ ਸੀ।
ਵਿਪਂਚੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤਾ । ਉਪਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਵਾਮੇ ਰਤ੍ਨਭृਂਗਾਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਵੀਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ, ਅਜੋਕੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਮਧੁਮੱਖੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਦਧਾਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਸਾ ਵੈ ਰਤ੍ਨਪਤਦ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ । ਅਯਮਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਪਸੈਰਭਿਵਂਦਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ।
ਮੁਨਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਭਵਚ੍ਛੈਵਃ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਮਨ੍ਵਹਮ੍
ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ੈਵ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿਤਾ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਬਾਲ ਏਵ ਹਿ
ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿਤਾ: 'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਭਗਤ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਉਪਨੀਯਾष੍ਟਮੇ ਵਰ੍षੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸਿਦ੍ਧਮਨੁਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍ । ਉਪਦਿਸ਼ੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਮਯਾ ਤੇ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਪਨਯਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਇਕਵੀ syllable ਵਾਲਾ ਸਿਧ ਮੰਤਰ ਸਿਖਾ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗੋਪਾਲਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮਾਯਂ ਮਂਤ੍ਰੋ ਵਾਕ੍ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਯਕਃ । ਏਤਤ੍ਸਾਧਕਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਲੀਲਾਚਰਿਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਗੋਪਾਲ ਵਿਦਿਆ ਨਾਮ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ 'ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨਂਤਮੂਰ੍ਤਿਰਾਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਕਾਮਮਾਯਾ ਰਮਾਕਂਠ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਦਾਮੋਦਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਆਪ ਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਕਾਮ, ਮਾਇਆ, ਰਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਮੋਦਰ।
ਮਧ੍ਯੇ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਪੁਨਸ੍ਤਾ ਏਵ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍ । ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੋਕ੍ਤऋष੍ਯਾਦਿਧ੍ਯਾਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਵਿਚਕਾਰ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਨਾਮ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਦਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਣਾਮृਤਨਿਧੇਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵੀਪਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵृਂਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਪੂਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਟਾਪੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ; ਜੋ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰ।