ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਵਿਂਦੇ ਲਭਤੇ ਰਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਕृष੍ਣਚਰਿਤੇ ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ' ਵਾਲਾ ਸੱਤਵਾਂ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਸਰ੍ਵਸਂਭਵ । ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਕਰੁਣਾਕਰ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ,
ਤ੍ਵਯਾਨੁਕਂਪਿਤੈਵਾਹਂ ਭੂਯੋऽਪ੍ਯਾਹਾਨੁਕਂਪਯਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਾ ਮਂਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਕਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੱਸੇ ਹਨ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਦੇਵੇਨ ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਮਹਾਮੋਹਨਰੂਪਿਣਾ । ਕੇਨ ਕੇਨ ਵਿਸ਼ੇषਣ ਚਿਕ੍ਰੀਡੇ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਮੋਹਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡੇ, ਉਹ ਕਿਹੜੀਆਂ ਖਾਸ ਵਿੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਏਕਦਾ ਵਾਦਯਨ੍ਵੀਣਾਂ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ । ਕृष੍ਣਾਵਤਾਰਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਂਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਾਰਦ ਜੋ ਰਿਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਊਆਂ ਵਾਲੀ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਯੋਗਮਯੇਸ਼ਂ ਵਿਭੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਬਾਲਨਾਟ੍ਯਧਰਂ ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਂਦਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬਾਲ-ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਕੋਮਲਪਟਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਹੇਮਪਰ੍ਯਂਕਿਕੋਪਰਿ । ਸ਼ਯਾਨਂ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਸਦਾ ਮੁਦਮ੍
ਨਰਮ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਟ ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੋਊਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤੀਵ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗਂ ਮੁਗ੍ਧਂ ਮੁਗ੍ਧਵਿਲੋਕਨਮ੍ । ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਨੀਲਕੁਟਿਲਕੁਂਤਲਾਵਨਿਮਂਡਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮ, ਨਜ਼ਰ ਮਾਸੂਮ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੀ ਵੱਲਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਲਕਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਮਿਤਾਂਕੁਰਵ੍ਯਂਜਦੇਕਦ੍ਵਿਰਦਕੁਡ੍ਮਲਮ੍ । ਸ੍ਵਪ੍ਰਭਾਭਿਰ੍ਭਾਸਯਂਤਂ ਸਮਂਤਾਦ੍ਭਵਨੋਦਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਦੇ ਅਣਖੁੱਲੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦਿਗ੍ਵਾਸਸਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੋऽਤਿਹਰ੍षਮਵਾਪ ਹ । ਸਂਭਾष੍ਯ ਗੋਪਤਿਂ ਨਂਦਮਾਹ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਭੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ; ਉਹ ਨੰਦ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ:
ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਣਾਂ ਤੁ ਜੀਵਨਂ ਹ੍ਯਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਨ ਜਾਨਂਤੀਹ ਕੇਚਨ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਭਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋऽਪ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਰਤਿਂ ਵਾਂਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍ । ਚਰਿਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਹਰ੍षਣਮ੍
ਭਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਬਾਲਕ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੁਦਾ ਗਾਯਂਤਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਚਾਭਿਨਂਦਂਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਾਃ । ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤੇऽਚਿਂਤ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਾਨਸਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਨਰਾਃ ਸਂਤਿ ਨ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਭਵਬਾਧਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਮੁਂਚੇਹ ਪਰਲੋਕੇਚ੍ਛਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਬਲ੍ਲਵਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੰਝ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੇ ਗੋਊਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਂਤੇਨੈਕਭਾਵੇਨ ਬਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਚਰ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਂਦਭਵਨਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਇਕਾਗਰਤਾ ਤੇ ਇਕ-ਪੱਖੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਲਕ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਰੱਖ; ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰਦ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ । ਅਥਾਸੌ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਮੁਨੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਅਸ੍ਯ ਕਾਂਤਾ ਭਗਵਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨਾਰਾਯਣੇ ਹਰੌ । ਵਿਧਾਯ ਗੋਪਿਕਾਰੂਪਂ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਃ
ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਭਗਵਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਖੇਡ ਲਈ ਗੋਪੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮਵਤੀਰ੍ਣਾ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਾਮਹਂ ਵਿਚਿਨੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗੇਹੇਗੇਹੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਾਮ੍
ਉਹ ਜਰੂਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵਂ ਮੁਨਿਵਰੋ ਗੇਹਾਨਿ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਤਿਥਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੁਪੂਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬਲ੍ਲਵਾਦੀਨਾਂ ਰਤਿਂ ਨਂਦਸੁਤੇ ਪਰਾਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਵਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਹ
ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗੋਪਾਲਾਨਾਂ ਗृਹੇ ਬਾਲਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼੍ਵੇਤਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਰਮਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਕ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇਖੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਰਮਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਨਂਦਸਖ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਗੋਪਵਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਨੁਨਾਮ੍ਨੋ ਗृਹਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਨੰਦ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਮਹਾਨ ਗੋਪ ਭਾਨੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਰ੍ਚਿਤੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤੇਨ ਸੋऽਪ੍ਯਪृਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਮਨਾਃ । ਸਾਧੋ ਤ੍ਵਮਸਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਧਰ੍ਮਨਿष੍ਠਤਯਾ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁਨੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: 'ਸਾਧੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ।'
ਤਵਾਹਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਸਂਵਿਭਾਵਯੇ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਯੋਗ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਤਿ ਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਦੀ ਵਾਧੂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਹੈ?
ਯਤਸ੍ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਰਖਿਲਂ ਲੋਕਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ੍ਯੇਣ ਭਾਨੁਰਾਨੀਯ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਭਾਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਲਿਆਇਆ।
ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਵਿਨਂ ਦृਪ੍ਤਂ ਨਾਰਦਾਯਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਂ ਤੁ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਗਰਵ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸੁਂਦਰਭ੍ਰੁਵਮ੍ । ਚਾਰੁਦਂਤਂ ਚਾਰੁਕਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸੁਂਦਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਲੋਟਸ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਗਲ੍ਹਾ ਸੁੰਦਰ, ਭ੍ਰੂਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਦੰਦ ਪਿਆਰੇ, ਕੰਨ ਚੰਗੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ।
ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨੇਹਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਚ । ਤਤਃ ਸ ਗਦ੍ਗਦ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਗਲ੍ਹ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਸੁਸਖਾ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ । ਵਿਹਰਿष੍ਯਤਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਤ੍ਰਿਂਦਿਵਮਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਗਾ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਬਿਨਾ ਥਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡੇਗਾ।'