ਤਨ੍ਮੂਲੇ ਹ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਸ੍ਮਾਨਸ਼ੇषਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਾਸਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਹ੍ਵਲਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ,
ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਦਂਡਵਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਦ੍ਵਿਤਯਂ ਬਾਲਾਂ ਨਾਨਾਨਿਰ੍ਮਾਣਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੋ ਪਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦਿਸਦੀ ਰਹੀ।
ਆਹੂਯ ਭਾਨੁਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਾਰਦਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾ ਬਾਲੇਯਂ ਨ ਸਾਧ੍ਯਾ ਦੈਵਤੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।'
ਕਿਂਤੁ ਯਦ੍ਗृਹਮੇਤਸ੍ਯਾਃ ਪਦਚਿਹ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਸਤਿ ਮਾਧਵਃ
ਪਰ ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਮਾਧਵ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਵਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਭਿਃ । ਅਦ੍ਯ ਏਨਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਣਾਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਦਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਉੱਚੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਰੱਖ।
ਦੇਵੀਮਿਵ ਪਰਾਂ ਗੇਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸਤ੍ਤਮ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨਸੈਵੈਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਰੂਪਮੇਵ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍ । ਅਸ਼ੋਕਲਤਿਕਾਮੂਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਅਸ਼ੋਕ ਲਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਦੇਵੀਂ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਗਮਨਂ ਨਿਸ਼ਿ । ਸ੍ਥਿਤੋऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮਵਿਕਲਸ਼੍ਚਿਂਤਯਨ੍ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਮਧ੍ਯਨਿਸ਼ਾਭਾਗੇ ਯੁਵਤ੍ਯਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਃ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਸ੍ਰਜਃ
ਫਿਰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਕੁਝ ਨਵੀਆਂ, ਜੋ ਅਨੋਖੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤੋ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋऽਪਿ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਭਿਮਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਪ੍ਰੇਮਲਾਵਣ੍ਯਪ੍ਰਿਯਭਾषਾਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਕੁਝ ਵੀ ਪੁੱਛ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਅਥਾਗਤਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕृਤਾਂਜਲਿਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਭਾਰਾਨਤਗ੍ਰੀਵਂ ਸਵਿਸ੍ਮਯਂ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸੁਵਿਨੀਤਤਮਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਅਸ਼ੋਕਵਨਦੇਵਤਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਲੀ; ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨ੍ਯੁਵਾਚ। ਅਸ਼ੋਕਕਲਿਕਾਯਾਂ ਤੁ ਵਸਾਮ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਰਕ੍ਤਾਂਬਰਧਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਕ੍ਤਮਾਲਾਨੁਲੇਪਨਾ
ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲ ਕਪੜੇ, ਲਾਲ ਹਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਲਾਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਰਕ੍ਤਸਿਂਦੂਰਕਲਿਕਾ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲਵਤਂਸਿਨੀ । ਰਕ੍ਤਮਾਣਿਕ੍ਯਕੇਯੂਰ ਮੁਕੁਟਾਦਿਵਿਭੂषਿਤਾ
ਲਾਲ ਸਿੰਦੂਰ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਮੁਕੁਟ, ਲਾਲ ਮਾਣਕ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਤਿਕਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਏਕਦਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਹਰਂਤ੍ਯੋ ਮਧੂਤ੍ਸਵੇ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਿਲਿਤਾ ਗੋਪਬਾਲਿਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਾਸਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਗੋਪ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਹਂ ਚਾਸ਼ੋਕਮਾਲਾਭਿਰ੍ਗੋਪਵੇषਧਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਰਮਾਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਯਗਪੂਜਯਮ੍
ਮੈਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਵੈਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚੈਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਭੂषਾਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਰਮਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਮਾਪਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਮਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਮੀਹ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਗੋਗੋਪਗੋਪਿਕਾਦੀਨਾਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ, ਉੱਚਾ-ਨੀਵਾਂ, ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਗਾਂ, ਗੋਪ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹਨ।
ਤਵ ਜਿਜ੍ਞਾਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹृਦਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਭਾषਿਤਮ੍ । ਤਾਂ ਦੇਵੀਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਾਮਦ੍ਭੁਤਾਨਂਦਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵੀ, ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਜੋਕਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ—
ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਭਾਂ ਹੀਰਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮੁਦ੍ਰਿਕਾਮ੍ । ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਕਥਂ ਵਾ ਤਤ੍ਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਹੀਰੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਉਂਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮੁਦਰਾ ਪਹਿਨੀ—ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਆਰਾਧ੍ਯਤੇऽਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿ ਉਹ ਵਧੀਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਮਾਨਸੇ ਸਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਮੁਪੇਯੁषਾਮ੍ । ਜਪਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਮਂਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਹਰਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਸਿੱਧ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ, ਤੇ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ—
ਮੁਨੀਨਾਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਏਵ ਪਦਾਂਬੁਜਮ੍ । ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਹੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵਨੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਤਦੇਕਾਗ੍ਰਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਆਸੀਦੁਗ੍ਰਤਪਾ ਨਾਮ ਮੁਨਿਰੇਕੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਸੁਣੋ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਗਰਤਪਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਾਗ੍ਨਿਕੋ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤਪਃ । ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਬਣਾਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਬੜੀ ਅਚੰਭੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਕਾਮਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪੁਟਿਤਂ ਕਾਮਂ ਕਾਮਵਰਪ੍ਰਦਾਤ੍ । ਕृष੍ਣਾਯੇਤਿ ਪਦਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਹਿਤਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਾਮ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਯ' ਅਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਸ਼ਬਦ ਮਿਲਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਲਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਸੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਵਰੋਤ੍ਸੁਕਮ੍ । ਪੀਤਪਟ੍ਟਧਰਂ ਵੇਣੁਂ ਕਰੇਣਾਧਰਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਸ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਵਧੀਆ ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਤਸੁਕ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੈਣੂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਕਰ੍षਂਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਂਤੇ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।