ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕੇ ਚ ਮੇ ਗਤਿਃ । ਨ ਕੋਪਿ ਸ਼ੋਭਾਕੋਟ੍ਯਂਸ਼ਃ ਕੁਤ੍ਰਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ—ਮੈਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਾ ਹਲਕਾ ਭੀ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਮਹਾਮਾਯਾ ਭਗਵਤੀ ਦृष੍ਟਾ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਨਂਦਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਕਲਂ ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਮਾਇਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕਾਂਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਪਰ ਸੁਕੁਮਾਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਕਾਂਤੀ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀਆਂ—
ਛਾਯਾਮਪਿ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਨ੍ਮੋਹਿਨੀਰੂਪਂ ਹਰੋ ਯੇਨ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੋਹਿਨੀ ਸੂਰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰਾ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਤਦਪਿ ਕੁਤੋऽਸ੍ਯਾਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਸੂਰਤ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹਦੇ ਵਰਗਾ ਕਿਉਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਜਾਣਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਪ੍ਰਾਯੇਣੈਨਾਂ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਅਸ੍ਯਾਃ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਗੋਵਿਂਦਚਰਣਾਂਬੁਜੇ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਇਸ ਦੀ ਝਲਕ ਹੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾ ਪ੍ਰੇਮਰ੍ਦ੍ਧਿਰਭੂਤ੍ਸਾ ਮੇ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਾ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਏਕਾਂਤੇ ਨੌਮਿ ਭਵਤੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਤਿਵੈਭਵਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਵੈਭਵ ਦਿਖਾਇਆ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਪਰਮਤੁष੍ਟਯੇ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵਂ ਮੁਨਿਰ੍ਗੋਪਪ੍ਰਵਰਂ ਪ੍ਰੇष੍ਯ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਇਹਦੀ ਇਹ ਸੂਰਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਭृਤੇ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਵ ਬਾਲਿਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਅਪਿ ਦੇਵਿ ਮਹਾਯੋਗਮਾਯੇਸ਼੍ਵਰਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭੇ
ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਸੂਰਤ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: 'ਦੇਵੀ, ਮਹਾਂਯੋਗਮਾਇਆ, ਮਹਾ ਸਰਵਸੰਭਲ ਵਾਲੀ!'
ਮਹਾਮੋਹਨਦਿਵ੍ਯਾਂਗਿ ਮਹਾਮਾਧੁਰ੍ਯਵਰ੍षਿਣਿ । ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਰਸਾਨਂਦਸ਼ਿਥਿਲੀਕृਤਮਾਨਸੇ
'ਮਹਾਂ ਮੋਹਣੀ, ਦਿਵਿਆ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਂ ਮਿੱਠਾਸ ਵਰਸਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਅਜੋਬੀ ਰਸ ਨਾਲ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ!'
ਮਹਾਭਾਗ੍ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਗਤਾਸਿ ਮਮ ਦृਕ੍ਪਥਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਮਂਤਰ੍ਮੁਖਾਦृष੍ਟਿਸ੍ਤਵ ਦੇਵਿ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ
'ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ; ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਅਂਤਰੇਵ ਮਹਾਨਂਦਪਰਿਤृਪ੍ਤੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਮਧੁਰਂ ਸੌਮ੍ਯਮਿਦਂ ਸੁਮੁਖਮਂਡਨਮ੍
'ਅੰਦਰੋਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈਂ; ਇਹ ਚਿਹਰਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਮਿੱਠਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਨਕ੍ਤਿਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕਮਪ੍ਯਂਤਃ ਸੁਖੋਦਯਮ੍ । ਰਜਃ ਸਂਬਂਧਿਕਲਿਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਵਾਤਿਸ਼ੋਭਨੇ
ਇਹ ਰਾਜਸ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਖ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕਤਾ ਦੀ ਅਸਚਰਜੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੀ ਹੈ, ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਸਮਾਹਾਰਰੂਪਿਣੀ ਤ੍ਵਮਧਿष੍ਠਿਤਾ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਾ ਪਰਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਤੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪਰਮਾਨਂਦਸਂਦੋਹਂ ਦਧਤੀ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਰਮ੍ । ਕਾ ਤ੍ਵਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਿਭਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦਿਦੁਰ੍ਗਮੇ
ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਅਸਚਰਜੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯੋਗੀਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਧ੍ਯਾਨਪਥਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਸਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਵੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੁਹਦੀ; ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਵਾਂਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨੀषਾ ਮੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਮਾਯਾਵਿਭੂਤਯੋऽਚਿਂਤ੍ਯਾਸ੍ਤਨ੍ਮਾਯਾਰ੍ਭਕਮਾਯਿਨਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਹਨ; ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜਾਦੂਗਰ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਪਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਕਲਾਕਲਾਃ । ਆਨਂਦਰੂਪਿਣੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਭ ਉੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ; ਹੇ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਤੂੰ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਕृष੍ਣੋ ਨੂਨਂ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਕੌਮਾਰੇਣੈਵ ਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਮੋਹਿਨੀ
ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਤਾਰੁਣ੍ਯਵਯਸਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਕੀਦृਕ੍ਤੇ ਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤਵ ਲਾਵਣ੍ਯਂ ਲੀਲਾਹਾਸੇਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਅਸਚਰਜੀ ਸ਼ਕਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ?
ਹਰਿ ਮਾਨੁषਲੋਭੇਨ ਵਪੁਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਂਡਿਤਮ੍ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਦਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰੂਪਂ ਤੇ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭੇ
ਹੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸਚਰਜੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇਨ ਨਂਦਸੁਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮੋਹਂ ਸਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਇਦਾਨੀਂ ਮਮ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਨ੍ਨਿਜਂ ਰੂਪਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਜਿਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਨੰਦਪੁਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਮਹਾਂ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ।
ਪ੍ਰਣਤਾਯ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ੍ਯੇਣ ਤਦਨੁਵ੍ਰਤਚੇਤਸਾ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁਕਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਤਨ-ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਹਾਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਨਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਂਦਮਯੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਮਹਾਪ੍ਰੇਮਤਰੋਤ੍ਕਂਠਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਂਗੀਂ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਈਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਨ ਗੋਵਿਂਦਮੇਵਂ ਵਰ੍ਣਯਤਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਜਯਕृष੍ਣ ਮਨੋਹਾਰਿਞ੍ਜਯ ਵृਂਦਾਵਨਪ੍ਰਿਯ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ: 'ਜੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੈ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ!'
ਜਯਭ੍ਰੂਭਂਗਲਲਿਤ ਜਯਵੇਣੁਰਵਾਕੁਲ । ਜਯ ਬਰ੍ਹਕृਤੋਤ੍ਤਂਸ ਜਯਗੋਪੀਵਿਮੋਹਨ
'ਜੈ, ਤੇਰੀ ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ; ਜੈ, ਤੇਰੀ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੈ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਜੈ, ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ!'
ਜਯ ਕੁਂਕੁਮਲਿਪ੍ਤਾਂਗ ਜਯ ਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਣ । ਕਦਾਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਅਨਯਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਯਾ
'ਜੈ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ; ਜੈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ! ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਦੇਖਾਂਗਾ?'
ਸਹਿਤਂ ਨਵਤਾਰੁਣ੍ਯ ਮਨੋਹਾਰਿ ਵਪੁਃਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਵਿਲੋਕਯਿष੍ਯੇ ਕੈਸ਼ੋਰੇ ਮੋਹਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
'ਨਵੀਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਕੌਮਲ ਜੁਆਨੀ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ?'
ਏਵਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਾ ਪੁਨਃ । ਬਭੂਵ ਦਧਤੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰੂਪਮਤ੍ਯਂਤਮੋਹਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੁੜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਬ੍ਦਵਯਸਾ ਸਂਮਿਤਂ ਲਲਿਤਂ ਪਰਮ੍ । ਸਮਾਨਵਯਸਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਦੈਵ ਵ੍ਰਜਬਾਲਿਕਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਰਮ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੋਰ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਉਸੇ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।