ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਮਧੁਰਾਕृਤਿਃ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕੌਮਾਰਾਵਧਿ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਸੀ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸੁਸੁਤਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਮ੍ । ਆਦੇਸ਼ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਰਮष੍ਟਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਖਾਇਆ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਮਂਤ੍ਰਾਮृਤਮਯੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨਤ੍ਵੋਦਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਮੰਤ੍ਰ-ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਸ ਵੈ ਬਾਲਃ ਸ਼ੁਚਿਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਹਾਰਨੂਪੁਰਸੂਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗ੍ਰੈਵੇਯਾਂਗਦਕਂਕਣੈਃ
ਉਸ ਦਿਨ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਾਰ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਗਰੂ, ਧਾਗੇ, ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਕੜੇ ਤੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਵਿਭੂषਿਤੋ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਮਲਾਸ਼ਯਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੈਕਾਕੀ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕਥਂ ਭਜਾਮਿ ਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਮੋਹਨਂ ਗੋਪਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਵਿਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਸਦਾ ਤਾਭਿਃ ਕਾਲਿਂਦੀਪੁਲਿਨੇ ਵਨੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾਂ, ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਾਲੀੰਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜੰਗਲ 'ਚ ਖੇਡਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਥਮਤ੍ਯਾਕੁਲਮਤਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਨ੍ਨੇਵ ਬਾਲਕਃ । ਅਥਾਪਪਰਮਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚ ਸਮਵਾਪ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੁਪਨੇ 'ਚ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਲਿਆ।
ਆਸੀਤ੍ਕृष੍ਣਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਃ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਾ । ਸ਼ਿਲਾਮਯੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੀਠੇ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਆਈ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਦੀ ਬਣੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਾਭੂਦਿਂਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਤ੍ਰਿਭਂਗਲਲਿਤਾਕਾਰ ਸ਼ਿਖਂਡੀ ਪਿਚ੍ਛਭੂषਣਾ
ਉਹ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਲਾਵਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਵਕਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਆਕਾਰੀ, ਚੋਟੀ ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੂਜਯਂਤੀ ਮੁਦਾ ਵੇਣੁਂ ਕਾਂਚਨੀਮਧਰੇऽਰ੍ਪਿਤਾਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਸਵ੍ਯਗਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਂਦਰੀਭ੍ਯਾਂ ਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੰਸਲੀ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ, ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਾਥਣਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਂਤੀਂ ਤਯੋਃ ਕਾਮਂ ਚੁਂਬਨਾਸ਼੍ਲੇषਣਾਦਿਭਿਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਃ ਕृष੍ਣਂ ਤਾਦृਗ੍ਵੇषਵਿਲਾਸਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਚੁੰਮਣ, ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੂਪ ਤੇ ਖੇਡ 'ਚ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਨਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੋ ਲਜ੍ਜਿਤਮਾਨਸਃ । ਅਥੋਵਾਚ ਹਰਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਹਸਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ, ਮਨ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਲਜ੍ਜਂ ਪਰਮਂ ਚੈਨਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਸਨਾਗਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਾਯਾਤ੍ਮਸਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੁਵਤੀਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਲੱਜਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਨੌਜਵਾਨੀ ਰੂਪ ਬਣਾਓ।
ਚਿਂਤਯਸ੍ਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਹ੍ਯਭੇਦਂ ਮृਗਲੋਚਨੇ । ਅਥੋ ਤ੍ਵਦਂਗਤੇਜੋਭਿਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਮਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਹੇ ਮਿਰਗੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ; ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂਤਿਕਮ੍ । ਨਿਜਾਂਗਕੈਸ੍ਤਦਂਗਾਨਾਮਭੇਦਂ ਧ੍ਯਾਯਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਅਥਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂਗਤੇਜਾਂਸਿ ਤਦਂਗਂ ਪਰ੍ਯਪੂਰਯਨ੍ । ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜਾਤੌ ਪੀਨੌ ਚਾਰੁਪਯੋਧਰੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ; ਅਤੇ ਉਸ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਿਤਂਬਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜਾਤਂ ਸ਼੍ਰੋਣਿਬਿਂਬਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕੁਂਤਲਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੋऽਭੂਤ੍ਕਰਯੋਃ ਕਰੌ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਗੋਲ ਕਮਰ ਬਣੀ; ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਟ ਬਣੀ, ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਹੱਥ ਬਣੇ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭੂषਾਵਾਸਃ ਸ੍ਰਗਾਦਿਕਮ੍ । ਕਲਾਸੁ ਕੁਸ਼ਲਾ ਜਾਤਾ ਸੌਰਭੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੀਪਾਦ੍ਦੀਪਮਿਵਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਭੁਵਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂ ਤ੍ਰਪਾਭਂਗਿ ਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਦੀਵਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਲਜਜਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਯੋਃ ਸਾ ਤਾਮਪਹਰਨ੍ਮੁਦਾ । ਗੋਵਿਂਦਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਤਵ ਦਾਸੀਯਂ ਨਾਮ ਚਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕਾਰ ਯ । ਸੇਵਾਂ ਚਾਸ੍ਯੈ ਵਦ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯਥਾਭਿਰੁਚਿਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ,' ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਨਾਮ ਚਾਤ੍ਮਮਤੇਨ ਸਾ । ਚਕਾਰ ਚਾਹ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਵਿਪਂਚਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ 'ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ' ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਸਦਾ ਤ੍ਵਂ ਨਿਕਟੇ ਤਿष੍ਠ ਗਾਯਸ੍ਵ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗੁਣਾਤ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਾਣਨਾਥਸ੍ਯ ਤਵਾਯਂ ਵਿਹਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਰਹੋ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕਰਤੱਵ ਹੈ, ਗੁਣਵਾਨਾ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਲਈ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਨਮ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋ ਰਜਃ
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਈ।
ਜਗੌ ਸੁਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਤਯੋਰਾਨਂਦਕਾਰਣਮ੍ । ਅਥ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੋਪਗੂਢਾ ਸਾ ਕृष੍ਣੇਨਾਨਂਦਮੂਰ੍ਤਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਯਾਵਤ੍ਸੁਖਾਂਬੁਧੌ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਾਵਦੇਵਾਪ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ੍ਮਰਤਤ੍ਪਰਃ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ, ਉਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਚਿਤ੍ਰਧਵਜ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਆ।
ਤਮੇਵ ਪਰਮਾਨਂਦਂ ਮੁਕ੍ਤਕਂਠੋ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਨੇਵ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਵਿਚਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੁਲ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਪਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਂਦਾ ਰਹਿਆ, ਹਰੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ।
ਆਭਾषਿਤੋऽਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨੈਵਾਵੋਚਦ੍ਵਚਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਾਸਮਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਕृष੍ਣਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲਿਆ; ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ।
ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯਾਰਣ੍ਯਮਚਰਤ੍ਤਪੋ ਵੈ ਮੁਨਿਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਪਸੈਵ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗਾ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵੀਰਗੁਪ੍ਤਾਭਿਧਾਨਸ੍ਯ ਗੋਪਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਜਾਤਾ ਚਿਤ੍ਰਕਲੇਤ੍ਯੇਵ ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਕਂਧੇ ਮਨੋਹਰਾ
ਵੀਰਗੁਪਤ ਨਾਂ ਦੇ ਗੋਪ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਧੀ, ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵੀਣਾ ਸੀ।