ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਸ੍ਤਦ੍ਵਨਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਪੂਰ੍ਣਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਖੇਮਗ੍ਨਂ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਤਨ੍ਮਯਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਿਚ ਹੀ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਤ੍ਤਕੋਕਿਲਭृਂਗਾਦ੍ਯੈਃ ਕੂਜਤ੍ਕਲਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕਪੋਲਸ਼ੁਕਸਂਗੀਤਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾਲਿ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਸਤ ਕੋਕਲਾਂ ਤੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਸਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹੈ।
ਭੁਜਂਗਸ਼ਤ੍ਰੁਨृਤ੍ਯਾਢ੍ਯਂ ਸਕਲਾਮੋਦਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ । ਨਾਨਾਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ਤਦ੍ਰੇਣੁਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀਆਂ ਨੱਚਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੇਣੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣੇਂਦੁਨਿਤ੍ਯਾਭ੍ਯੁਦਯਂ ਸੂਰ੍ਯਮਂਦਾਂਸ਼ੁਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਹੌਲੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।
ਅਕ੍ਰੋਧਂ ਗਤਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਮਭਿਨ੍ਨਮਨਹਂਕृਤਮ੍ । ਪੂਰ੍ਣਾਨਂਦਾਮृਤਰਸਂ ਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰੇਮਸੁਖਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਥੇ ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ; ਪੂਰਨ ਆਨੰਦ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਰਸ, ਤੇ ਪੂਰਨ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਖ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਗੁਣਾਤੀਤਂ ਮਹਦ੍ਧਾਮ ਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰੇਮਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿਪੁਲਕੈਰ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮਾਨਂਦਾਸ਼੍ਰੁਵਰ੍षਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ, ਪੂਰਨ ਪਿਆਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਦਰਖ਼ਤ ਆਦਿ ਵੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਅੰਸੂ ਵਗਾ ਕੇ ਥਰ-ਥਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚੇਤਨਾਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਃ ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਗੋਵਿਂਦਾਂਘ੍ਰਿਰਜਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ? ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਦਲਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਂ ਵਰਾਟਕਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪृਥ੍ਵੀ ਧਨ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਭੁਵਿ । ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਮਾਨਂਦਂ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਥਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਅਟੱਲ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਗੋਵਿਂਦਦੇਹਤੋऽਭਿਨ੍ਨਂ ਪੂਰ੍ਣਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਖਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਜਃਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਧੂੜ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਦੇਵਿ ਹृਦਿਸ੍ਥਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਕੁਰੁ । ਵृਂਦਾਵਨਵਿਹਾਰੇषੁ ਕृष੍ਣਂ ਕੈਸ਼ੋਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਨ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲੈ—ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਿਂਦੀ ਚਾਕਰੋਦ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਲੀਲਾਨਿਰ੍ਵਾਣਗਂਭੀਰਂ ਜਲਂ ਸੌਰਭਮੋਹਨਮ੍
ਉਥੇ, ਯਮੁਨਾ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਆਨਂਦਾਮृਤ ਤਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਮਕਰਂਦਘਨਾਲਯਮ੍ । ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਾਦ੍ਯੈਃ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਸਮੁਜ੍ਜਵਲਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੰਸਾਂ ਦਾ ਵਸੇਰਾ ਹੈ, ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਦਿਵਿਹਗੈਰ੍ਮਂਜੁਨਾਨਾਕਲਸ੍ਵਨੈਃ । ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਜਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਰਂਗਾਤਿਮਨੋਰਮਮ੍
ਚਕਰਵਾਕ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੋਭਯਤਟੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਕਾਂਚਨਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਗਂਗਾਕੋਟਿਗੁਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਰਾਟਕਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਥਰ ਪਿਆ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਕੋਟਿਗੁਣੋ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਾਰਤੋ ਹਰਿਃ । ਕਾਲਿਂਦੀਕਰ੍ਣਿਕਾ ਕृष੍ਣਮਭਿਨ੍ਨਮੇਕਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਯਮੁਨਾ ਤੇ ਕਮਲ ਕੇਂਦਰ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਹਨ, ਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਯ ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸੌਂਦਰ੍ਯਾਕृਤਵਿਗ੍ਰਹ । ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਯਸ੍ਵ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਮਧ੍ਯੇ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਂਜੁਮਂਜੀਰਸ਼ੋਭਿਤੇ । ਯੋਜਨਾਸ਼੍ਰਿਤਸਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਾਖਾਪਲ੍ਲਵਮਂਡਿਤੇ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਠੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਯੋਜਨਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਾਗ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਮਂਜੁਭਵਨੇ ਯੋਗਪੀਠਂ ਸਮੁਜ੍ਜਵਲਮ੍ । ਤਦष੍ਟਕੋਣਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਨਾਨਾਦੀਪ੍ਤਿਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਯੋਗ ਆਸਨ ਹੈ, ਜੋ ਅਠ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਚ ਮਾਣਿਕ੍ਯਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨष੍ਟਦਲਂ ਪਦ੍ਮਂ ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਸੁਖਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਹੈ; ਉਸ ਤੇ, ਅਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੁਖ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਯ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਿਮਸ੍ਯ ਮਹਿਮੋਚ੍ਯਤੇ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਗੋਵਿਂਦਮਂਤ੍ਰਸ੍ਥ ਬਲ੍ਲਵੀਵृਂਦਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਸਥਾਨ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਦੱਸਣੀ? ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੋਵਿੰਦ ਮੰਤਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੱਲੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਵ੍ਰਜਵਯੋਰੂਪਂ ਕृष੍ਣਂ ਵृਂਦਾਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵ੍ਰਜੇਂਦ੍ਰਂ ਸਂਤਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਬਾਲੈਕਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਉਥੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਵ੍ਰਜ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਦਾ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੜਕਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪਿਆਰਾ।
ਯੌਵਨੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਕੈਸ਼ੋਰਂ ਵਯਸਾਦ੍ਭੁਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਅਨਾਦਿਮਾਦਿਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਂਦਗੋਪਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਦਹਲੀਜ਼ ਤੇ ਹੈ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦਾ ਅਨਾਦਿ ਮੂਲ, ਨੰਦ ਗੋਪ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿਮृਗ੍ਯਮਜਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੋਪੀਜਨਮਨੋਹਰਮ੍ । ਪਰਂਧਾਮ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਗੋਕੁਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਜਨਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ, ਸਰਵੋਚ ਠਿਕਾਣਾ, ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੋਕੁਲ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਬਲ੍ਲਵੀਨਂਦਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯੈਕਕਾਰਣਮ੍ । ਸੁਸ਼੍ਰੀਮਂਤਂ ਨਵਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਸ਼੍ਯਾਮਧਾਮਮਨੋਹਰਮ੍
ਵੱਲੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਗੁਣ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸਦਾ ਨਵਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦਾ ਮਨਮੋਹਣ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਰੇਣੀ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਮਂਜੁਕੁਂਡਲਮ੍ । ਫੁਲ੍ਲੇਂਦੀਵਰਸਤ੍ਕਾਂਤਿ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਤਾਜ਼ਾ ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਦਲਿਤਾਂਜਨਪੁਂਜਾਭ ਚਿਕ੍ਕਣਂ ਸ਼੍ਯਾਮਮੋਹਨਮ੍ । ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਨੀਲਕੁਟਿਲਾਸ਼ੇषਸੌਰਭਕੁਂਤਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਟੁੱਟੇ ਕਾਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟਾ, ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਮੋਹਣੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੀਲੇ ਤੇ ਵੰਕੜੇ ਵਾਲ, ਹਰ ਰੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿਕਦਾਰ।
ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਾਲੇ ਸ਼੍ਯਾਮਚੂਡਾਮਨੋਹਰਮ੍ । ਨਾਨਾਵਰ੍ਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਰਾਜਚ੍ਛਿਖਂਡਿਦਲਮਂਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਿਆਮ ਚੂੜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਰਾਜਸੀ ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਮਂਦਾਰਮਂਜੁਗੋਪੁਚ੍ਛਾਚੂਡਂ ਚਾਰੁਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਬृਹਦ੍ਦਲਸ਼੍ਰੇਣੀ ਮੁਕੁਟੇਨਾਭਿਮਂਡਿਤਮ੍
ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੋਹਣੀ ਮਕੁਟ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਡੇ ਚਮਕਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੀ।
ਅਨੇਕਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਕਿਰੀਟਭੂषਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਲੋਲਾਲਕਵृਤਂ ਰਾਜਤ੍ਕੋਟਿਚਂਦ੍ਰਸਮਾਨਨਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਈ ਜਵੇਲ ਅਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਤਾਜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਲਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ।