ਸੁਨਂਦ ਨਾਮ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਭੂਤ੍ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸੁਨਂਦੇਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯਾ ਵੀਣਾਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਕਰੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਨੰਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਕੁੜੀ ਬਣਕੇ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਸੁਨੰਦਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਸੀ।
ਮੁਨਿਰਨ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ । ਸਸ਼ੁष੍ਕਪਤ੍ਰਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਃ ਪ੍ਰਜਜਾਪ ਪਰਂ ਮਨੁਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਯਂਤਂ ਕਾਮਬੀਜੇਨ ਪੁਟਿਤਂ ਚ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਸ ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਮੁਨਿਵਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇषਧਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਾਮ-ਬੀਜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਪਿਆ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਚਿਤਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਰਮਾਯਾ ਦੋਰ੍ਵਲ੍ਲੀਦ੍ਵਿਤਯਂ ਕਂਕਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਂਤਮੁਨ੍ਮਦਂਤਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯਂ ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਮਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨੱਚਦੇ, ਮਸਤ ਹੋਏ, ਰਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ।
ਹਸਂਤਮੁਚ੍ਚੈਰਾਨਂਦਤਰਂਗਂ ਜਠਰਾਂਬਰੇ । ਦਧਤਂ ਵੇਣੁਮਾਜਾਨੁ ਵੈਜਯਂਤ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਚਾਦਰ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਵੈਣੂ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖਿਆ।
ਸ੍ਵੇਦਾਂਭਃ ਕਣਸਂਸਿਕ੍ਤ ਲਲਾਟਵਲਿਤਾਨਨਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈ ਦੇਹਂ ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਪੇਸ਼ਾਨੀ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਨਂਦਵਨਾਦਿਹ । ਸੁਭਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨੋ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਦਸ ਕਲਪਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨੰਦਵਨ ਵਿੱਚ ਗੋਪ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਕੁੜੀ ਬਣਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਭਦ੍ਰਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪृष੍ਠਤਲੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਹਰਿਧਾਮਾਭਿਧਾਨਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪੰਖਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹਰਿਧਾਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੀ।
ਸੋऽਪ੍ਯਤਪ੍ਯਤ੍ਤਪਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰੈਕਭੋਜਨਮ੍ । ਆਸ਼ੁਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਜਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਰਂ ਕਾਮਬੀਜਾਦਧ੍ਯਾਰੂਢਂ ਤਦੇਵ ਤੁ । ਮਾਯਾ ਤਤ੍ਪੁਰਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਹਂਸਾਸृਗ੍ਦ੍ਯੁਤਿਚਂਦ੍ਰਕਮ੍
ਕਾਮ-ਬੀਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹੰਸ ਦੇ ਲਹੂ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਮੋਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਾਦਿਕਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਾਧਵੀਮਂਡਪੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, 'ਨਮੋ' ਅਤੇ 'ਸਮਰ' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਮਾਧਵੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਾਨਸ਼ਾਯਿਨਂ ਚਾਰੁਪਲ੍ਲਵਾਸ੍ਤਰਣੋਪਰਿ । ਕਯਾਚਿਦਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤ੍ਤ ਬਲ੍ਲਵ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੁਹਣੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿੱਠ ਦੇ ਕੇ ਲਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਗੋਪ ਕੁੜੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਦੇਖਿਆ।
ਵਕ੍ਸ਼ੋਜਯੁਗਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਿਪੁਲੋਰਃ ਸ੍ਥਲਂ ਮੁਹੁਃ । ਸਂਚੁਂਬ੍ਯਮਾਨਗਂਡਾਂਤਂ ਤृਪ੍ਯਮਾਨਰਦਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਦੋਣੇ ਵੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ ਛਾਤੀ ਢੱਕਦੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਕਲਯਂਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਸਂ ਸਮੁਦਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ਦੇਹਾਂ ਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਾਂਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਅਚੰਭਾ ਭਰਿਆ, ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਮੁਨੀ ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸਾਰਂਗਨਾਮ੍ਨੋ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਭੂਚ੍ਛੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਰਂਗਵੇਣੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਿਪੁਣਾ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਸਾਰੰਗਾ ਨਾਂ ਦੇ ਗੋਪ ਦਾ ਇਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਰੰਗਵੇਣੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਤੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨਿਪੁਣ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾ ਦਂਤੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ੋਣਬਿਂਦਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦੀ ਮੁਨਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਬਾਲਿਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲ ਬਿੰਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਤਮਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਜਾਬਾਲੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਸਤਪਃ ਸੁਰਤੋ ਯੋਗੀ ਵਿਚਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਸ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਨੇਕ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਯੋਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦੇਕਾਂ ਵਾਪੀਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਬਂਧਤਟਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਜਲਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪੋਖਰ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚੌਂਫੇਰੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।
ਵਿਕਾਸਿਕਮਲਾਮੋਦਵਾਯੁਨਾ ਪਰਿਸ਼ੀਲਿਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਮੂਲੇ ਵਟਮਹੀਰੁਹਃ
ਉਹ ਪੋਖਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੋਖਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਨੀਵੇਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਾਪਸੀਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤੀਂ ਦਾਰੁਣਂ ਤਪਃ । ਤਾਰੁਣ੍ਯਵਯਸਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਰੂਪੇਣਾਤਿ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਜਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਹੱਦ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸਦृਸ਼ਾਭਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕਟਿਤਟੇ ਵਾਮਪਾਣਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਕਮਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਨਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾਮਨਿਮੇषਵਿਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਹਾਰਾਂ ਚ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਤਯਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮুদ্রਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਰਾਹਤ ਛੱਡ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਾਂ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ । ਤਦਂਤੇ ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਲਿਤਾਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਤਮਾ ਉੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਔਰਤ ਹਿਲੀ, ਉਹ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਾ ਤ੍ਵਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇ ਕਿਂ ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਸਿ । ਯਦਿ ਯੋਗ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਰ੍ਹਿ ਕृਪਯਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਐਸਾ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਨੈਰ੍ਬਾਲਾ ਤਪਸਾਤੀਵ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਹਮਤੁਲਾ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੈਰ੍ਯਾ ਵਿਮृਗ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲੀ: 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਗਿਆਨ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।'
ਸਾਹਂ ਹਰਿਪਦਾਮ੍ਭੋਜਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪਃ । ਚਰਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਧ੍ਯਾਯਂਤੀ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਹਂ ਤੇਨਾਨਂਦੇਨ ਤृਪ੍ਤਧੀਃ । ਤਥਾਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਰਤਿਂ ਵਿਨਾ
'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ, ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ।'
ਇਦਾਨੀਮਤਿਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾ ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਨਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਣ੍ਯਾਯਾਂ ਵਾਪਿਕਾਯਾਮਿਹੈਵ ਤੁ
'ਹੁਣ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਨਿਰਤ੍ਯਂਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਚਰਣੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣੋਪਾਸਾਵਿਧਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਚੰਗਾ ਢੰਗ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਰੋਚਨਮ੍ । ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਮਂਤ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਯ ਜਗਾਮ ਮਾਨਸਂ ਸਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।