ਵੈਨਤਯਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਪਲਾਲਾਨੀਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਗਰੁੜ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰੋਧੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪੱਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਮੁਮੋਚ ਸਹਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਤਿੱਖਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਂ ਹਸ੍ਤੇਨੈਕੇਨ ਲੀਲਯਾ । ਤਤੋ ਭੀਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਗੇਂਦ੍ਰਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਵਜਰ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰੇਵ ਚ ੧੦੦ 6.249.
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਯੋਗ੍ਯਮਿਦਂ ਕृष੍ਣ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ । ਦਤ੍ਤੋ ਮਮ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਕਥਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਮਾਨੁषੇ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਚ੍ਯਾਵਮਾਨਿਤਾ ਸਤ੍ਯਾ ਤਵ ਗੇਹੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ—'ਤੇਰੀ ਘਰ ਵਿਚ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਹੱਕੀਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'"
ਅਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰਿਜਾਤਾਨਿ ਸਤ੍ਯਾਯੈ ਸਾ ਪੁਲੋਮਜਾ । ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਲਏ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ਹृਤੋ ਮਯਾ । ਅਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਦਾਤੁਂ ਮਯਾ ਸੁਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤਵ ਗੇਹੇ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮੀਤਿ ਵਾਸਵ । ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਃ ਪਾਰਿਜਾਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਵਾਸਵ, ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ । ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ਮਮਾਲਯੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਮਯਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ । ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਜ੍ਰਂ ਦਦੌ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਸਨੂੰ ਵਜਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਗੋਵਿਂਦਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਹ ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸਤ੍ਯਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਰੁਡੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੀ, ਰਾਣੀ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਯਾ ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਮ੍ । ਰਮਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਗੋ ਹਰਿਃ
ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਤਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਗृਹੇषੁ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਵਾਸ ਸ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ । ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਵਿਵਾਹਕਥਨਂ ਨਾਮੈਕੋਨਪਂਚਾਸ਼ਦਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ, ਜੋ ਪੰਜਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਤੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਇਕਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਂ ਮਹੇਸ਼ਮਰ੍ਚ੍ਚਯਨ੍ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਜਾਪ
ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੌਰਸ਼੍ਚਰਣਕਾਲੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ੍ਵਨੇਤ੍ਰਕਮਲੇਨ ਪੂਜਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੱਖ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰੁਮਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਤਮਾਹ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਉਮਾ ਪਤੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵਰ ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।'
ਅਸੌ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਵਰਦ ਮਮ ਵਾਸੁਦੇਵਸਮਾਨਰੂਪਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਿਵ! ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ ਦੇ।'
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਂਖ ਚਕ੍ਰ ਗਦਾ ਪਦ੍ਮਯੁਤ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਪੁਂਡਰੀਕਦਲਨਿਭਲੋਚਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸਮਾਨਕਿਰੀਟ। ਲਲਿਤ ਕੁਂਤਲਂ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਕੌਸ੍ਤੁਭਾਭਰਣਾਦਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨ੍ਯਪਿ ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਹੀਤਿ ਯਾਚਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਰ੍ਵਮਪਿ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ ਮੋੜ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਤੁ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਮਿਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਮੋਹਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ,' ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਃ ਮਦਬਲੋਤ੍ਕਟਂ ਤਂ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਂ ਨਾਰਦੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਮਜਿਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਇਕ ਵਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਬਿਨਾ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।'
ਸ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਗਰੁਡਪਤਾਕਾਯੁਤਰੂਪਂ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਚਤੁਰਂਗਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਲੇਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਵਾਪ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਡਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਯਾਨੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਂ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਮਾਮਜਿਤ੍ਵਾਤ ਵਵਾਸੁਦੇਵਤ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ
ਉਥੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣਾਇਆ: 'ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਵਿष੍ਣੁਰਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪੌਂਡ੍ਰਕੇਣ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਿ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਲੇਨ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਂ ਪੌਂਡ੍ਰਕਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੌਂਡਰਕ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿਚ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਥ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸਂਵਰ੍ਤਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਭੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਵਗਜਪਦਾਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਦਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਲਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਦਦਾਹ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੰਘਾਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਵਸਕ੍ਤਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਦਿਹੇਤੀਰਪਿ ਲੀਲਯੈਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਕਿਰੀਟਕੁਂਡਲਯੁਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਮਲਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਮਂਤਃ ਪੁਰੇ ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ
ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਕਿਰਤ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਸ਼ੀਨਿਵਾਸਿਨਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤ੍ਯਾਸ਼ਂਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?' ਤੇ ਡਰ ਗਏ।