ਤਤ ਆਭਾष੍ਯ ਤਂ ਗੋਪਪ੍ਰਵਰਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ । ਯਦਾ ਗਂਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਤ੍ਰੈਵਂ ਭਾਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਗੋਪ ਨਾਲ ਗਲ੍ਹ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਭਾਨੂ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।
ਏਕਾਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ਦੇਵ ਦੇਵਪਤ੍ਨ੍ਯੁਪਮਾ ਮਮ । ਕਨੀਯਸੀ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰਸ੍ਯ ਜਡਾਂਧਬਧਿਰਾਕृਤਿਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਮੂਰਖ, ਅੰਧੀ ਤੇ ਬਹਿਰੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸਾਹਾਦ੍ਵृਦ੍ਧਯੇ ਯਾਚੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਂ ਭਗਵਤ੍ਤਮ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਦृष੍ਟਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੁਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕੁਰੁ ਬਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਸਮਾਨ ਮੁਨੀ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤੇ ਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿਓ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੌਤੁਕਾਕृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਅਥ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਲੁਠਂਤੀਂ ਭੂਤਲੇ ਸੁਤਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਰਿੰਗਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯਾਂਕੇ ਨਿਧਾਯਾਤਿਸ੍ਨੇਹਵਿਹ੍ਵਲਮਾਨਸਃ । ਭਾਨੁਰਪ੍ਯਾਯਯੌ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰੋ ਮੁਨਿਵਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਭਾਨੂ ਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਥ ਭਾਗਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਤਿਪ੍ਰਿਯੋ ਮੁਨਿਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਰੂਪਮਦृष੍ਟਾਸ਼੍ਰੁਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਜੋਬੀ, ਅਣਦੇਖੀ ਤੇ ਅਣਸੁਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭੂਤ੍ਪੂਰ੍ਵਸਮਂ ਮੁਗ੍ਧੋ ਹਰਿਪ੍ਰੇਮਾ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਪਰਮਾਨਂਦਸਿਂਧੁਮੇਕਰਸਾਯਨਮ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁਰਾਣੀ ਮੋਹਿਤੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਇਕ ਰਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਦ੍ਵਿਤਯਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਰਾਸੀਚ੍ਛਿਲੋਪਮਃ । ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ਼ਨੈਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਲੋਚਨੇ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੋ ਪਲਾਂ ਲਈ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ।
ਮਹਾਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਸ੍ਥਿਤੋऽਭਵਤ੍ । ਅਂਤਰ੍ਹृਦਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰੇਵਮੇਵਂ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਭ੍ਰਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਯਾ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਚਾਰਿਣਾ । ਅਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਦृਸ਼ੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੈਵ ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕੇ ਚ ਮੇ ਗਤਿਃ । ਨ ਕੋਪਿ ਸ਼ੋਭਾਕੋਟ੍ਯਂਸ਼ਃ ਕੁਤ੍ਰਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ—ਮੈਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਾ ਹਲਕਾ ਭੀ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਮਹਾਮਾਯਾ ਭਗਵਤੀ ਦृष੍ਟਾ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਨਂਦਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਕਲਂ ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਮਾਇਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕਾਂਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਪਰ ਸੁਕੁਮਾਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਕਾਂਤੀ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀਆਂ—
ਛਾਯਾਮਪਿ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਨ੍ਮੋਹਿਨੀਰੂਪਂ ਹਰੋ ਯੇਨ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੋਹਿਨੀ ਸੂਰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰਾ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਤਦਪਿ ਕੁਤੋऽਸ੍ਯਾਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਸੂਰਤ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹਦੇ ਵਰਗਾ ਕਿਉਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਜਾਣਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਪ੍ਰਾਯੇਣੈਨਾਂ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਅਸ੍ਯਾਃ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਗੋਵਿਂਦਚਰਣਾਂਬੁਜੇ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਇਸ ਦੀ ਝਲਕ ਹੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾ ਪ੍ਰੇਮਰ੍ਦ੍ਧਿਰਭੂਤ੍ਸਾ ਮੇ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਾ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਏਕਾਂਤੇ ਨੌਮਿ ਭਵਤੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਤਿਵੈਭਵਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਵੈਭਵ ਦਿਖਾਇਆ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਪਰਮਤੁष੍ਟਯੇ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵਂ ਮੁਨਿਰ੍ਗੋਪਪ੍ਰਵਰਂ ਪ੍ਰੇष੍ਯ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਇਹਦੀ ਇਹ ਸੂਰਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਭृਤੇ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਵ ਬਾਲਿਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਅਪਿ ਦੇਵਿ ਮਹਾਯੋਗਮਾਯੇਸ਼੍ਵਰਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭੇ
ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਸੂਰਤ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: 'ਦੇਵੀ, ਮਹਾਂਯੋਗਮਾਇਆ, ਮਹਾ ਸਰਵਸੰਭਲ ਵਾਲੀ!'
ਮਹਾਮੋਹਨਦਿਵ੍ਯਾਂਗਿ ਮਹਾਮਾਧੁਰ੍ਯਵਰ੍षਿਣਿ । ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਰਸਾਨਂਦਸ਼ਿਥਿਲੀਕृਤਮਾਨਸੇ
'ਮਹਾਂ ਮੋਹਣੀ, ਦਿਵਿਆ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਂ ਮਿੱਠਾਸ ਵਰਸਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਅਜੋਬੀ ਰਸ ਨਾਲ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ!'
ਮਹਾਭਾਗ੍ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਗਤਾਸਿ ਮਮ ਦृਕ੍ਪਥਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਮਂਤਰ੍ਮੁਖਾਦृष੍ਟਿਸ੍ਤਵ ਦੇਵਿ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ
'ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ; ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਅਂਤਰੇਵ ਮਹਾਨਂਦਪਰਿਤृਪ੍ਤੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਮਧੁਰਂ ਸੌਮ੍ਯਮਿਦਂ ਸੁਮੁਖਮਂਡਨਮ੍
'ਅੰਦਰੋਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈਂ; ਇਹ ਚਿਹਰਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਮਿੱਠਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਨਕ੍ਤਿਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕਮਪ੍ਯਂਤਃ ਸੁਖੋਦਯਮ੍ । ਰਜਃ ਸਂਬਂਧਿਕਲਿਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਵਾਤਿਸ਼ੋਭਨੇ
ਇਹ ਰਾਜਸ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਖ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕਤਾ ਦੀ ਅਸਚਰਜੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੀ ਹੈ, ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਸਮਾਹਾਰਰੂਪਿਣੀ ਤ੍ਵਮਧਿष੍ਠਿਤਾ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਾ ਪਰਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਤੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪਰਮਾਨਂਦਸਂਦੋਹਂ ਦਧਤੀ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਰਮ੍ । ਕਾ ਤ੍ਵਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਿਭਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦਿਦੁਰ੍ਗਮੇ
ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਅਸਚਰਜੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯੋਗੀਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਧ੍ਯਾਨਪਥਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਸਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਵੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੁਹਦੀ; ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਵਾਂਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨੀषਾ ਮੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਮਾਯਾਵਿਭੂਤਯੋऽਚਿਂਤ੍ਯਾਸ੍ਤਨ੍ਮਾਯਾਰ੍ਭਕਮਾਯਿਨਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਹਨ; ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜਾਦੂਗਰ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਪਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਕਲਾਕਲਾਃ । ਆਨਂਦਰੂਪਿਣੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਭ ਉੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ; ਹੇ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਤੂੰ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਕृष੍ਣੋ ਨੂਨਂ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਕੌਮਾਰੇਣੈਵ ਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਮੋਹਿਨੀ
ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਤਾਰੁਣ੍ਯਵਯਸਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਕੀਦृਕ੍ਤੇ ਰੂਪਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤਵ ਲਾਵਣ੍ਯਂ ਲੀਲਾਹਾਸੇਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਅਸਚਰਜੀ ਸ਼ਕਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ?