ਚਂਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸਦृਸ਼ਾਭਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕਟਿਤਟੇ ਵਾਮਪਾਣਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਕਮਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਨਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾਮਨਿਮੇषਵਿਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਹਾਰਾਂ ਚ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਤਯਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮুদ্রਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਰਾਹਤ ਛੱਡ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਾਂ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ । ਤਦਂਤੇ ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਲਿਤਾਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਤਮਾ ਉੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਔਰਤ ਹਿਲੀ, ਉਹ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਾ ਤ੍ਵਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇ ਕਿਂ ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਸਿ । ਯਦਿ ਯੋਗ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਰ੍ਹਿ ਕृਪਯਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਐਸਾ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਨੈਰ੍ਬਾਲਾ ਤਪਸਾਤੀਵ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਹਮਤੁਲਾ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੈਰ੍ਯਾ ਵਿਮृਗ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲੀ: 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਗਿਆਨ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।'
ਸਾਹਂ ਹਰਿਪਦਾਮ੍ਭੋਜਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪਃ । ਚਰਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਧ੍ਯਾਯਂਤੀ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਹਂ ਤੇਨਾਨਂਦੇਨ ਤृਪ੍ਤਧੀਃ । ਤਥਾਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਰਤਿਂ ਵਿਨਾ
'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ, ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ।'
ਇਦਾਨੀਮਤਿਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾ ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਨਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਣ੍ਯਾਯਾਂ ਵਾਪਿਕਾਯਾਮਿਹੈਵ ਤੁ
'ਹੁਣ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਨਿਰਤ੍ਯਂਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਚਰਣੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣੋਪਾਸਾਵਿਧਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਚੰਗਾ ਢੰਗ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਰੋਚਨਮ੍ । ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਮਂਤ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਯ ਜਗਾਮ ਮਾਨਸਂ ਸਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਤਿਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਪੋ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਏਕਪਾਦਸ੍ਥਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਨਿਮੇषਂ ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਪਰਮਭਾਵੇਨ ਕृष੍ਣਮਾਨਂਦਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਚੀਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਚਰਂਤਂ ਵ੍ਰਜਵੀਥੀषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰਗਤਿਲੀਲਯਾ । ਲਲਿਤੈਃ ਪਾਦਵਿਨ੍ਯਾਸੈਃ ਕ੍ਵਣਯਂਤਂ ਚ ਨੂਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਚਾਲ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਕਂਦਰ੍ਪਚੇष੍ਟਾਭਿਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾਪਾਂਗਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਸਂਮੋਹਨਾਖ੍ਯਯਾ ਵਂਸ਼੍ਯਾ ਪਂਚਮਾਰੁਣਚਿਤ੍ਰਯਾ
ਉਹ ਚਿਤਰਕਾਰ ਵਾਂਗੂ ਸੁੰਦਰ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, 'ਸੰਮੋਹਨ' ਨਾਂ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾ ਕੇ, ਪੰਜਵੇਂ ਸੁਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਬਿਂਬੌष੍ਠਪੁਟਚੁਂਬਿਨ੍ਯਾ ਕਲਾਲਾਪੈਰ੍ਮਨੋਜ੍ਞਯਾ । ਹਰਂਤਂ ਵ੍ਰਜਰਾਮਾਣਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਚ ਵਪੂਂषਿ ਚ
ਉਹ ਬਾਂਸਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਲਥਨ੍ਨੀਵੀਭਿਰਾਗਤ੍ਯ ਸਹਸਾਲਿਂਗਿਤਾਂਗਕਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਢੀਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਮਈ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਲਾਂਗਪ੍ਰਭਾਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਮੋਹਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸ ਏਵਂ ਬਹੁਦੇਵੇਨ ਸਮੁਪਾਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਾਲੀ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਨਵਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਜਾਤਾ ਗੋਕੁਲੇ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ । ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚਂਡਨਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਗੋਪਸ੍ਯਾਤਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਨਵੇਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ 'ਪ੍ਰਚੰਡ' ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਪ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਗਂਧੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਕੁਮਾਰੀ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਨਿਜਾਂਗਗਂਧੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮੋਦਯਂਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ 'ਚਿਤਰਗੰਧਾ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਸੁਭ ਅਨਨ ਵਾਲੀ ਕੁਮਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਾਮੇਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਵृਂਦਸ਼ੋ ਮਧੁਪਾਯਿਨੀਮ੍ । ਅਂਗੇषੁ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਸਾਵੇਸ਼ਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁ ਪੀਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਸ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋਈ ਹੋਈ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਪਰਿष੍ਵਂਗੇ ਹਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਹਨ੍ਯਤੇ । ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗਂਧਾਦਿਸੌਰਭੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਚਿਤਰਗੰਧਾ ਆਦਿ ਅਜੀਬ ਸੁਗੰਧਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਤਤਂ ਪੂਤਮਾਨਸਾਃ । ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਜਪਂਤਃ ਪਰਮਂ ਮਨੁਮ੍
ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਮਰਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਕਾਮਾਰ੍ਤਿ ਕਲਾਦਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਨੇ । ਆਗ੍ਨੇਯੀਸਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ, ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਸਨ।
ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਕष੍ਣਮੂਰ੍ਤਿਂ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਚਿਤ੍ਰਦੁਕੂਲੇਨ ਪੂਰ੍ਣਪੀਨਕਟਿਸ੍ਥਲਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਕੈਃ ਕॢਪ੍ਤਚੂਡਾਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਕੁਂਡਲਾਮ੍ । ਸਵ੍ਯਜਂਘਾਂਤ ਆਦਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੇਸਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਕਰਾ, ਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭ੍ਰਮਂਤੀਂ ਸਂਪੁਟੀਕृਤ੍ਯ ਚਾਰੁਹਸ੍ਤਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍ । ਕਕ੍ਸ਼ਦੇਸ਼ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵੇਣੁਂ ਪਰਿਚਲਤ੍ਪੁਟੀਮ੍
ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ, ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬਾਂਸਰੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਲਦੇ ਹੋਏ।
ਆਨਂਦਯਂਤੀਂ ਗੋਪੀਨਾਂ ਨਯਨਾਨਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ । ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਂ ਰਂਗਮਂਡਪੇ
ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅਤਿ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੰਗ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸੂਨਵਰ੍षਰ੍ਗੋਪੀਭਿਃ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਅਥ ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਤਾ ਇਹਾਧੁਨਾ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਜਨਮੀ।
ਯਾਸਾਂ ਕਰ੍ਣੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਾਟਂਕਾ ਰਸ਼੍ਮਿਦੀਪਿਤਾਃ । ਰਤ੍ਨਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਕਂਠੇषੁ ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵੇਣਿषੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਟਾਟਾਂਕ, ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਰਤਨ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਫੁੱਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਨਾਮ ਚਾਪਰਃ । ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੌ ਵੇਦਪਾਰਗੌ
ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਦਾ ਨਾਂ 'ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾ' ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਂ 'ਸੁਵਰਨ' ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।