ਹਰਿ ਮਾਨੁषਲੋਭੇਨ ਵਪੁਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਂਡਿਤਮ੍ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਦਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰੂਪਂ ਤੇ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭੇ
ਹੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸਚਰਜੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇਨ ਨਂਦਸੁਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮੋਹਂ ਸਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਇਦਾਨੀਂ ਮਮ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਨ੍ਨਿਜਂ ਰੂਪਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਜਿਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਨੰਦਪੁਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਮਹਾਂ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ।
ਪ੍ਰਣਤਾਯ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ੍ਯੇਣ ਤਦਨੁਵ੍ਰਤਚੇਤਸਾ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁਕਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਤਨ-ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਹਾਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਨਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਂਦਮਯੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਮਹਾਪ੍ਰੇਮਤਰੋਤ੍ਕਂਠਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਂਗੀਂ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਈਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਨ ਗੋਵਿਂਦਮੇਵਂ ਵਰ੍ਣਯਤਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਜਯਕृष੍ਣ ਮਨੋਹਾਰਿਞ੍ਜਯ ਵृਂਦਾਵਨਪ੍ਰਿਯ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ: 'ਜੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੈ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ!'
ਜਯਭ੍ਰੂਭਂਗਲਲਿਤ ਜਯਵੇਣੁਰਵਾਕੁਲ । ਜਯ ਬਰ੍ਹਕृਤੋਤ੍ਤਂਸ ਜਯਗੋਪੀਵਿਮੋਹਨ
'ਜੈ, ਤੇਰੀ ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ; ਜੈ, ਤੇਰੀ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੈ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਜੈ, ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ!'
ਜਯ ਕੁਂਕੁਮਲਿਪ੍ਤਾਂਗ ਜਯ ਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਣ । ਕਦਾਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਅਨਯਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਯਾ
'ਜੈ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ; ਜੈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ! ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਦੇਖਾਂਗਾ?'
ਸਹਿਤਂ ਨਵਤਾਰੁਣ੍ਯ ਮਨੋਹਾਰਿ ਵਪੁਃਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਵਿਲੋਕਯਿष੍ਯੇ ਕੈਸ਼ੋਰੇ ਮੋਹਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
'ਨਵੀਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਕੌਮਲ ਜੁਆਨੀ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ?'
ਏਵਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਾ ਪੁਨਃ । ਬਭੂਵ ਦਧਤੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰੂਪਮਤ੍ਯਂਤਮੋਹਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੁੜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਬ੍ਦਵਯਸਾ ਸਂਮਿਤਂ ਲਲਿਤਂ ਪਰਮ੍ । ਸਮਾਨਵਯਸਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਦੈਵ ਵ੍ਰਜਬਾਲਿਕਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਰਮ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੋਰ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਉਸੇ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਆਗਤ੍ਯ ਵੇष੍ਟਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਭੂषਾਂਬਰਸ੍ਰਜਃ । ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਃ ਸ ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਬਭੂਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੀ, ਆ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਾਲਾਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਖ੍ਯਸ਼੍ਚਰਣਾਂਬੁਕਣੈਰ੍ਮੁਨਿਮ੍ । ਨਿषਿਚ੍ਯ ਬੋਧਯਾਮਾਸੁਰੂਚੁਸ਼੍ਚ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕੀਆਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜਾਗ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਕਾਰਨ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ,
ਨੂਨਮਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕਾਮਪੂਰਕਃ । ਯਦਿਯਂਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ,
ਮਹਾਭਾਗਵਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਾ ਦੁਰ੍ਗਮਾਪਿ ਚ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਵਯੋਰੂਪਮੋਹਿਨੀ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ,
ਕੇਨਾਪ੍ਯਚਿਂਤ੍ਯ ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਤਵਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਗਤਾ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਕਿਸੇ ਅਚਿੰਤਯ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਉਠ, ਉਠ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ।
ਏਨਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਚਾਰ੍ਵਂਗੀਮਤ੍ਯਂਤਵ੍ਯਾਕੁਲਾਮਿਵ
ਇਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਸੁੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਲਗਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ?
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਨੂਨਮਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਨਾਨਯਾ ਸਹ ਸਂਲਾਪਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਪਲ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਨਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ । ਕਿਂਤੁ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਕਾਪਿ ਭਾਤ੍ਯਸ਼ੋਕਲਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ। ਪਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ੋਕ ਲਤਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲੇऽਪਿ ਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦਿਗ੍ਵ੍ਯਾਪਿ ਸੌਰਭਾ । ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਦਦੂਰੇਣ ਕੁਸੁਮਾਖ੍ਯਸਰਸ੍ਤਟੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗੋਵਰਧਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਕੁਸੁਮ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ।
ਤਨ੍ਮੂਲੇ ਹ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਸ੍ਮਾਨਸ਼ੇषਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਾਸਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਹ੍ਵਲਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ,
ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਦਂਡਵਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਦ੍ਵਿਤਯਂ ਬਾਲਾਂ ਨਾਨਾਨਿਰ੍ਮਾਣਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੋ ਪਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦਿਸਦੀ ਰਹੀ।
ਆਹੂਯ ਭਾਨੁਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਾਰਦਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾ ਬਾਲੇਯਂ ਨ ਸਾਧ੍ਯਾ ਦੈਵਤੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।'
ਕਿਂਤੁ ਯਦ੍ਗृਹਮੇਤਸ੍ਯਾਃ ਪਦਚਿਹ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਸਤਿ ਮਾਧਵਃ
ਪਰ ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਮਾਧਵ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਵਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਭਿਃ । ਅਦ੍ਯ ਏਨਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਣਾਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਦਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਉੱਚੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਰੱਖ।
ਦੇਵੀਮਿਵ ਪਰਾਂ ਗੇਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸਤ੍ਤਮ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨਸੈਵੈਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਰੂਪਮੇਵ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍ । ਅਸ਼ੋਕਲਤਿਕਾਮੂਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਅਸ਼ੋਕ ਲਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਦੇਵੀਂ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਗਮਨਂ ਨਿਸ਼ਿ । ਸ੍ਥਿਤੋऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮਵਿਕਲਸ਼੍ਚਿਂਤਯਨ੍ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਮਧ੍ਯਨਿਸ਼ਾਭਾਗੇ ਯੁਵਤ੍ਯਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਃ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਸ੍ਰਜਃ
ਫਿਰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਕੁਝ ਨਵੀਆਂ, ਜੋ ਅਨੋਖੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤੋ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈਆਂ।