ਮਯਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ । ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਜ੍ਰਂ ਦਦੌ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਸਨੂੰ ਵਜਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਗੋਵਿਂਦਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਹ ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸਤ੍ਯਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਰੁਡੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੀ, ਰਾਣੀ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਯਾ ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਮ੍ । ਰਮਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਗੋ ਹਰਿਃ
ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਤਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਗृਹੇषੁ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਵਾਸ ਸ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ । ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਵਿਵਾਹਕਥਨਂ ਨਾਮੈਕੋਨਪਂਚਾਸ਼ਦਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ, ਜੋ ਪੰਜਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਤੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਇਕਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਂ ਮਹੇਸ਼ਮਰ੍ਚ੍ਚਯਨ੍ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਜਾਪ
ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੌਰਸ਼੍ਚਰਣਕਾਲੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ੍ਵਨੇਤ੍ਰਕਮਲੇਨ ਪੂਜਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੱਖ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰੁਮਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਤਮਾਹ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਉਮਾ ਪਤੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵਰ ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।'
ਅਸੌ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਵਰਦ ਮਮ ਵਾਸੁਦੇਵਸਮਾਨਰੂਪਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਿਵ! ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ ਦੇ।'
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਂਖ ਚਕ੍ਰ ਗਦਾ ਪਦ੍ਮਯੁਤ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਪੁਂਡਰੀਕਦਲਨਿਭਲੋਚਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸਮਾਨਕਿਰੀਟ। ਲਲਿਤ ਕੁਂਤਲਂ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਕੌਸ੍ਤੁਭਾਭਰਣਾਦਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨ੍ਯਪਿ ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਹੀਤਿ ਯਾਚਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਰ੍ਵਮਪਿ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ ਮੋੜ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਤੁ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਮਿਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਮੋਹਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ,' ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਃ ਮਦਬਲੋਤ੍ਕਟਂ ਤਂ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਂ ਨਾਰਦੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਮਜਿਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਇਕ ਵਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਬਿਨਾ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।'
ਸ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਗਰੁਡਪਤਾਕਾਯੁਤਰੂਪਂ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਚਤੁਰਂਗਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਲੇਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਵਾਪ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਡਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਯਾਨੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਂ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਮਾਮਜਿਤ੍ਵਾਤ ਵਵਾਸੁਦੇਵਤ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ
ਉਥੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣਾਇਆ: 'ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਵਿष੍ਣੁਰਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪੌਂਡ੍ਰਕੇਣ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਿ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਲੇਨ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਂ ਪੌਂਡ੍ਰਕਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੌਂਡਰਕ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿਚ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਥ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸਂਵਰ੍ਤਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਭੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਵਗਜਪਦਾਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਦਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਲਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਦਦਾਹ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੰਘਾਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਵਸਕ੍ਤਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਦਿਹੇਤੀਰਪਿ ਲੀਲਯੈਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਕਿਰੀਟਕੁਂਡਲਯੁਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਮਲਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਮਂਤਃ ਪੁਰੇ ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ
ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਕਿਰਤ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਸ਼ੀਨਿਵਾਸਿਨਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤ੍ਯਾਸ਼ਂਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?' ਤੇ ਡਰ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਪੌਂਡ੍ਰਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਦਂਡਪਾਣਿਰਿਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਭਗਵਤਾ ਨਿਹਤਂ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪੁਰੋਹਿਤੇਨਾਭਿਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਸ਼ਂਕਰਮਿਯਾਜ
ਜਦ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦੰਡਪਾਣੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਕृष੍ਣਜਿਘਾਂਸਯਾ ਸਮਰ੍ਥਾਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਥ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਤਾਂ ਮਹੋਸ਼੍ਵਰੀਂ ਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲੋਪਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਂ ਸਂਦੀਪ੍ਤਸਟਾਕਲਾਪਾਂ ਪਿਂਗਲਨੇਤ੍ਰਾਂ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਰਾਲਵਦਨਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਾਂ ਭਸ੍ਮਾਂਗਰਾਗਲਿਪ੍ਤਾਂ ਨਰਮੁਂਡਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਯਂਕਰੀਂ ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਬਾਂਧਵਸਹਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਜਹੀਤਿ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਦ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, ਜਲਦੇ ਵਾਲਾਂ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਿਪਤੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਾ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਨਿਰ੍ਦਹਂਤੀ ਪ੍ਰਲਯਾਸ਼ਨਿਨਿਰ੍ਭਰਸ੍ਵਨਂ ਨਦਂਤੀ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਵਾਪ
ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਡਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇਜਨਾਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਃ
ਉਥੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਲੈ ਆ ਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾਵਿਧਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਕਲਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨਿਵਾਰਣਸਮਰ੍ਥਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਕृਤ੍ਯਾਯਾਂ ਸਹਸਾ ਮੁਮੋਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਰੋ ਨਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੰਡੀ ਵਾਲਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਰ੍ਕਕੋਟਿਸਮਵਰ੍ਚਸਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨੋਦ੍ਗਤਂ ਸਕਲਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯੁਤਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਭਾਪੂਰ੍ਣਂ ਸਕਲਜਗਤ੍ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਥਿਤਿਸਮਰ੍ਥਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਂ ਜਗਚ੍ਛਰਣਭੂਤਂ ਮਹਾਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵਿਨष੍ਟਤੇਜਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤੀ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿਦੁਦ੍ਰਾਵ
ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਜਦ ਮਹਾਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ — ਜੋ ਕਲਪ ਅੰਤ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਸਾਰੇ ਜਲਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਤੇ ਸੰਭਾਲਣ ਯੋਗ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੰਡੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ — ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਮਿਟ ਗਈ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਪਿ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਭृਸ਼ਮਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੇ ਉਸ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸਾਪਿ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤੀ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂਤਃਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਡਰ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋऽਪਿ ਤਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਂ ਪੌਂਡ੍ਰਕਸੁਤਂ ਦਂਡਪਾਣਿਂ ਨਾਮਕਾਸ਼ਿਰਾਜਂ ਬਹੁਪ੍ਰਾਸਾਦਹਰ੍ਮ੍ਯਮਾਲਿਨੀਂ ਪੁਰੀਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮਪਿ ਭਸ੍ਮਾਵਸ਼ੇषਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਕਲਦੇਵਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਪੁਨਰੇਵ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਹਸ੍ਤਂ ਸੁਸੌਮ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਮਿਵ ਆਵਿਵੇਸ਼
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਵਾਲੀ, ਕਈ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੰਡਪਾਣੀ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਵ੍ਰਖ ਵਿਚ, ਆ ਗਿਆ।