ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਪਰਿष੍ਵਂਗੇ ਹਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਹਨ੍ਯਤੇ । ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗਂਧਾਦਿਸੌਰਭੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਚਿਤਰਗੰਧਾ ਆਦਿ ਅਜੀਬ ਸੁਗੰਧਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਤਤਂ ਪੂਤਮਾਨਸਾਃ । ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਜਪਂਤਃ ਪਰਮਂ ਮਨੁਮ੍
ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਮਰਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਕਾਮਾਰ੍ਤਿ ਕਲਾਦਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਨੇ । ਆਗ੍ਨੇਯੀਸਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ, ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਸਨ।
ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਕष੍ਣਮੂਰ੍ਤਿਂ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਚਿਤ੍ਰਦੁਕੂਲੇਨ ਪੂਰ੍ਣਪੀਨਕਟਿਸ੍ਥਲਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਕੈਃ ਕॢਪ੍ਤਚੂਡਾਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਕੁਂਡਲਾਮ੍ । ਸਵ੍ਯਜਂਘਾਂਤ ਆਦਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੇਸਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਕਰਾ, ਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭ੍ਰਮਂਤੀਂ ਸਂਪੁਟੀਕृਤ੍ਯ ਚਾਰੁਹਸ੍ਤਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍ । ਕਕ੍ਸ਼ਦੇਸ਼ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵੇਣੁਂ ਪਰਿਚਲਤ੍ਪੁਟੀਮ੍
ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ, ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬਾਂਸਰੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਲਦੇ ਹੋਏ।
ਆਨਂਦਯਂਤੀਂ ਗੋਪੀਨਾਂ ਨਯਨਾਨਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ । ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਂ ਰਂਗਮਂਡਪੇ
ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅਤਿ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੰਗ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸੂਨਵਰ੍षਰ੍ਗੋਪੀਭਿਃ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਅਥ ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਤਾ ਇਹਾਧੁਨਾ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਜਨਮੀ।
ਯਾਸਾਂ ਕਰ੍ਣੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਾਟਂਕਾ ਰਸ਼੍ਮਿਦੀਪਿਤਾਃ । ਰਤ੍ਨਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਕਂਠੇषੁ ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵੇਣਿषੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਟਾਟਾਂਕ, ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਰਤਨ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਫੁੱਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਨਾਮ ਚਾਪਰਃ । ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੌ ਵੇਦਪਾਰਗੌ
ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਦਾ ਨਾਂ 'ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾ' ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਂ 'ਸੁਵਰਨ' ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਪਾਦੌ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨੁਮ੍ । ਹ੍ਰੀਂ ਹਂਸ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵੈਵ ਜਪਂਤੌ ਯਤਮਾਨਸੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੈਰ ਉਪਰ ਕਰਕੇ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਹ੍ਰੀਂ ਹੰਸ' ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤੌ ਗੋਕੁਲੇ ਕृष੍ਣਂ ਬਾਲਕਂ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ । ਕਂਦਰ੍ਪਸਮਰੂਪੇਣ ਤਾਰੁਣ੍ਯਲਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਦੱਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗੀ ਸੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੀਰ੍ਵ੍ਰਜਬਿਂਬੋष੍ਠੀਰ੍ਮੋਹਯਂਤਮਨਾਰਤਮ੍ । ਤੌ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਤਨੂਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਵਂਤੌ ਜਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੋਠ ਵਜਰ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਗਏ।
ਸੁਵੀਰਨਾਮ ਗੋਪਸ੍ਯ ਸੁਤੇ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨੇ । ਯਯੋਰ੍ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਸਾਰਿਕੇ ਸ਼ੁਭਰਾਵਿਣੀ
ਉਹ ਸੁਵੀਰ ਨਾਮ ਦੇ ਗੋਪ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਭ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀ ਪੈਦਾਈ ਹੋਈ।
ਜਟਿਲੋ ਜਂਘਪੂਤਸ਼੍ਚ ਘृਤਾਸ਼ੀ ਕਰ੍ਬੁਰੇਵ ਚ । ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮੁਨਯੋ ਧਨ੍ਯਾ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਃ
ਜਟਿਲਾ, ਜੰਘਪੂਤਾ, ਘ੍ਰਤਾਸ਼ੀ ਤੇ ਕਰਬੁਰਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਧੰਨ ਮুনি, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਰਹੇ।
ਕੇਵਲੇਨੈਕਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਬਲ੍ਲਵੀਪਤਿਮ੍ । ਤੇਪੁਸ੍ਤੇ ਸਲਿਲੇ ਮਗ੍ਨਾ ਜਪਂਤੋ ਮਨੁਮੇਵ ਚ
ਸਿਰਫ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੰਤਰ ਹੀ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਰਮਾਤ੍ਰਯੇਣ ਪੁਟਿਤਂ ਸ੍ਮਰਾਦ੍ਯਂ ਤਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਦਧ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਗਾਢਭਾਵੇਨ ਬਲ੍ਲਵੀਭਿਰ੍ਵਨੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਤਰ, ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਭ੍ਰਮਂਤਂ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਾਨਯਂਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਚਂਦਨਾਲਿਪ੍ਤਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਜਪਾਪੁष੍ਪਾਵਤਂਸਕਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਚਣ, ਗਾਉਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੋਹਕ, ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਜਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਸਨ।
ਕਲ੍ਹਾਰਮਾਲਯਾਵੀਤਂ ਨੀਲਪੀਤਪਟਾਵृਤਮ੍ । ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਾਂਤੇ ਜਾਤਾਸ੍ਤੇ ਗੋਕੁਲੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈ ਗਏ।
ਇਮਾਸ੍ਤਾਃ ਪੁਰਤੋ ਰਮ੍ਯਾ ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਨਤਭ੍ਰੁਵਃ । ਯਾਸਾਂ ਧਰ੍ਮਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਵਲਯਾਨਿ ਪ੍ਰਕੋष੍ਠਕੇ
ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਜੋ ਚੂੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਰਤ੍ਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਫਲਾਦਿਭਿਃ । ਮੁਨਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਤਪਾ ਨਾਮ ਵ੍ਯਾਸੋऽਭੂਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪਕੇ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ, ਅਸਮਾਨੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਲੰਬਾ ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮুনি, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੀਰਘਤਪਸ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ ਬਣਿਆ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੁਕ ਇਤ੍ਯੇਵ ਮੁਨਿਃ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵਰਃ ਸੁਧੀਃ । ਸੋऽਪਿ ਬਾਲੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦੈਵਾਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਪਦਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੁਕਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮুনি ਸੀ; ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਦਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਹਾਯ ਪਿਤृਮਾਤ੍ਰਾਦਿ ਕृष੍ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਗਤਃ । ਸ ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਸੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰੁਪਚਾਰੈਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ, ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਚਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਨਾਹਾਰੋऽਰ੍ਚਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਗੋਪਰੂਪਿਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਰਮਯਾ ਪੁਟਿਤਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪਨ੍ਨष੍ਟਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਾਥ empowered ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਧ੍ਯੌ ਪਰਮਭਾਵੇਨ ਹਰਿਂ ਹੈਮਤਰੋਰਧਃ । ਹੈਮਮਂਡਪਿਕਾਯਾਂ ਚ ਹੇਮਸਿਂਹਾਸਨੋਪਰਿ
ਉਹ ਪਰਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਹੇਠਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ।
ਆਸੀਨਂ ਹੇਮਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰੈਰ੍ਦਧਾਨਂ ਹੇਮਵਂਸ਼ਿਕਾਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਭ੍ਰਾਮਯਂਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਹੇਮਪਂਕਜਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਾਂਸਲੀ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਦਾ।
ਹੇਮਵਰ੍ਣੇष੍ਟਪ੍ਰਿਯਯਾ ਪਰਿਕॢਪ੍ਤਾਂਗਚਿਤ੍ਰਕਮ੍ । ਹਸਂਤਮਤਿਹਰ੍षੇਣ ਪਸ਼੍ਯਂਤਂ ਨਿਜਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੋਨੇ ਰੰਗੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ।
ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਃ ਪੁਲਕਾਚਿਤਾਂਗਃ ਪ੍ਰਸੀਦਨਾਥੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨਥੋਚ੍ਚੈਃ । ਦਂਡਪ੍ਰਣਾਮਾਯ ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਸਂਵੇਪਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਵਿਧਾਤੁਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ, 'ਹੇ ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰਭੂ!' ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਭਕ੍ਤਿਕਾਮਂ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣ੍ਯਾਮਾਯਾਸਿਤੋਸ੍ਮੀਤਿ ਵਦਂਤਮੁਚ੍ਚੈਃ । ਦਂਡਪ੍ਰਣਾਮਸ੍ਯ ਭੁਜੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਹਰ੍षੋਪਚਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇਨ
ਉਸ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ', ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਰੂਪਂ ਲਬ੍ਧਵਂਤਂ ਸ਼ੁਕਂ ਹਰਿਃ । ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠ ਮਮਾਂਤਿਕੇ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਸੁੰਦਰ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਭਲੇ ਜੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ।'