ਤਤੋऽਤਿਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਪੋ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਏਕਪਾਦਸ੍ਥਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਨਿਮੇषਂ ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਪਰਮਭਾਵੇਨ ਕृष੍ਣਮਾਨਂਦਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਚੀਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਚਰਂਤਂ ਵ੍ਰਜਵੀਥੀषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰਗਤਿਲੀਲਯਾ । ਲਲਿਤੈਃ ਪਾਦਵਿਨ੍ਯਾਸੈਃ ਕ੍ਵਣਯਂਤਂ ਚ ਨੂਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਚਾਲ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਕਂਦਰ੍ਪਚੇष੍ਟਾਭਿਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾਪਾਂਗਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਸਂਮੋਹਨਾਖ੍ਯਯਾ ਵਂਸ਼੍ਯਾ ਪਂਚਮਾਰੁਣਚਿਤ੍ਰਯਾ
ਉਹ ਚਿਤਰਕਾਰ ਵਾਂਗੂ ਸੁੰਦਰ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, 'ਸੰਮੋਹਨ' ਨਾਂ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾ ਕੇ, ਪੰਜਵੇਂ ਸੁਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਬਿਂਬੌष੍ਠਪੁਟਚੁਂਬਿਨ੍ਯਾ ਕਲਾਲਾਪੈਰ੍ਮਨੋਜ੍ਞਯਾ । ਹਰਂਤਂ ਵ੍ਰਜਰਾਮਾਣਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਚ ਵਪੂਂषਿ ਚ
ਉਹ ਬਾਂਸਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਲਥਨ੍ਨੀਵੀਭਿਰਾਗਤ੍ਯ ਸਹਸਾਲਿਂਗਿਤਾਂਗਕਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਢੀਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਮਈ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਲਾਂਗਪ੍ਰਭਾਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਮੋਹਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸ ਏਵਂ ਬਹੁਦੇਵੇਨ ਸਮੁਪਾਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਾਲੀ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਨਵਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਜਾਤਾ ਗੋਕੁਲੇ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ । ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚਂਡਨਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਗੋਪਸ੍ਯਾਤਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਨਵੇਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ 'ਪ੍ਰਚੰਡ' ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਪ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਗਂਧੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਕੁਮਾਰੀ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਨਿਜਾਂਗਗਂਧੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮੋਦਯਂਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ 'ਚਿਤਰਗੰਧਾ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਸੁਭ ਅਨਨ ਵਾਲੀ ਕੁਮਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਾਮੇਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਵृਂਦਸ਼ੋ ਮਧੁਪਾਯਿਨੀਮ੍ । ਅਂਗੇषੁ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਸਾਵੇਸ਼ਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁ ਪੀਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਸ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋਈ ਹੋਈ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਪਰਿष੍ਵਂਗੇ ਹਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਹਨ੍ਯਤੇ । ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗਂਧਾਦਿਸੌਰਭੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਚਿਤਰਗੰਧਾ ਆਦਿ ਅਜੀਬ ਸੁਗੰਧਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਤਤਂ ਪੂਤਮਾਨਸਾਃ । ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਜਪਂਤਃ ਪਰਮਂ ਮਨੁਮ੍
ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਮਰਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਕਾਮਾਰ੍ਤਿ ਕਲਾਦਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਨੇ । ਆਗ੍ਨੇਯੀਸਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ, ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਸਨ।
ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਕष੍ਣਮੂਰ੍ਤਿਂ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਚਿਤ੍ਰਦੁਕੂਲੇਨ ਪੂਰ੍ਣਪੀਨਕਟਿਸ੍ਥਲਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਕੈਃ ਕॢਪ੍ਤਚੂਡਾਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਕੁਂਡਲਾਮ੍ । ਸਵ੍ਯਜਂਘਾਂਤ ਆਦਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੇਸਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਕਰਾ, ਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭ੍ਰਮਂਤੀਂ ਸਂਪੁਟੀਕृਤ੍ਯ ਚਾਰੁਹਸ੍ਤਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍ । ਕਕ੍ਸ਼ਦੇਸ਼ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵੇਣੁਂ ਪਰਿਚਲਤ੍ਪੁਟੀਮ੍
ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ, ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬਾਂਸਰੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਲਦੇ ਹੋਏ।
ਆਨਂਦਯਂਤੀਂ ਗੋਪੀਨਾਂ ਨਯਨਾਨਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ । ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਂ ਰਂਗਮਂਡਪੇ
ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅਤਿ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੰਗ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸੂਨਵਰ੍षਰ੍ਗੋਪੀਭਿਃ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਅਥ ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਤਾ ਇਹਾਧੁਨਾ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਜਨਮੀ।
ਯਾਸਾਂ ਕਰ੍ਣੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਾਟਂਕਾ ਰਸ਼੍ਮਿਦੀਪਿਤਾਃ । ਰਤ੍ਨਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਕਂਠੇषੁ ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵੇਣਿषੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਟਾਟਾਂਕ, ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਰਤਨ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਫੁੱਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਨਾਮ ਚਾਪਰਃ । ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੌ ਵੇਦਪਾਰਗੌ
ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਦਾ ਨਾਂ 'ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾ' ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਂ 'ਸੁਵਰਨ' ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਪਾਦੌ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨੁਮ੍ । ਹ੍ਰੀਂ ਹਂਸ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵੈਵ ਜਪਂਤੌ ਯਤਮਾਨਸੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੈਰ ਉਪਰ ਕਰਕੇ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਹ੍ਰੀਂ ਹੰਸ' ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤੌ ਗੋਕੁਲੇ ਕृष੍ਣਂ ਬਾਲਕਂ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ । ਕਂਦਰ੍ਪਸਮਰੂਪੇਣ ਤਾਰੁਣ੍ਯਲਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਦੱਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗੀ ਸੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੀਰ੍ਵ੍ਰਜਬਿਂਬੋष੍ਠੀਰ੍ਮੋਹਯਂਤਮਨਾਰਤਮ੍ । ਤੌ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਤਨੂਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਵਂਤੌ ਜਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੋਠ ਵਜਰ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਗਏ।
ਸੁਵੀਰਨਾਮ ਗੋਪਸ੍ਯ ਸੁਤੇ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨੇ । ਯਯੋਰ੍ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਸਾਰਿਕੇ ਸ਼ੁਭਰਾਵਿਣੀ
ਉਹ ਸੁਵੀਰ ਨਾਮ ਦੇ ਗੋਪ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਭ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀ ਪੈਦਾਈ ਹੋਈ।
ਜਟਿਲੋ ਜਂਘਪੂਤਸ਼੍ਚ ਘृਤਾਸ਼ੀ ਕਰ੍ਬੁਰੇਵ ਚ । ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮੁਨਯੋ ਧਨ੍ਯਾ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਃ
ਜਟਿਲਾ, ਜੰਘਪੂਤਾ, ਘ੍ਰਤਾਸ਼ੀ ਤੇ ਕਰਬੁਰਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਧੰਨ ਮুনি, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਰਹੇ।
ਕੇਵਲੇਨੈਕਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਬਲ੍ਲਵੀਪਤਿਮ੍ । ਤੇਪੁਸ੍ਤੇ ਸਲਿਲੇ ਮਗ੍ਨਾ ਜਪਂਤੋ ਮਨੁਮੇਵ ਚ
ਸਿਰਫ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੰਤਰ ਹੀ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਰਮਾਤ੍ਰਯੇਣ ਪੁਟਿਤਂ ਸ੍ਮਰਾਦ੍ਯਂ ਤਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਦਧ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਗਾਢਭਾਵੇਨ ਬਲ੍ਲਵੀਭਿਰ੍ਵਨੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਤਰ, ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਭ੍ਰਮਂਤਂ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਾਨਯਂਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਚਂਦਨਾਲਿਪ੍ਤਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਜਪਾਪੁष੍ਪਾਵਤਂਸਕਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਚਣ, ਗਾਉਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੋਹਕ, ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਜਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਸਨ।
ਕਲ੍ਹਾਰਮਾਲਯਾਵੀਤਂ ਨੀਲਪੀਤਪਟਾਵृਤਮ੍ । ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਾਂਤੇ ਜਾਤਾਸ੍ਤੇ ਗੋਕੁਲੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈ ਗਏ।
ਇਮਾਸ੍ਤਾਃ ਪੁਰਤੋ ਰਮ੍ਯਾ ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਨਤਭ੍ਰੁਵਃ । ਯਾਸਾਂ ਧਰ੍ਮਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਵਲਯਾਨਿ ਪ੍ਰਕੋष੍ਠਕੇ
ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਜੋ ਚੂੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ।