ਆਗਤ੍ਯ ਵੇष੍ਟਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਭੂषਾਂਬਰਸ੍ਰਜਃ । ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਃ ਸ ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਬਭੂਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੀ, ਆ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਾਲਾਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਖ੍ਯਸ਼੍ਚਰਣਾਂਬੁਕਣੈਰ੍ਮੁਨਿਮ੍ । ਨਿषਿਚ੍ਯ ਬੋਧਯਾਮਾਸੁਰੂਚੁਸ਼੍ਚ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕੀਆਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜਾਗ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਕਾਰਨ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ,
ਨੂਨਮਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕਾਮਪੂਰਕਃ । ਯਦਿਯਂਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ,
ਮਹਾਭਾਗਵਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਾ ਦੁਰ੍ਗਮਾਪਿ ਚ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਵਯੋਰੂਪਮੋਹਿਨੀ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ,
ਕੇਨਾਪ੍ਯਚਿਂਤ੍ਯ ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਤਵਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਗਤਾ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਕਿਸੇ ਅਚਿੰਤਯ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਉਠ, ਉਠ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ।
ਏਨਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਚਾਰ੍ਵਂਗੀਮਤ੍ਯਂਤਵ੍ਯਾਕੁਲਾਮਿਵ
ਇਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਸੁੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਲਗਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ?
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਨੂਨਮਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਨਾਨਯਾ ਸਹ ਸਂਲਾਪਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਪਲ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਨਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ । ਕਿਂਤੁ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਕਾਪਿ ਭਾਤ੍ਯਸ਼ੋਕਲਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ। ਪਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ੋਕ ਲਤਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲੇऽਪਿ ਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦਿਗ੍ਵ੍ਯਾਪਿ ਸੌਰਭਾ । ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਦਦੂਰੇਣ ਕੁਸੁਮਾਖ੍ਯਸਰਸ੍ਤਟੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗੋਵਰਧਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਕੁਸੁਮ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ।
ਤਨ੍ਮੂਲੇ ਹ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਸ੍ਮਾਨਸ਼ੇषਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਾਸਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਹ੍ਵਲਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ,
ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਦਂਡਵਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਦ੍ਵਿਤਯਂ ਬਾਲਾਂ ਨਾਨਾਨਿਰ੍ਮਾਣਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੋ ਪਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦਿਸਦੀ ਰਹੀ।
ਆਹੂਯ ਭਾਨੁਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਾਰਦਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾ ਬਾਲੇਯਂ ਨ ਸਾਧ੍ਯਾ ਦੈਵਤੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।'
ਕਿਂਤੁ ਯਦ੍ਗृਹਮੇਤਸ੍ਯਾਃ ਪਦਚਿਹ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਸਤਿ ਮਾਧਵਃ
ਪਰ ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਮਾਧਵ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਵਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਭਿਃ । ਅਦ੍ਯ ਏਨਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਣਾਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਦਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਉੱਚੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਰੱਖ।
ਦੇਵੀਮਿਵ ਪਰਾਂ ਗੇਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸਤ੍ਤਮ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨਸੈਵੈਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਰੂਪਮੇਵ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍ । ਅਸ਼ੋਕਲਤਿਕਾਮੂਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਅਸ਼ੋਕ ਲਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਦੇਵੀਂ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਗਮਨਂ ਨਿਸ਼ਿ । ਸ੍ਥਿਤੋऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮਵਿਕਲਸ਼੍ਚਿਂਤਯਨ੍ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਮਧ੍ਯਨਿਸ਼ਾਭਾਗੇ ਯੁਵਤ੍ਯਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਃ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਸ੍ਰਜਃ
ਫਿਰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਕੁਝ ਨਵੀਆਂ, ਜੋ ਅਨੋਖੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤੋ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋऽਪਿ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਭਿਮਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਪ੍ਰੇਮਲਾਵਣ੍ਯਪ੍ਰਿਯਭਾषਾਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਕੁਝ ਵੀ ਪੁੱਛ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਅਥਾਗਤਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕृਤਾਂਜਲਿਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਭਾਰਾਨਤਗ੍ਰੀਵਂ ਸਵਿਸ੍ਮਯਂ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸੁਵਿਨੀਤਤਮਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਅਸ਼ੋਕਵਨਦੇਵਤਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਲੀ; ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨ੍ਯੁਵਾਚ। ਅਸ਼ੋਕਕਲਿਕਾਯਾਂ ਤੁ ਵਸਾਮ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਰਕ੍ਤਾਂਬਰਧਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਕ੍ਤਮਾਲਾਨੁਲੇਪਨਾ
ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲ ਕਪੜੇ, ਲਾਲ ਹਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਲਾਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਰਕ੍ਤਸਿਂਦੂਰਕਲਿਕਾ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲਵਤਂਸਿਨੀ । ਰਕ੍ਤਮਾਣਿਕ੍ਯਕੇਯੂਰ ਮੁਕੁਟਾਦਿਵਿਭੂषਿਤਾ
ਲਾਲ ਸਿੰਦੂਰ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਮੁਕੁਟ, ਲਾਲ ਮਾਣਕ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਤਿਕਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਏਕਦਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਹਰਂਤ੍ਯੋ ਮਧੂਤ੍ਸਵੇ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਿਲਿਤਾ ਗੋਪਬਾਲਿਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਾਸਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਗੋਪ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਹਂ ਚਾਸ਼ੋਕਮਾਲਾਭਿਰ੍ਗੋਪਵੇषਧਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਰਮਾਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਯਗਪੂਜਯਮ੍
ਮੈਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਵੈਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚੈਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਭੂषਾਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਰਮਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਮਾਪਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਮਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਮੀਹ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਗੋਗੋਪਗੋਪਿਕਾਦੀਨਾਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ, ਉੱਚਾ-ਨੀਵਾਂ, ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਗਾਂ, ਗੋਪ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹਨ।
ਤਵ ਜਿਜ੍ਞਾਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹृਦਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਭਾषਿਤਮ੍ । ਤਾਂ ਦੇਵੀਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਾਮਦ੍ਭੁਤਾਨਂਦਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵੀ, ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਜੋਕਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ—