ਸ਼ਚ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਦਦੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚੋਦਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸ਼ਚੀਦੇਵੀ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇ ਗਏ। ਸੁੰਦਰ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ।
ਨੀਲਨਿਰ੍ਮਲਕੇਸ਼ੇ ਚ ਬਬਂਧ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਅਵਮਾਨ੍ਯ ਸ਼ਚੀ ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਲਏ। ਉਥੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਯਸ਼ਵੰਤ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਰ੍ਹਾ ਮਾਨੁषੀ ਚੇਯਂ ਦੇਵਾਰ੍ਹਂ ਕੁਸੁਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਤਸ੍ਯੈ ਨ ਦਦੌ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਔਰਤ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮੁਵਾਚ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਸ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਤਭਾਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਸਤ੍ਯੋਵਾਚ- ਏषਾ ਸ਼ਚੀ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਰਿਜਾਤੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਾ । ਅਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਗੋਵਿਂਦ ਬਬਂਧ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਿਆ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਸਤ੍ਯਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤੁ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਗਰੁਡੋਪਰਿ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਯਯਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵੈਨਤੇਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਨਗਰੀਂ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੋਹਣੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ । ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਸੁਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯੈਃ ਸਾਧ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣੈਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਵਸੂਆਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਵृषੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਮੇਘਾ ਇਵ ਮਹਾਚਲਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਵੈਨਤਯਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਪਲਾਲਾਨੀਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਗਰੁੜ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰੋਧੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪੱਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਮੁਮੋਚ ਸਹਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਤਿੱਖਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਂ ਹਸ੍ਤੇਨੈਕੇਨ ਲੀਲਯਾ । ਤਤੋ ਭੀਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਗੇਂਦ੍ਰਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਵਜਰ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰੇਵ ਚ ੧੦੦ 6.249.
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਯੋਗ੍ਯਮਿਦਂ ਕृष੍ਣ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ । ਦਤ੍ਤੋ ਮਮ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਕਥਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਮਾਨੁषੇ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਚ੍ਯਾਵਮਾਨਿਤਾ ਸਤ੍ਯਾ ਤਵ ਗੇਹੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ—'ਤੇਰੀ ਘਰ ਵਿਚ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਹੱਕੀਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'"
ਅਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰਿਜਾਤਾਨਿ ਸਤ੍ਯਾਯੈ ਸਾ ਪੁਲੋਮਜਾ । ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਲਏ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ਹृਤੋ ਮਯਾ । ਅਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਦਾਤੁਂ ਮਯਾ ਸੁਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤਵ ਗੇਹੇ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮੀਤਿ ਵਾਸਵ । ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਃ ਪਾਰਿਜਾਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਵਾਸਵ, ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ । ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ਮਮਾਲਯੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਮਯਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ । ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਜ੍ਰਂ ਦਦੌ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਸਨੂੰ ਵਜਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਗੋਵਿਂਦਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਹ ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸਤ੍ਯਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਰੁਡੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੀ, ਰਾਣੀ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਯਾ ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਮ੍ । ਰਮਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਗੋ ਹਰਿਃ
ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਤਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਗृਹੇषੁ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਵਾਸ ਸ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ । ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਵਿਵਾਹਕਥਨਂ ਨਾਮੈਕੋਨਪਂਚਾਸ਼ਦਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ, ਜੋ ਪੰਜਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਤੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਇਕਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਂ ਮਹੇਸ਼ਮਰ੍ਚ੍ਚਯਨ੍ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਜਾਪ
ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੌਰਸ਼੍ਚਰਣਕਾਲੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ੍ਵਨੇਤ੍ਰਕਮਲੇਨ ਪੂਜਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੱਖ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰੁਮਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਤਮਾਹ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਉਮਾ ਪਤੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵਰ ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।'
ਅਸੌ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਵਰਦ ਮਮ ਵਾਸੁਦੇਵਸਮਾਨਰੂਪਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਿਵ! ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ ਦੇ।'