ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਲੋਕਪਾਲਕਾਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾਦੇਵ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਹਵਿਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਰ੍ਹਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਇਵ ਭੋਜਨਾਤ੍
ਉਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਨ ਦੀ ਚਖਣੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਭੁੱਖੇ ਹੀ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਹਵਿषਾ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ । ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਚਰਤ੍
ਉਹ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਾਨਸਂਤੁष੍ਟਾ ਹਵਿਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸੁਰਾਵਰਾਃ । ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਕਂ ਭਾਗਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਯਯੁਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਣ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ऋषਿਭ੍ਯੋ ਹੋਤृਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਰਾਮਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਦਦੁਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵਰ੍ਧਾਪਯਂਤੁ ਭੂਮੀਸ਼ਂ ਯਾਗਪੂਰ੍ਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਣੀਆਂ ਭੂਮਿ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯੱਗ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ।'
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਾਜੈਰਵਾਕਿਰਨ੍ਮੁਦਾ । ਲਾਵਣ੍ਯਜਿਤਕਂਦਰ੍ਪਂ ਮਹਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਾਜ਼ਾਂ ਛਿੜਕੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇਪਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋऽਵਭृਥਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਯਯੌ ਰਾਮਃ ਸਹਸ੍ਵੀਯੈਃ ਸਰਯੂਤੀਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਯੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਰਯੂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਅਨੇਕਰਾਜਕੋਟੀਭਿਃ ਪਰੀਤਃ ਪਾਦਚਾਰਿਭਿਃ । ਜਗਾਮ ਸ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵृਂਦਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਾਰਾਪਤਿਰਿਵ ਸ੍ਵਾਭਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਰ੍ਵृਤ ਉਤ੍ਪ੍ਰਭਃ । ਵਿਰੋਚਤੇ ਤਥਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ਰਾਮੋ ਰਾਜਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਵੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਦੁਤ੍ਸਵਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਯਯੁਰ੍ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਰਾਯੁਤਾਃ । ਸੀਤਾਪਤਿਮੁਖਾਲੋਕਨਿਸ਼੍ਚਲੀਭੂਤਲੋਚਨਾਃ
ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਂ ਸੀਤਯਾ ਸਾਕਂ ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਸਰਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਿਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨੇਕ ਨਟਗਂਧਰ੍ਵਾ ਗਾਯਂਤੋ ਯਸ਼ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੀਸ਼ਾਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਅਨੇਕ ਨਟ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕੀਰਤੀ ਗਾ ਕੇ, ਭੂਮਿ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ।
ਨਰ੍ਤਕ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਂਤ੍ਯਃ ਪਤੇਰ੍ਮਨਃ । ਜਲਯਂਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਚਂਤ੍ਯੋ ਯਯੁਃ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸੇਵਨਮ੍
ਉਥੇ ਨਰਤਕੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੱਲ ਗਈਆਂ।
ਮਹਾਰਾਜਂ ਵਿਲਿਪਂਤ੍ਯੋ ਹਰਿਦ੍ਰਾ ਕੁਂਕੁਮਾਦਿਭਿਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਲਿਪਂਤ੍ਯੋ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਮਹਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਲਦੀ, ਕੁੰਕਮ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਕੁਚਯੁਗ੍ਮੋਪਰਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸਂਮृष੍ਟਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਂਡਲਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਣੇ ਸਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੋਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨੇਕਨਰਨਾਰੀਭਿਃ ਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਚਰਨ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ਸਰਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਿਵਪੁਣ੍ਯਜਲਾਪ੍ਲੁਤਾਮ੍
ਅਨੇਕ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਈ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਰਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਜਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਾਦਿਭਿਰਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨੋ ਜਨਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਪਾਦਰਜਸਾ ਪੂਤਜਲਂ ਲੋਕੈਕਵਂਦਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਸਿਂਚਂਤੋ ਜਲਯਂਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ । ਸੁਸ਼ੋਣਨਯਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਮਨੋਧਿਕਮ੍
ਮਨੋਹਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਮਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਸ ਰਾਮਃ ਸੀਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚਿਰਂ ਪੁਣ੍ਯਜਲਪ੍ਲਵੇ । ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਜਲਕਲ੍ਲੋਲੈਰ੍ਨਿਰਗਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਃ
ਰਾਮ ਜੀ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੁਕੂਲਵਾਸਾਃ ਸਕਿਰੀਟਕੁਂਡਲਃ ਕੇਯੂਰਸ਼ੋਭਾਵਰਕਂਕਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਂਦਰ੍ਪਕੋਟਿਸ਼੍ਰਿਯਮੁਦ੍ਵਹਨ੍ਨृਪੋ ਰਾਜਾਗ੍ਰ੍ਯਵਰ੍ਯੈਰੁਪਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਬਭੌ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੋਹਤਾਜ਼ ਤਾਜ ਤੇ ਕੁੰਡਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹਬੰਦ ਤੇ ਕੜੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਯਾਗਯੂਪਂ ਵਰਵਰ੍ਣਸ਼ੋਭਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰਵਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਲੋਕਸ਼੍ਰਿਯਮਾਪ ਹ੍ਯਦ੍ਭੁਤਾਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਾਪਾਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਭੁਜੈਰ੍ਨਿਜੈਃ
ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਦਾ ਢੰਡੀ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜਨਕਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸੌ ਹਯਮੇਧਤ੍ਰਯਂ ਚਰਨ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤੁਲਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦੇਵੈਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਮਹਿਮਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਤਾਤ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋ ਰਾਮਸਤ੍ਕਥਾਮ੍ । ਵਿਸ੍ਤृਤਃ ਕਥਿਤੋ ਮੇਧੋ ਭੂਯਃ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਪਿਆਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਧਾ ਨੇ ਇਹ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ?
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਨ੍ਮਖਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਧਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਰੋਗਾਰ੍ਤੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਦੁष੍ਟਃ ਸ਼੍ਵਪਚੋऽਪਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਮੁ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਰਾਮਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾੜਾ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉੱਚ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਫਿਰ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ!
ਰਾਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪਾਪਿਨਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ਪਰਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉੱਚ ਦਰਜਾ, ਵਧੀਆ ਸੁਰਗ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨਵਾ ਲੋਕੇ ਯੇ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਰਘੂਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਂਸृਤਿਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸੁਖਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕ ਧਨਵੰਤ ਹਨ ਜੋ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।