ਅਧਿष੍ਠਾਤਾऽਤ੍ਰ ਗੋਪਾਲੋ ਧੇਨੁਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਃ । षष੍ਠਂ ਦਲਂ ਯਦਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਤ੍ਰ ਨਂਦਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਥੇ ਗੋਪਾਲ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਛੇਵਾਂ ਪੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੰਦਵਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮਂ ਬਕੁਲਾਰਣ੍ਯਂ ਦਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾष੍ਟਮਂ ਤਾਲਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਧੇਨੁਵਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਸੱਤਵਾਂ ਪੱਤਾ ਸੁੰਦਰ ਬਕੁਲ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਇਹ ਐਸਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਠਵਾਂ ਪੱਤਾ ਤਾਲਵਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਧੇਨੁਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਵਮਂ ਕੁਮੁਦਾਰਣ੍ਯਂ ਦਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਕਾਮਾਰਣ੍ਯਂ ਚ ਦਸ਼ਮਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਨੌਂਵਾਂ ਪੱਤਾ ਸੋਹਣਾ ਕਮੁਦ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਇਹ ਐਸਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਸਵਾਂ ਪੱਤਾ ਕਾਮਵਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੁੱਖ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਸਾਧਨਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਚ੍ਛਦ੍ਮਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਕृष੍ਣਕ੍ਰੀਡਾਰਸਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਦਲਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਛਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਪੱਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਖੇਡ ਦੇ ਰਸ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਲਮੇਕਾਦਸ਼ਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਸੇਤੁਬਂਧਸ੍ਯ ਨਾਨਾਵਨਮਯਸ੍ਥਲਮ੍
ਗਿਆਰਵਾਂ ਪੱਤਾ ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੰਗਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਭਾਂਡੀਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦਲਂ ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕृष੍ਣਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਦਿਭਿਰਾਵृਤਃ
ਬਾਰਵਾਂ ਪੱਤਾ ਭਾਂਡੀਰ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜੋ ਮਨਮੋਹਣ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਦਲਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਭਦ੍ਰਵਨਂ(ਰਂ) ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਦਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਸ੍ਥਲਮ੍
ਤੇਰਵਾਂ ਪੱਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਭਦਰਵਨ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਵਾਂ ਪੱਤਾ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਰੁਚਿਰਂ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕृष੍ਣਕ੍ਰੀਡਾਦਲਮਯਂ ਸ਼੍ਰੀਕਾਂਤਿਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਥੇ ਸੋਹਣਾ ਸ਼੍ਰੀ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਪੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਲਂ ਪਂਚਦਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਲੋਹਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕਥਿਤਂ षੋਡਸ਼ਦਲਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਣਿਕਾਸਮਮ੍
ਪੰਦਰਵਾਂ ਪੱਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੋਹਵਨ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਲ੍ਹਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਕੰਵਲੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਰਗੀ, ਵਰਣੀ ਗਈ ਹੈ।
ਮਹਾਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗੀਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਗੁਹ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਾਰਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਤ੍ਸਪਾਲੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਂ ਜੰਗਲ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਚਪਨ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵਤਸਪਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੂਤਨਾਦਿਵਧਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨਭਂਜਨਮ੍ । ਅਧਿष੍ਠਾਤਾ ਤਤ੍ਰ ਬਾਲਗੋਪਾਲਃ ਪਂਚਮਾਬ੍ਦਿਕਃ
ਉਥੇ ਪੂਤਨਾ ਆਦਿ ਦੇ ਵਧ, ਤੇ ਯਮਲਾਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਯਾਦ ਹੈ। ਉਥੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਬਚਾ ਗੋਪਾਲ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਦਾਮੋਦਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਮਾਨਂਦਰਸਾਰ੍ਣਵਃ । ਦਲਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਦਲੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਾਮੋਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੱਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਕ੍ਰੀਡਾ ਚ ਕਿਂਜਲ੍ਕੀ ਵਿਹਾਰਦਲਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸਿਦ੍ਧਪ੍ਰਧਾਨਕਿਂਜਲ੍ਕ ਦਲਂ ਚ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਪੂਲਾਂ ਦੀ ਰੇਣੂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਸਕ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਪੱਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੇਣੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੱਤਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ-। ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਾ ਕਿਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜੋਬਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਤਮੇ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯਾਨਾਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾਨਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ ਜੋ ਰੇਅਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਗੋਪਿਤਂ ਦੇਵਿ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਸੁਪੂਜਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਵਾਂਛਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਾਦਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵ, ਸਿੱਧ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗੀਂਦ੍ਰਾ ਹਿ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨੈਕਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਗੀਤਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰੰਤਰ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵृਂਦਾਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਣਾਨਂਦਰਸਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਭੂਰਿਚਿਂਤਾਮਣਿਸ੍ਤੋਯਮਮृਤਂ ਰਸਪੂਰਿਤਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਆਨੰਦ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬੇਅੰਤ ਚਿੰਤਾਮਣੀਆਂ ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਰਸ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਗੁਰੁਦ੍ਰੁਮਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਭੀਵृਂਦਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪੁਰੁषਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਦ੍ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਈ ਸੁਵਾਸੀ ਗਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਔਰਤ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਮਰਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਦਸ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕੈਸ਼ੋਰਵਯਸਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਨਂਦਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਗਤਿਨਾਟ੍ਯਂ ਕਲਾਲਾਪਸ੍ਮਿਤਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਦਾ ਮੂਰਤ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚਾਲ, ਨਾਚ, ਕਲਾ ਭਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਸ੍ਤਦ੍ਵਨਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਪੂਰ੍ਣਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਖੇਮਗ੍ਨਂ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਤਨ੍ਮਯਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਿਚ ਹੀ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਤ੍ਤਕੋਕਿਲਭृਂਗਾਦ੍ਯੈਃ ਕੂਜਤ੍ਕਲਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕਪੋਲਸ਼ੁਕਸਂਗੀਤਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾਲਿ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਸਤ ਕੋਕਲਾਂ ਤੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਸਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹੈ।
ਭੁਜਂਗਸ਼ਤ੍ਰੁਨृਤ੍ਯਾਢ੍ਯਂ ਸਕਲਾਮੋਦਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ । ਨਾਨਾਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ਤਦ੍ਰੇਣੁਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀਆਂ ਨੱਚਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੇਣੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣੇਂਦੁਨਿਤ੍ਯਾਭ੍ਯੁਦਯਂ ਸੂਰ੍ਯਮਂਦਾਂਸ਼ੁਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਹੌਲੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।
ਅਕ੍ਰੋਧਂ ਗਤਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਮਭਿਨ੍ਨਮਨਹਂਕृਤਮ੍ । ਪੂਰ੍ਣਾਨਂਦਾਮृਤਰਸਂ ਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰੇਮਸੁਖਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਥੇ ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ; ਪੂਰਨ ਆਨੰਦ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਰਸ, ਤੇ ਪੂਰਨ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਖ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਗੁਣਾਤੀਤਂ ਮਹਦ੍ਧਾਮ ਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰੇਮਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿਪੁਲਕੈਰ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮਾਨਂਦਾਸ਼੍ਰੁਵਰ੍षਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ, ਪੂਰਨ ਪਿਆਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਦਰਖ਼ਤ ਆਦਿ ਵੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਅੰਸੂ ਵਗਾ ਕੇ ਥਰ-ਥਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚੇਤਨਾਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਃ ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਗੋਵਿਂਦਾਂਘ੍ਰਿਰਜਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ? ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਦਲਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯਂ ਵਰਾਟਕਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪृਥ੍ਵੀ ਧਨ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਭੁਵਿ । ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਮਾਨਂਦਂ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਥਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਅਟੱਲ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਗੋਵਿਂਦਦੇਹਤੋऽਭਿਨ੍ਨਂ ਪੂਰ੍ਣਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਖਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਜਃਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਧੂੜ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ?