ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰਸ਼ੁਕਵੈष੍ਣਵੈਃ । ਜਨਕਾਦ੍ਯੈਰ੍ਲਸਦ੍ਭਾਵੈਰ੍ਹृਦ੍ਬਾਹ੍ਯ ਸ੍ਫੂਰ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰੈਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਹੋਰ, ਕੁਮਾਰ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜਨਕ ਆਦਿ, ਪ੍ਰਗਟ ਭਾਵ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਲ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ।
ਪੁਲਕਾਕੁਲਸਰ੍ਵਾਂਗੈਃ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਪ੍ਰੇਮਸਮਾਕੁਲੈਃ । ਰਹਸ੍ਯਾਮृਤਸਂਸਿਕ੍ਤੈਰਰ੍ਦ੍ਧਯੁਗ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨੁਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪੂਰੇ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭਰਪੂਰ, ਗੁਪਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਅਰਧ-ਅੱਖਰ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।
ਮਂਤ੍ਰਚੂਡਾਮਣਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਮਂਤ੍ਰੈਕਕਾਰਣਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੈਸ਼ੋਰਂ ਮਂਤ੍ਰਹੇਤੁਕਮ੍
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਚੂੜਾਮਣੀ ਹੈ, ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕੈਸ਼ੋਰਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹੇਤੁਸ਼੍ਚੂਡਾਮਣਿਰ੍ਮਨੁਃ । ਜਪਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਨਸਾ ਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰੇਮਸੁਖਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਸਭ ਨੌਜਵਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਚੂੜਾਮਣੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਏ।
ਵਾਂਛਂਤਿ ਤਤ੍ਪਦਾਂਭੋਜੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਂ ਪ੍ਰੇਮਸਾਧਨਮ੍ । ਤਦ੍ਬਾਹ੍ਯੇ ਸ੍ਫਟਿਕਾਦ੍ਯੁਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਵਾਰੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਬਾਹਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਆਦਿ ਮਹਿਲ ਹਨ।
ਕੁਂਕੁਮੈਃ ਸਿਤਰਕ੍ਤਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਾਕੁਲੈਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਮ੍
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ, ਕੁੰਕਮ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਢੇਰ ਹਨ; ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ, ਚਿੱਟਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਵਜੋਂ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਕਿਰੀਟਾਦਿ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਰਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਪਦ੍ਮਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਯੁਧਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਤਾਜ ਆਦਿ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਲਾਲ ਰੰਗ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ, ਕਮਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕਿਰੀਟਕੁਂਡਲੋਦ੍ਦੀਪ੍ਤ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਮੁਤ੍ਤਰੇ । ਗੌਰਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ੁਖਚਕ੍ਰਗਦਾਯੁਧਮ੍
ਉੱਤਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਤਾਜ ਤੇ ਕੁੰਦਲ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ; ਗੋਰਾ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕਿਰੀਟਕੁਂਡਲਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵਨਮਾਲਿਨਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰੇ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਗੌਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਮੁਕੁਟ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਰਬਾਨ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਚਿੱਟੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦਿਭੂषਣਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਂਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਰਬਾਨ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਵਿਂਦੇ ਲਭਤੇ ਰਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਕृष੍ਣਚਰਿਤੇ ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ' ਵਾਲਾ ਸੱਤਵਾਂ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਸਰ੍ਵਸਂਭਵ । ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਕਰੁਣਾਕਰ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ,
ਤ੍ਵਯਾਨੁਕਂਪਿਤੈਵਾਹਂ ਭੂਯੋऽਪ੍ਯਾਹਾਨੁਕਂਪਯਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਾ ਮਂਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਕਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੱਸੇ ਹਨ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਦੇਵੇਨ ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਮਹਾਮੋਹਨਰੂਪਿਣਾ । ਕੇਨ ਕੇਨ ਵਿਸ਼ੇषਣ ਚਿਕ੍ਰੀਡੇ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਮੋਹਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡੇ, ਉਹ ਕਿਹੜੀਆਂ ਖਾਸ ਵਿੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਏਕਦਾ ਵਾਦਯਨ੍ਵੀਣਾਂ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ । ਕृष੍ਣਾਵਤਾਰਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਂਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਾਰਦ ਜੋ ਰਿਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਊਆਂ ਵਾਲੀ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਯੋਗਮਯੇਸ਼ਂ ਵਿਭੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਬਾਲਨਾਟ੍ਯਧਰਂ ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਂਦਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬਾਲ-ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਕੋਮਲਪਟਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਹੇਮਪਰ੍ਯਂਕਿਕੋਪਰਿ । ਸ਼ਯਾਨਂ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਸਦਾ ਮੁਦਮ੍
ਨਰਮ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਟ ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੋਊਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤੀਵ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗਂ ਮੁਗ੍ਧਂ ਮੁਗ੍ਧਵਿਲੋਕਨਮ੍ । ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਨੀਲਕੁਟਿਲਕੁਂਤਲਾਵਨਿਮਂਡਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮ, ਨਜ਼ਰ ਮਾਸੂਮ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੀ ਵੱਲਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਲਕਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਮਿਤਾਂਕੁਰਵ੍ਯਂਜਦੇਕਦ੍ਵਿਰਦਕੁਡ੍ਮਲਮ੍ । ਸ੍ਵਪ੍ਰਭਾਭਿਰ੍ਭਾਸਯਂਤਂ ਸਮਂਤਾਦ੍ਭਵਨੋਦਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਦੇ ਅਣਖੁੱਲੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦਿਗ੍ਵਾਸਸਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੋऽਤਿਹਰ੍षਮਵਾਪ ਹ । ਸਂਭਾष੍ਯ ਗੋਪਤਿਂ ਨਂਦਮਾਹ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਭੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ; ਉਹ ਨੰਦ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ:
ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਣਾਂ ਤੁ ਜੀਵਨਂ ਹ੍ਯਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਨ ਜਾਨਂਤੀਹ ਕੇਚਨ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਭਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋऽਪ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਰਤਿਂ ਵਾਂਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍ । ਚਰਿਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਹਰ੍षਣਮ੍
ਭਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਬਾਲਕ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੁਦਾ ਗਾਯਂਤਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਚਾਭਿਨਂਦਂਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਾਃ । ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤੇऽਚਿਂਤ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਾਨਸਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਨਰਾਃ ਸਂਤਿ ਨ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਭਵਬਾਧਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਮੁਂਚੇਹ ਪਰਲੋਕੇਚ੍ਛਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਬਲ੍ਲਵਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੰਝ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੇ ਗੋਊਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਂਤੇਨੈਕਭਾਵੇਨ ਬਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਚਰ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਂਦਭਵਨਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਇਕਾਗਰਤਾ ਤੇ ਇਕ-ਪੱਖੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਲਕ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਰੱਖ; ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰਦ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ । ਅਥਾਸੌ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਮੁਨੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਅਸ੍ਯ ਕਾਂਤਾ ਭਗਵਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨਾਰਾਯਣੇ ਹਰੌ । ਵਿਧਾਯ ਗੋਪਿਕਾਰੂਪਂ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਃ
ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਭਗਵਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਖੇਡ ਲਈ ਗੋਪੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮਵਤੀਰ੍ਣਾ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਾਮਹਂ ਵਿਚਿਨੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗੇਹੇਗੇਹੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਾਮ੍
ਉਹ ਜਰੂਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵਂ ਮੁਨਿਵਰੋ ਗੇਹਾਨਿ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਤਿਥਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੁਪੂਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।