ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਭਾਂ ਹੀਰਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮੁਦ੍ਰਿਕਾਮ੍ । ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਕਥਂ ਵਾ ਤਤ੍ਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਹੀਰੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਉਂਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮੁਦਰਾ ਪਹਿਨੀ—ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਆਰਾਧ੍ਯਤੇऽਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿ ਉਹ ਵਧੀਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਮਾਨਸੇ ਸਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਮੁਪੇਯੁषਾਮ੍ । ਜਪਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਮਂਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਹਰਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਸਿੱਧ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ, ਤੇ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ—
ਮੁਨੀਨਾਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਏਵ ਪਦਾਂਬੁਜਮ੍ । ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਹੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵਨੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਤਦੇਕਾਗ੍ਰਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਆਸੀਦੁਗ੍ਰਤਪਾ ਨਾਮ ਮੁਨਿਰੇਕੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਸੁਣੋ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਗਰਤਪਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਾਗ੍ਨਿਕੋ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤਪਃ । ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਬਣਾਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਬੜੀ ਅਚੰਭੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਕਾਮਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪੁਟਿਤਂ ਕਾਮਂ ਕਾਮਵਰਪ੍ਰਦਾਤ੍ । ਕृष੍ਣਾਯੇਤਿ ਪਦਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਹਿਤਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਾਮ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਯ' ਅਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਸ਼ਬਦ ਮਿਲਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਲਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਸੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਵਰੋਤ੍ਸੁਕਮ੍ । ਪੀਤਪਟ੍ਟਧਰਂ ਵੇਣੁਂ ਕਰੇਣਾਧਰਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਸ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਵਧੀਆ ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਤਸੁਕ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੈਣੂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਕਰ੍षਂਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਂਤੇ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਨਂਦ ਨਾਮ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਭੂਤ੍ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸੁਨਂਦੇਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯਾ ਵੀਣਾਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਕਰੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਨੰਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਕੁੜੀ ਬਣਕੇ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਸੁਨੰਦਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਸੀ।
ਮੁਨਿਰਨ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ । ਸਸ਼ੁष੍ਕਪਤ੍ਰਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਃ ਪ੍ਰਜਜਾਪ ਪਰਂ ਮਨੁਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਯਂਤਂ ਕਾਮਬੀਜੇਨ ਪੁਟਿਤਂ ਚ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਸ ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਮੁਨਿਵਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇषਧਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਾਮ-ਬੀਜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਪਿਆ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਚਿਤਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਰਮਾਯਾ ਦੋਰ੍ਵਲ੍ਲੀਦ੍ਵਿਤਯਂ ਕਂਕਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਂਤਮੁਨ੍ਮਦਂਤਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯਂ ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਮਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨੱਚਦੇ, ਮਸਤ ਹੋਏ, ਰਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ।
ਹਸਂਤਮੁਚ੍ਚੈਰਾਨਂਦਤਰਂਗਂ ਜਠਰਾਂਬਰੇ । ਦਧਤਂ ਵੇਣੁਮਾਜਾਨੁ ਵੈਜਯਂਤ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਚਾਦਰ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਵੈਣੂ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖਿਆ।
ਸ੍ਵੇਦਾਂਭਃ ਕਣਸਂਸਿਕ੍ਤ ਲਲਾਟਵਲਿਤਾਨਨਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈ ਦੇਹਂ ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਪੇਸ਼ਾਨੀ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਨਂਦਵਨਾਦਿਹ । ਸੁਭਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨੋ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਦਸ ਕਲਪਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨੰਦਵਨ ਵਿੱਚ ਗੋਪ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਕੁੜੀ ਬਣਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਭਦ੍ਰਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪृष੍ਠਤਲੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਹਰਿਧਾਮਾਭਿਧਾਨਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪੰਖਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹਰਿਧਾਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੀ।
ਸੋऽਪ੍ਯਤਪ੍ਯਤ੍ਤਪਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰੈਕਭੋਜਨਮ੍ । ਆਸ਼ੁਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਜਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਰਂ ਕਾਮਬੀਜਾਦਧ੍ਯਾਰੂਢਂ ਤਦੇਵ ਤੁ । ਮਾਯਾ ਤਤ੍ਪੁਰਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਹਂਸਾਸृਗ੍ਦ੍ਯੁਤਿਚਂਦ੍ਰਕਮ੍
ਕਾਮ-ਬੀਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹੰਸ ਦੇ ਲਹੂ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਮੋਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਾਦਿਕਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਾਧਵੀਮਂਡਪੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, 'ਨਮੋ' ਅਤੇ 'ਸਮਰ' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਮਾਧਵੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਾਨਸ਼ਾਯਿਨਂ ਚਾਰੁਪਲ੍ਲਵਾਸ੍ਤਰਣੋਪਰਿ । ਕਯਾਚਿਦਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤ੍ਤ ਬਲ੍ਲਵ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੁਹਣੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿੱਠ ਦੇ ਕੇ ਲਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਗੋਪ ਕੁੜੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਦੇਖਿਆ।
ਵਕ੍ਸ਼ੋਜਯੁਗਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਿਪੁਲੋਰਃ ਸ੍ਥਲਂ ਮੁਹੁਃ । ਸਂਚੁਂਬ੍ਯਮਾਨਗਂਡਾਂਤਂ ਤृਪ੍ਯਮਾਨਰਦਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਦੋਣੇ ਵੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ ਛਾਤੀ ਢੱਕਦੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਕਲਯਂਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਸਂ ਸਮੁਦਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ਦੇਹਾਂ ਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਾਂਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਅਚੰਭਾ ਭਰਿਆ, ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਮੁਨੀ ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸਾਰਂਗਨਾਮ੍ਨੋ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਭੂਚ੍ਛੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਰਂਗਵੇਣੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਿਪੁਣਾ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਸਾਰੰਗਾ ਨਾਂ ਦੇ ਗੋਪ ਦਾ ਇਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਰੰਗਵੇਣੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਤੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨਿਪੁਣ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾ ਦਂਤੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ੋਣਬਿਂਦਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦੀ ਮੁਨਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਬਾਲਿਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲ ਬਿੰਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਤਮਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਜਾਬਾਲੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਸਤਪਃ ਸੁਰਤੋ ਯੋਗੀ ਵਿਚਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਸ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਨੇਕ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਯੋਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦੇਕਾਂ ਵਾਪੀਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਬਂਧਤਟਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਜਲਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪੋਖਰ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚੌਂਫੇਰੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।
ਵਿਕਾਸਿਕਮਲਾਮੋਦਵਾਯੁਨਾ ਪਰਿਸ਼ੀਲਿਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਮੂਲੇ ਵਟਮਹੀਰੁਹਃ
ਉਹ ਪੋਖਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੋਖਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਨੀਵੇਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਾਪਸੀਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤੀਂ ਦਾਰੁਣਂ ਤਪਃ । ਤਾਰੁਣ੍ਯਵਯਸਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਰੂਪੇਣਾਤਿ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਜਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਹੱਦ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।