ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਵ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਗੋਵਿਂਦੋऽਨਂਤਰੂਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ—
ਤਾਸਾਂ ਕਰਗ੍ਰਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਧਿਨਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਨਰਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹੀਂ ਤਦਾ
ਉਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ, ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ—
ਗੋਵਿਂਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਨਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਘृਣਾਨਿਧਿਃ । ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਾਕ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਦੇਵਦੂਤੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੇਵਦੂਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਨਤੇਯਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਯਯਾ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਦੇਵਮਾਤਰਮ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਨਤੇਯ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰਾਜ੍ਞੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਿਆ।
ਵਵਂਦੇ ਮਾਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਵਂਦ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਦਿਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨਮੁਖ੍ਯੇ ਤੁ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਦਿਤਯ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰ੍ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼ਚੀਗृਹਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਕੀਤੀ। ਉੱਤਮ ਯਸ਼ ਵਾਲੀ ਸਤਭਾਮਾ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਯਾ ਸਮਰ੍ਚਿਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਮਾਸੀਨਾ ਸੁਖਾਸਨੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਸੁਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤਭਾਮਾ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਸੇਵਕ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਸ਼ਚ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਦਦੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚੋਦਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸ਼ਚੀਦੇਵੀ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇ ਗਏ। ਸੁੰਦਰ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ।
ਨੀਲਨਿਰ੍ਮਲਕੇਸ਼ੇ ਚ ਬਬਂਧ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਅਵਮਾਨ੍ਯ ਸ਼ਚੀ ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਲਏ। ਉਥੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਯਸ਼ਵੰਤ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਰ੍ਹਾ ਮਾਨੁषੀ ਚੇਯਂ ਦੇਵਾਰ੍ਹਂ ਕੁਸੁਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਤਸ੍ਯੈ ਨ ਦਦੌ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਔਰਤ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮੁਵਾਚ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਸ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਤਭਾਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਸਤ੍ਯੋਵਾਚ- ਏषਾ ਸ਼ਚੀ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਰਿਜਾਤੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਾ । ਅਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਗੋਵਿਂਦ ਬਬਂਧ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਿਆ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਸਤ੍ਯਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤੁ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਗਰੁਡੋਪਰਿ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਯਯਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵੈਨਤੇਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਨਗਰੀਂ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੋਹਣੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ । ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਸੁਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯੈਃ ਸਾਧ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣੈਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਵਸੂਆਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਵृषੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਮੇਘਾ ਇਵ ਮਹਾਚਲਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਵੈਨਤਯਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਪਲਾਲਾਨੀਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਗਰੁੜ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰੋਧੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪੱਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਮੁਮੋਚ ਸਹਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਤਿੱਖਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਂ ਹਸ੍ਤੇਨੈਕੇਨ ਲੀਲਯਾ । ਤਤੋ ਭੀਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਗੇਂਦ੍ਰਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਵਜਰ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰੇਵ ਚ ੧੦੦ 6.249.
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਯੋਗ੍ਯਮਿਦਂ ਕृष੍ਣ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ । ਦਤ੍ਤੋ ਮਮ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਕਥਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਮਾਨੁषੇ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਚ੍ਯਾਵਮਾਨਿਤਾ ਸਤ੍ਯਾ ਤਵ ਗੇਹੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ—'ਤੇਰੀ ਘਰ ਵਿਚ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਹੱਕੀਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'"
ਅਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰਿਜਾਤਾਨਿ ਸਤ੍ਯਾਯੈ ਸਾ ਪੁਲੋਮਜਾ । ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਲਏ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ਹृਤੋ ਮਯਾ । ਅਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਦਾਤੁਂ ਮਯਾ ਸੁਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤਵ ਗੇਹੇ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮੀਤਿ ਵਾਸਵ । ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਃ ਪਾਰਿਜਾਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਵਾਸਵ, ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ । ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ਮਮਾਲਯੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ।