ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋऽਪਿ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਭਿਮਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਪ੍ਰੇਮਲਾਵਣ੍ਯਪ੍ਰਿਯਭਾषਾਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਕੁਝ ਵੀ ਪੁੱਛ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਅਥਾਗਤਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕृਤਾਂਜਲਿਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਭਾਰਾਨਤਗ੍ਰੀਵਂ ਸਵਿਸ੍ਮਯਂ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸੁਵਿਨੀਤਤਮਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਅਸ਼ੋਕਵਨਦੇਵਤਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਲੀ; ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨ੍ਯੁਵਾਚ। ਅਸ਼ੋਕਕਲਿਕਾਯਾਂ ਤੁ ਵਸਾਮ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਰਕ੍ਤਾਂਬਰਧਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਕ੍ਤਮਾਲਾਨੁਲੇਪਨਾ
ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲ ਕਪੜੇ, ਲਾਲ ਹਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਲਾਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਰਕ੍ਤਸਿਂਦੂਰਕਲਿਕਾ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲਵਤਂਸਿਨੀ । ਰਕ੍ਤਮਾਣਿਕ੍ਯਕੇਯੂਰ ਮੁਕੁਟਾਦਿਵਿਭੂषਿਤਾ
ਲਾਲ ਸਿੰਦੂਰ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਮੁਕੁਟ, ਲਾਲ ਮਾਣਕ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਤਿਕਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਏਕਦਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਹਰਂਤ੍ਯੋ ਮਧੂਤ੍ਸਵੇ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਿਲਿਤਾ ਗੋਪਬਾਲਿਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਾਸਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਗੋਪ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਹਂ ਚਾਸ਼ੋਕਮਾਲਾਭਿਰ੍ਗੋਪਵੇषਧਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਰਮਾਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਯਗਪੂਜਯਮ੍
ਮੈਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਵੈਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚੈਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਭੂषਾਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਰਮਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਮਾਪਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਮਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਮੀਹ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਗੋਗੋਪਗੋਪਿਕਾਦੀਨਾਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ, ਉੱਚਾ-ਨੀਵਾਂ, ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਗਾਂ, ਗੋਪ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹਨ।
ਤਵ ਜਿਜ੍ਞਾਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹृਦਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਭਾषਿਤਮ੍ । ਤਾਂ ਦੇਵੀਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਾਮਦ੍ਭੁਤਾਨਂਦਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵੀ, ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਜੋਕਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ—
ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਭਾਂ ਹੀਰਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮੁਦ੍ਰਿਕਾਮ੍ । ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਕਥਂ ਵਾ ਤਤ੍ਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਹੀਰੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਉਂਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮੁਦਰਾ ਪਹਿਨੀ—ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਆਰਾਧ੍ਯਤੇऽਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿ ਉਹ ਵਧੀਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਮਾਨਸੇ ਸਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਮੁਪੇਯੁषਾਮ੍ । ਜਪਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਮਂਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਹਰਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਸਿੱਧ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ, ਤੇ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ—
ਮੁਨੀਨਾਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਏਵ ਪਦਾਂਬੁਜਮ੍ । ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਹੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵਨੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਤਦੇਕਾਗ੍ਰਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਆਸੀਦੁਗ੍ਰਤਪਾ ਨਾਮ ਮੁਨਿਰੇਕੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਸੁਣੋ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਗਰਤਪਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਾਗ੍ਨਿਕੋ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤਪਃ । ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਬਣਾਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਬੜੀ ਅਚੰਭੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਕਾਮਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪੁਟਿਤਂ ਕਾਮਂ ਕਾਮਵਰਪ੍ਰਦਾਤ੍ । ਕृष੍ਣਾਯੇਤਿ ਪਦਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਹਿਤਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਾਮ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਯ' ਅਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਸ਼ਬਦ ਮਿਲਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਲਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਸੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਵਰੋਤ੍ਸੁਕਮ੍ । ਪੀਤਪਟ੍ਟਧਰਂ ਵੇਣੁਂ ਕਰੇਣਾਧਰਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਸ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਵਧੀਆ ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਤਸੁਕ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੈਣੂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਕਰ੍षਂਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਂਤੇ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਨਂਦ ਨਾਮ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਭੂਤ੍ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸੁਨਂਦੇਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯਾ ਵੀਣਾਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਕਰੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਨੰਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਕੁੜੀ ਬਣਕੇ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਸੁਨੰਦਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਸੀ।
ਮੁਨਿਰਨ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ । ਸਸ਼ੁष੍ਕਪਤ੍ਰਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਃ ਪ੍ਰਜਜਾਪ ਪਰਂ ਮਨੁਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਯਂਤਂ ਕਾਮਬੀਜੇਨ ਪੁਟਿਤਂ ਚ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਸ ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਮੁਨਿਵਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇषਧਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਾਮ-ਬੀਜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਪਿਆ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਚਿਤਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਰਮਾਯਾ ਦੋਰ੍ਵਲ੍ਲੀਦ੍ਵਿਤਯਂ ਕਂਕਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਂਤਮੁਨ੍ਮਦਂਤਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯਂ ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਮਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨੱਚਦੇ, ਮਸਤ ਹੋਏ, ਰਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ।
ਹਸਂਤਮੁਚ੍ਚੈਰਾਨਂਦਤਰਂਗਂ ਜਠਰਾਂਬਰੇ । ਦਧਤਂ ਵੇਣੁਮਾਜਾਨੁ ਵੈਜਯਂਤ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਚਾਦਰ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਵੈਣੂ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖਿਆ।
ਸ੍ਵੇਦਾਂਭਃ ਕਣਸਂਸਿਕ੍ਤ ਲਲਾਟਵਲਿਤਾਨਨਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈ ਦੇਹਂ ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਪੇਸ਼ਾਨੀ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਨਂਦਵਨਾਦਿਹ । ਸੁਭਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨੋ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਦਸ ਕਲਪਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨੰਦਵਨ ਵਿੱਚ ਗੋਪ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਕੁੜੀ ਬਣਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਭਦ੍ਰਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪृष੍ਠਤਲੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਹਰਿਧਾਮਾਭਿਧਾਨਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪੰਖਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹਰਿਧਾਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੀ।
ਸੋऽਪ੍ਯਤਪ੍ਯਤ੍ਤਪਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰੈਕਭੋਜਨਮ੍ । ਆਸ਼ੁਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਜਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਰਂ ਕਾਮਬੀਜਾਦਧ੍ਯਾਰੂਢਂ ਤਦੇਵ ਤੁ । ਮਾਯਾ ਤਤ੍ਪੁਰਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਹਂਸਾਸृਗ੍ਦ੍ਯੁਤਿਚਂਦ੍ਰਕਮ੍
ਕਾਮ-ਬੀਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹੰਸ ਦੇ ਲਹੂ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਵਰਗੀ ਸੀ।